جواهرخودش قربانی بود

بله. 7 سال پیش در سریال رسم عاشقی با اسماعیل عفیفه همکاری داشتم. در سریال در مسیر زاینده‌رود نیز به جز شخص حسن فتحی و نویسندگی علیرضا نادری، حضور این تهیه‌کننده هم برای من مهم بود. بعضی از تهیه‌کننده‌ها فقط به مسائل مالی فکر می‌کنند امای آقای عفیفه جزو تهیه‌کنندگان با اخلاق و فرهنگی است که امیدوارم تعدادشان بیشتر شود. در 7 سال گذشته بارها برای بازی در سریال‌های تلویزیونی دعوت به کار شدم. اما به علت‌های مختلف قبول نکردم. اما در سریال «در مسیر زاینده‌رود» با این که فقط چند قسمت از فیلمنامه نوشته شده بود، ولی من با اعتماد به تهیه‌کننده و کارگردان بازی در این کار را قبول کردم. حالا در زمان کار می‌بینم که فتحی از آن کارگردانانی است که بازیگر به راحتی می‌تواند خودش را به او بسپارد.

من به کلاس‌های بازیگری استاد سمندریان می‌رفتم و همزمان در دانشگاه سوره در رشته نقاشی درس می‌خواندم. نزدیک دانشگاهمان یک دفتر فیلمسازی بود که تست بازیگری می‌گرفت. برای تست رفتم، کارگردان گفت سن شما برای این فیلم خیلی کم است. یک کاری بود که هیچ وقت هم ساخته نشد. اما فیلمبردار فیلم سینمایی «محکومین بهشت» من را از طریق این دفتر برای فیلم خودشان انتخاب کرد.

من فقط می‌توانم درباره لهجه خودم صحبت کنم. من تمام تلاش خودم را کردم که بتوانم لهجه اصفهانی را درست ادا کنم. سعی کردم در این مدت از مشاور لهجه کمک بگیرم. من درباره بازی خودم واکنش‌های خوبی دریافت کرده‌ام. فقط مردم اصفهان هستند که متوجه می‌شوند لهجه‌ها عین واقعیت نیست. بقیه مردم خیلی متوجه نمی‌شوند. البته من به اصفهانی‌ها حق می‌دهم. آنها انتظار دارند لهجه‌شان به درستی ادا شود.

تاثیر خیلی زیادی دارد. من مدام حواسم به این بود که مثلا از را با کسره روی الف تلفظ کنم. مردم باید به این نکته توجه کنند که برای این نقش یک بازیگر تهرانی انتخاب شده است. من خودم در جنوب کشور به دنیا آمده‌ام. برای من باعث افتخار است که یک گروه حرفه‌ای از تهران بیایند و شهرهای جنوبی را در یک سریال نشان بدهند. تمام جذابیت‌های بصری اصفهان در این سریال نشان داده شده است. این تصاویر از زاینده‌رود و شهر تاریخی اصفهان منجر به جذب توریست و... می‌شوند.

خوشحالم که شخصیت جواهر کلیشه‌ای نبوده است. تا به حال در سریال‌های تلویزیونی، داستان ازدواج دختر و پیرمرد را زیاد داشته‌ایم. معمولا دختر جوان به دنبال فریب‌دادن پیرمرد است. اما در این جا جواهر خودش قربانی و فریب‌خورده است. بنابراین نقش من لایه‌های منفی ندارد. در طول داستان قرار بود جواهر یکجورهایی مبهم باشد و مشخص نشود چه قصدی دارد.

برای من مهم این است که نقشم در روند قصه تاثیرگذار باشد. در نقش‌های خنثی بازی نمی‌کنم. نقش باید پیش‌برنده و تاثیرگذار باشد.

فشردگی کار خیلی روی بازیگری ما تاثیر می‌گذارد. ما در این سریال خیلی باعجله و شتاب کار کردیم. بعضی وقت‌ها صبح بازی می‌کنیم و شب بازی‌مان پخش می‌شود. من به عنوان یک بازیگر وقت استراحت دارم. اما گروه باید پشت‌سر هم کار کنند. باید به همه عوامل کار بخصوص گروه کارگردانی و تصویربرداری خسته نباشید گفت که در این شرایط سعی می‌کنند هر جور شده کار را برسانند.

وقتی کار را شروع کردیم 5 قسمت از فیلمنامه آماده بود. چندین جلسه دورخوانی داشتیم. من علاوه بر جلسات دورخوانی به تنهایی نیز تمرین داشتم. سعی می‌کردم بتوانم دیالوگ‌ها را با لهجه اصفهانی بگویم. من عادت ندارم که دیالوگ‌ها را حفظ کنم. آنقدر تکرارشان می‌کنم که توی ذهنم برود. اما در زمان ضبط کار برخی از دیالوگ‌ها جابجا شد. زمانی که من پیشنهاد نقش جواهر را پذیرفتم فیلمنامه آماده نبود. سعی خودم را می‌کنم که از این پس در کارهای بدون فیلمنامه حاضر نشوم. وقتی تو نمی‌دانی چه اتفاقی قرار است در داستان بیفتد همه محاسباتت به هم می‌ریزد. نداشتن فیلمنامه باعث می‌شود که اضطراب بازیگر خیلی زیاد شود. البته در این کار خاص رفتار حرفه‌ای حسن فتحی باعث می‌شد که خیلی از مسائل حل شود.

من سینما را ترجیح می‌دهم. مخاطب تلویزیون زیاد است. بازی من به عنوان بازیگر خیلی دیده می‌شود. اگر کار را اشتباه انتخاب کنی، واقعا با مشکل بر خواهی خورد. در سینما فیلم بد کمتر دیده می‌شود و بعد از یک مدت هم فراموش می‌شود.

دلیل اصلی علاقه‌ام به کارگردانی این است که می‌بینم نقش‌هایی که دوست دارم بازی کنم ساخته نمی‌شود. متاسفانه در طول یک سال بیشتر از چند فیلم خوب ساخته نمی‌شود. همه این‌ها به من انگیزه می‌دهد که فیلمنامه بنویسم و آنها را جلوی دوربین ببرم. الان کارگردانی خیلی برایم مهم است. بازیگری یک سنی دارد. اما کارگردانی سن ندارد. بازیگری و کارگردانی قابل مقایسه نیستند. کارگردانی خیلی سخت‌تر است. یک بازیگر باید به فکر نقش خود باشد ولی کارگردان باید به فکر همه چیز باشد. اصلا وظایف کارگردانی و بازیگری باهم قابل مقایسه نیست. یک بازیگر در قبال قاب دوربین، نور، صدا و... وظیفه‌ای ندارد.