همسر دومم مهربانتر بود

مدت زمان زیادی نبود که ما با هم ازدواج کرده بودیم، حدودا 6 سالی بود که با هم بودیم. در این مدت خداوند یک دختر به ما داد و من عاشق دخترم بودم.

سهیلا، همسر اولم زیاد با من خوب نبود. او خیلی غرغر می‌کرد، البته اختلاف چندانی با هم نداشتیم که نتوانیم با یکدیگر زندگی کنیم. او زن بدی نبود و من به خاطر داشتن یک دختر از او دوستش داشتم.

اگر از بیرون کسی به زندگی ما نگاه می‌کرد، می‌گفت ما زوج خوبی هستیم و زندگی آرامی داریم. واقعیت هم همین بود اما علاقه چندانی بین ما وجود نداشت. در واقع سهیلا از من فرار می‌کرد.

او همه کارهای مرا انجام می‌داد، غذا هم درست می‌کرد اما با من مهربان نبود، البته با دخترمان رابطه خوبی داشت و به او توجه می‌کرد، آنقدر غرق مراقبت از او شده بود که دیگر توجهی به من نمی‌کرد. من دوست داشتم بیشتر از این به من اعتنا کند.

من با آنها رابطه خوبی داشتم و هر بار که همسرم به خانه مادرش می‌رفت، من هم همراهش می‌رفتم.

نمی‌دانم چرا. وقتی مهناز را دیدم، عاشقش شدم. فکر می‌کردم او زنی است که می‌تواند کمبود محبت من را جبران کند.

من سهیلا راهم دوست داشتم. از او بچه داشتم و نمی‌توانستم به همین راحتی او را کنار بگذارم، مجبور بودم سهیلا را به خاطر دخترم در زندگی‌ام نگه دارم.

وقتی از او خواستگاری کردم، بله را گفت. من هم برایش خانه‌ای اجاره کردم و عروسی مختصری گرفتیم و زندگی مشترک را شروع کردیم. من بیشتر اوقات با مهناز بودم و گاهی به سهیلا سر می‌زدم.

مهناز نمی‌دانست من همسر دیگری دارم اما سهیلا متوجه شده بود. او می‌دانست من شب کاری ندارم، وقتی به خانه نمی‌آیم حتما جای دیگری رفته‌ام اما به مهناز دروغ گفته بودم و او تصور می‌کرد من بعضی شب‌ها باید سرکار بروم.

یک روز وقتی تلفنم زنگ زد قبل از این‌که من برسم، مهناز گوشی را برداشت، وقتی اسم سهیلا را روی صفحه تلفن دید از من درباره او سوال کرد، نمی‌دانستم باید چه بگویم، دروغی دست و پا کردم و گفتم. همین باعث شد او موضوع را پیگیری کند و در نهایت از حقیقت با خبر شد.

وقتی فهمید دروغ گفته‌ام، خیلی ناراحت شد اما من او را دوست داشتم و گفتم می‌خواهم به زندگی با او ادامه دهم. او به من گفت می‌خواهد جدا شود و البته به دادگاه خانواده هم شکایت کرد اما من توانستم او را پشیمان کنم.

به او گفتم دیگر وی را از خانواده‌ام مخفی نمی‌کنم، قول دادم او را به خانه همسر اولم می‌برم تا در آنجا زندگی کند.

اولین شبی که او را به خانه سهیلا بردم، همسر اولم خیلی گریه کرد. او خیلی ناراحت بود و به من گفت حاضر نیست به این زندگی ادامه دهد. با خود گفتم او چند هفته‌ای ناراحت است و بعد دوباره همه چیز برایش عادی می‌شود. اما این‌طور نبود. او مرتب با من دعوا می‌کرد و می‌خواست مهناز را از خانه بیرون ببرم.

او نمی‌توانست مهناز را کنار خودش تحمل کند و درگیری‌های ما بالا گرفته بود. مهناز هم می‌گفت نمی‌خواهد در این شرایط زندگی کند. او اعتراض می‌کرد که وقتی من در منزل نیستم، سهیلا با او دعوا می‌کند و از او می‌خواهد خانه را ترک کند. من زندگی خیلی آشفته‌ای داشتم و نمی‌دانستم باید چه کنم.

از وقتی مهناز به خانه من و سهیلا آمده بود، دیگر راحت شده بودم. البته سهیلا حاضر نبود مرا کنار خودش تحمل کند و گاهی حتی اجازه نمی‌داد بچه‌ام را ببینم. من در طبقه بالا که خانه مهناز بود. زندگی می‌کردم. گاهی سهیلا برای گرفتن پول سراغم می‌آمد. ما هر روز با هم درگیری داشتیم و ترجیح می‌دادم کمتر او را ببینم.

او هر بار که مرا می‌دید، فحاشی می‌کرد، عصبی می‌شدم و نمی‌توانستم تحمل کنم. به خانه مهناز که می‌رفتم او مرا آرام می‌کرد، به همین خاطر بود که مهناز را بیشتر از سهیلا دوست داشتم.

من و سهیلا با اتفاقی که رخ داده بود، نمی‌توانستیم با هم زندگی کنیم. من به مهناز دل بسته بودم. واقعیت این است که راهی هم نداشتم، اگر او را ترک می‌کردم سهیلا حاضر نبود رفتارش را در برابرم تغییر دهد، ضمن این‌که من حتی چندین بار سهیلا را کتک هم زده بودم، بنابراین دیگر همه پل‌های پشت سرم خراب شده بود.

دخترم نزد او بود، نمی‌توانستم کاری بکنم. او دخترم را از من می‌گرفت ضمن این‌که نمی‌توانست زندگی‌اش را اداره کند، خودش به طلاق راضی بود اما من می‌دانستم نمی‌تواند زندگی‌اش را اداره کند. ما سر فرزندمان خیلی مشکل داشتیم.

روز بدی بود، حالم بد شده بود. من و سهیلا با هم دعوا کردیم و او را کتک زدم. ناراحت شد و فحاشی کرد و به من، خانواده‌ام و مهناز ناسزا گفت. کاملا مستاصل شده بودم. کتک زدن دیگر نمی‌توانست جلوی او را بگیرد.

از او خواسته بودم در دعواهای ما دخالت نکند. آن روز چندین بار با سهیلا درگیر شدم و در آخرین دعوا وقتی فحاشی کرد و به اتاق رفت، پشت سرش رفتم و بالش را روی دهانش گذاشتم و خفه‌اش کردم. وقتی به خودم آمدم، او مرده بود. تنها کاری که می‌توانستم بکنم، این بود که از خانه بیرون بروم. مهناز پلیس را خبر کرده و ماجرا را گفته بود.

فکر نمی‌کنم او رضایت دهد. خیلی از دست من عصبانی است و می‌دانم می‌تواند سهم دیه دخترم و تفاضل دیه را بدهد، او این کار را می‌کند تا من قصاص شوم.

می‌دانم کارم اشتباه بود. من زندگی واقعی را با مهناز تجربه کردم، ای کاش سهیلا را طلاق می‌دادم و بعد با مهناز ازدواج می‌کردم،
ای کاش این قتل را انجام نمی‌دادم.

او در خانه پدرم زندگی می‌کند و من او را می‌بینم اما همیشه به این فکر می‌کنم که وقتی بزرگ شد، باید چطور به او توضیح دهم مادرش چرا مرد و چه کسی او را کشت.