ما و سر‌مایه‌های فوتبال

1ـ اگر بازی تیم امید به جای قرقیزستان با تیم دیگری مثل اردن و بحرین بود، آیا فدراسیون باز هم این ریسک را می‌کرد که از مربی موقتی با کارنامه آنالیزوری در راس تیم امید استفاده کند؟ هر چند به نظر نمی‌رسد تیم کم‌نشان و مرتبه قرقیزستان بتواند خطری را متوجه تیم امید کند، اما این دلیلی نمی‌شود که ضعف در تصمیم‌گیری فدراسیون فوتبال و نفر اول آن علی کفاشیان را نادیده بگیریم. رئیسی که پس از انصراف کارلوس کرش پرتغالی، اعلام کرد که رویکرد فدراسیون به مربیان داخلی خواهد بود، اما دیروز وقتی در نشست کمیته فنی با اعتراض اعضا مواجه شد، حرفش را پس گرفت و گفت همچنان دنبال یک مربی درجه یک برای تیم ملی خواهند بود!

2ـ چرا باید در چنین وضعیتی «سر» مربی سازنده‌ای چون غلامحسین پیروانی بی‌کلاه بماند و او به جای حضور در راس تیم امید، خانه‌نشین شود؟

در چنین وضعیتی که فدراسیون بلاتکلیف عمل کرده و آینده تیم امید برایش چندان اهمیتی ندارد، منطق اقتضا می‌کرد پیروانی همچنان به همکاری‌اش با تیم امید و البته با تامین خواسته‌هایش ادامه می‌داد. از این حیث مربی سازنده فوتبال فارس را باید قربانی بی‌تدبیری و بی‌برنامگی فدراسیون فوتبال دانست. کسی که اگر در مرکز این فعل و انفعال‌ها قرار نمی‌گرفت، حداقل الان در تیمی مشغول فعالیت بود تا روند برنامه سازندگی‌اش متوقف نشود. به هر حال در شرایطی که پیروانی در بازی‌های آسیایی گوانگ‌جو با تیم امید بد کار نکرد و تیم تحت هدایتش نیز زیبا و با برنامه بازی می‌کرد، آفت نتیجه‌گرایی دامن او را هم گرفت و معلوم نشد پیروانی با چه تفکری آمد و چگونه ماموریتش نیمه‌کاره ماند و رفت؟!اگر اعتقاد بر این است که از توان و تجربه مربیان ایرانی استفاده مطلوب کرد، باید حداقل مسوولان فدراسیون این هنر را داشته باشند که اجازه ندهند توان سرمایه‌هایی چون پیروانی در این فوتبال هدر برود.