جشنواره‌ای که برگزار نشد

دوسال پیش به پیشنهاد محسن پرویز معاون سابق وزیر ارشاد، قرار شد جشنواره داستان فجر هم در کنار بقیه جشنواره‌ها بر‌پا شود. اما با گذشت 2 سال این موضوع در‌حد یک پیشنهاد باقی مانده است. در ایران همواره آمار و ارقام نشان از کاهش تعداد کتابخوان‌ها و به قول اهل آمار، کاهش سرانه مطالعه دارد. شما این آمار را مقایسه کنید با آمار تماشاچیان سینما و مخاطبان موسیقی که در مقایسه با کتابخوان‌ها آنقدر اهل فرهنگ را نگران نمی‌کنند. در میان آثار مکتوب، ادبیات بیش از همه می‌تواند مشوق و ترغیب کننده جمعیت کتاب نخوان به خواندن باشد. شاید بشود گفت ترویج عادت کتابخوانی بیش از همه از دروازه‌های ادبیات قابل پیگیری است. در میان اشکال مختلف ادبی شعر توانسته برای خودش در میان جشنواره‌های ملی ما جا باز کند و جوایز مختلف و متنوعی را هم به خودش اختصاص دهد.

جذابیت و کشش ذاتی داستان که در هنرهای دیگر هم پایه‌ای برای جذب مخاطب قرار می‌گیرد این توانایی را دارد که اشتها و میل فراریان از کتاب را به سمت رسانه غریبی به نام کتاب تحریک کند. قصد نداریم با ارزشگذاری، داستان را در مقامی بالاتر از شعر قرار دهیم. اما واقعیت این است که معمولا آنها که خوره کتاب هستند و آمار سرانه مطالعه را بالا می‌برند معمولا با جذابیت داستان با دنیای شگفت کتاب آشنا و به آن ترغیب شده‌اند.

شعر در مقایسه با داستان نیازمند توانایی‌های بیشتری برای ارتباط و فهم است. اما یک داستان این قابلیت را دارد که در سطوح مختلف خود را با مخاطبانش همسطح کند و گام به گام آنها را به سطوح بالاتر و به کتاب‌های دیگر رهنمون کند و سختی راه کتابخوانی را هموار کند. پس بد نیست به جای نگرانی از سراشیبی نمودار آمار مطالعه کتاب کمی به داستان توجه کنیم و جایی را برای رقابت سالانه این هنر باز کنیم.