پیروانی در برزخ ماندن یا رفتن

پیروانی پرونده‌ای روشن در زمینه کار با پشتوانه‌های فوتبال دارد و بسیاری از چهره‌های سرشناس امروز فوتبال ایران در مکتب مربیگری او به مدارج عالیه رسیده‌اند، اما تیمش در بازی‌های آسیایی گوانگجو با قبول شکست از ژاپن و کره جنوبی بی‌مدال ماند تا واقعیت‌های امروز فوتبال ایران، دیگر بار به تصویر کشیده شود. واقعیتی که تصریح دارد فوتبال ما با این همه پیشینه و سابقه روشن، از کره جنوبی و ژاپن عقب مانده است، آن هم نه به فاصله‌ای اندک، بلکه به اندازه 20ـ10 سال کار پایه‌ای و توسعه زیرساخت‌ها. در حقیقت آسیای شرقی در زمانی که بسختی مشغول توسعه زیرساخت‌های فوتبال خود بودند، فوتبال ایران در خواب غفلت و تغییرات مدام مدیریتی خود را آقای قاره می‌پنداشت و زمانی چشم گشود که ژاپن و کره جنوبی فاصله زیادی از ما گرفته بودند. امروز نیز به همین جهت است که دو کشور، پای ثابت حضور در جام‌های جهانی و بازی‌های المپیک شده اند و ما در مقابل هنوز به خود وعده و وعید می‌دهیم که این دفعه طلسم ناکامی در ورود به بازی‌های المپیک را پس از گذشت 3 دهه خواهیم شکست؛ اما دریغ که همه وعده‌ها تهی از آب درآمده‌اند.

متاسفانه در راه حضور در بازی‌های آسیایی گوانگجو نیز راهبرد درستی برای تیم امید تعریف نشد تا با همان سیاست نتیجه‌گرایی، سه بازیکن بزرگسال با هدف قهرمانی و دستیابی به مدال به ترکیب تیم امید اضافه شوند. اما در عمل این اتفاق قرین با پیروزی نشد تا بازهم اندر خم یک کوچه باشیم. این در شرایطی بود که ژاپن با جمعی از جوانان خود و با اندیشه مهم‌تر حضور در المپیک لندن، در گوانگجو حاضر شد و با برتری محسوسی نیز به مقام قهرمانی رسید.

در شرایطی که غلام پیروانی از بعضی ناملایمات نسبت به خود و تیمش دلگیر و خسته شده و اظهار کرده است با شروطی حاضر به همکاری دوباره با تیم امید برای رقابت‌های مقدماتی المپیک 2012 لندن است، فدراسیون فوتبال هنوز برای ادامه همکاری با پیروانی به تصمیم قطعی نرسیده است. این در حالی است که کمیته ملی المپیک همچنان بر موضع قبلی خود باقی است که مربی بزرگ‌تری باید جایگزین پیروانی در تیم امید شود. گویی با تغییر صورت‌مساله، همه مشکلات تیم امید درست خواهد شد. این در حالی است که برخی کارشناسان فوتبال تصریح دارند در این فرصت کمی که تا شروع رقابت‌های مقدماتی المپیک باقی است، تعویض و جابه‌جایی در سطح کادر فنی تیم امید به صلاح نخواهد بود و پیروانی با توجه به شناختش از وضعیت موجود، باید همچنان به کار خود در این تیم ادامه دهد.

من هم به پیروانی علاقه‌مندم ولی با توجه به مشکلاتی که پیش پای اوست، خود او هم می‌داند در چنین شرایطی موفق نخواهد بود.

نتایج تیم امید در ازبکستان ضعیف بود ولی با کسب یک نتیجه ضعیف، نمی‌توان تحلیل و ارزیابی دقیقی از کار کادر فنی این تیم به دست آورد. باید به پیروانی فرصت داد و موانعی چون نبود بازی تدارکاتی و در اختیار نداشتن بازیکن را از پیش پای این تیم برداشت و بعد شرایط را تحلیل کرد.

شناخت و تعامل فکری خوبی بین پیروانی و بازیکنان تیم امید وجود دارد. اگر او کادری کامل و قوی در کنار خود داشته باشد مشروط به این‌که استقلالش را نیز حفظ کند و تن به پذیرش بازیکنان تحمیلی مسوولان ندهد، مفید خواهد بود.

تغییرات پیاپی آفتی برای فوتبال ملی و باشگاهی ماست. در ادامه سلسله ناکامی‌های تیم‌های رده‌های مختلف ملی، نوبت ناکامی تیم امید رسیده بود و هر مربی دیگری هم به جای پیروانی، هدایت این تیم را می‌پذیرفت نمی‌توانست با این شرایط موفق شود.

در مورد ادامه همکاری با تیم امید،‌ خود پیروانی است که زیر و بم همه قضایا را به خوبی می‌بیند و می‌تواند بهتر قضاوت و تصمیم‌گیری کند. ما بیرونی‌ها فقط ظاهری از ماجرا را می‌بینیم ولی اگر من جای او بودم اصلا از او نمی‌پذیرفتم چون باید گام نخست را محکم برداشت.

به نظرم اگر پیروانی به کارش در تیم امید ادامه ندهد بهتر است. چون یک مربی برای این‌که تا حدی نتیجه‌گیری خود را تضمین کند، نیازمند امکانات کافی و دیدارهای لازم تدارکاتی است، یعنی همان ابزارهایی که تا به حال در اختیار پیروانی قرار نداده‌اند.

فکر می‌کنم بین مربیان ایرانی، پیروانی بهترین گزینه برای هدایت تیم امید است، چون با همین بازیکنان، کار کرده و شناخت دوطرفه خوبی بین او و اعضای تیمش به وجود آمده است، منوط به این‌که امکانات لازم نرم‌افزاری و سخت‌افزاری را در اختیار داشته باشد. مسلما بهترین مربی خارجی هم در این فرصت کم، نمی‌تواند شناخت لازم را از تیم و شرایط به دست آورد.

طی یک سال و اندی که پیروانی با تیم امید کار کرده، شناخت کافی روی تیم پیدا کرده است و اگر بازی‌های تدارکاتی مدنظرش لغو نشود، بهترین گزینه برای این تیم است مشروط بر این‌که دیگر اجازه اعمال نفوذ و تحمیل نظرات دیگران را ندهد.

پیروانی سابقه زیادی در کار با بازیکنان سرباز و رده سنی امید دارد. حفظ او و کمک‌گرفتن از مشاورانی قوی و مورد اعتماد او و رفع موانع قبلی، راه پیش روی تیم امید است. کشمکش‌های کمیته ملی المپیک و فدراسیون، استعفای پیروانی و بازگشتش، در اختیار قرار نگرفتن بازیکنان تیم امید، لغو بازی‌های تدارکاتی و استفاده از بازیکنان بزرگسال، ضربه‌های سنگینی به تیم امید زده است.

حجت الله اکبر آبادی - مجید عباسقلی/ گروه ورزش