می‌خواهم بهترین تیم تاریخ را بسازم

از وقتی که من سرمربی تیم ملی شدم این سومین اردوی تیم به حساب می‌آمد. البته قبلا هم دو اردو برگزار شده بود. خوشبختانه اردوی ما در بهترین شرایط ممکن برگزار شد و روز پنجشنبه هم یک رکوردگیری داشتیم. از قبل هم بنا را بر این گذاشته بودیم تا 8 نفر را برای مسابقات جهانی آنتالیا انتخاب کنیم برای همین یک نفر را حذف کردیم. این را هم بگویم اگر به این جمع‌بندی برسیم که حدنصاب برخی از ورزشکاران چندان خوب نیست تعداد نفرات اعزامی را کاهش می‌دهیم. در کل از عملکرد بچه‌ها راضی هستم و آماده‌ایم در آنتالیا نتایج خوبی بگیریم.

ما 21 روز آنجا بودیم. تعداد اردونشینان 12 نفر بود که به 9 نفر رساندیم. 2 نفر را بعد از حدنصاب‌ها و به دلیل مسائل فنی کنار گذاشتیم و وحید ربیعی نیز مصدوم شد و از ادامه کار باز ماند. ما بعد از تمرینات پرفشاری که در تهران داشتیم در اردوهای بعدی فشار را کم کردیم و به نتایج خوبی هم دست یافتیم. در واقع رکورد بچه‌ها روز به روز بهتر شده و آخرین اردوی ما هم در تهران دایر است.

بدون تعارف بگویم که این تیم از یک سری وزنه‌بردار تشکیل شده که ستاره نیستند. تیم بی‌ستاره‌ای داریم، ناامید نیستم و در درجه اول دنبال کسب بالاترین امتیاز سهمیه المپیک هستیم. دور از انتظار نیست که مدالی هم کسب کنیم چون رکورد بچه‌ها به 3 نفر اول دنیا خیلی نزدیک است. در کل از 3 ماهی که در تیم ملی بودم کاملا راضی‌ام.

بجز مهدی پانزوان، اصغر ابراهیمی و محسن بیرانوند بقیه بچه‌ها خیلی جوان هستند. مثلا در تیم ملی کیانوش رستمی فقط 19 سال سن دارد ولی عضو ثابت تیم ملی بزرگسالان ایران شده است. اکثر بچه‌های تیم ملی متولد 67، 68 هستند. در واقع از همان 3 نفر که همدوره‌ام بودند و از آنها شناخت داشتم دعوت کردم.

آخرین مدالی که گرفتیم به سال 2006 بر‌می‌گردد. رضازاده آن سال در دومنیکن توانست طلا بگیرد. اما بعد از آن سال اتفاقات ناگواری برای وزنه‌برداری افتاد. فکر می‌کنم انتظار بیش از حد از تیم ملی یک مقدار بی‌انصافی است، اما این نوید را می‌دهم که رکوردها از آخرین دوره بهتر باشد. من از اول هم با این انگیزه آمدم تیمی بسازم که جزو 3 تیم اول دنیا باشد. اگر غیر از این بود اصلا قبول مسوولیت نمی‌کردم. با وجود این مطمئن هستم تیم کنونی پیشرفت زیادی خواهد کرد.

وعده سر خرمن نمی‌دهم! تا المپیک بعدی آنقدر فرصت داریم تا یک تیم قدرتمند بسازیم. می‌خواهیم تیمی بهتر از المپیک سیدنی باشیم و بهترین نتایج تاریخ را کسب کنیم. هدفم این است از بین جوان‌هایی که استعداد دارند بتوانیم یک تیم منسجم بسازیم. باید در هر وزن دو وزنه‌بردار خوب داشته باشیم تا مربی و مدیر بعدی نگرانی نداشته باشد.

اعتقاد دارم در وزنه‌برداری ایران همیشه پتانسیل بالایی وجود دارد، به خاطر این که از نظر ژنتیکی و آناتومی ایرانی‌ها دارای شرایط فوق‌العاده‌ای هستند. از طرفی گستردگی کشورمان هم باعث می‌شود در نقاط مختلف آن بتوان استعدادهای فراوانی کشف کرد. فراموش نکنید که اولین مدال طلای ایران در تاریخ المپیک در وزنه‌برداری به دست آمد. اگر اراده کنیم می‌توانیم استعدادهای زیادی را پرورش دهیم، فقط برنامه می‌خواهد و امکانات.

نیازی به این نیست که استعدادیاب به مناطق مختلف بفرستیم چراکه در سراسر کشور فعالیت‌های خوبی در حال انجام است و در مسابقات کشوری یا لیگ می‌توان به آنچه که می‌خواهیم دست پیدا کنیم.

قبول دارم. خودمان باعث شدیم مردم از وزنه‌برداری دور شوند. الان نگاه خوش‌بینانه‌ای به وزنه‌برداری نیست. اتفاقات چند سال اخیر جو بدی را به وجود آوره است. کسی را نمی‌خواهم متهم کنم، اما بهتر است مدیران ما در گزینش‌های خود بهتر عمل کنند. فکر می‌کنم بعضی‌ها بیشتر دنبال مسائل شخصی خود بودند تا وزنه‌برداری! در واقع وزنه‌برداری روز به روز از دست اهالی آن دور شد. از رسانه‌ها هم انتقاد دارم. خاطرم هست 2 سال پیش که برای همیشه از دوران قهرمانی رفتم کسی سراغ مرا نگرفت که چرا اصلا رفتم. بعضی از دوستان دنبال سرمربی تیم ملی یا رئیس فدراسیون بودند. با این حال می‌گویم که به عنوان سرمربی تیم ملی به انتقادهای متخصصان واقعی گوش جان می‌سپارم. امثال توکلی، نصیری‌نیا، برخواه و... به گردن وزنه‌برداری ما حق دارند و حرف آنها را باید گوش کرد. نباید این گونه باشد که کسی صرف این که ورزشکار است درباره وزنه‌برداری حرف بزند. باید راجع به آن تخصصی حرف زد.

امروز فقط با فلاحتی‌نژاد هستم، اما این طور نیست حرف دوستانی که کنار هستند را نشنوم. باید صحبت‌ها و نظرات کارشناسی آنها را هم شنید. اگر در این دو سه سال هم نظرات آنها شنیده می‌شد تیم هفتم آسیا نمی‌شد. بدتر این که تیم هفتم شد، اما به دروغ گفتند سوم شد. هیچ صحبتی هم جز به به گفتن نبوده است!

من 2 سال نبودم. حتی زمانی که به المپیک نرفت یا هنگامی که آزمایش دوپینگ بچه‌ها مثبت اعلام شد هم نبودم. نمی‌گویم اگر بودم این اتفاق رخ نمی‌داد، اما مطمئن هستم که وضع بهتر بود. الان که همکار او هستم همکاری خوبی با یکدیگر داریم. ما با هم بحث فنی هم داریم و شاید توصیه‌هایی هم بکند، اما تصمیم نهایی با من است.

ما با کمک و راهنمایی‌های پزشکی که خود فدراسیون معرفی کرد به ورزشکاران مکمل و ویتامین می‌دهیم. در واقع آنها ویتامین‌ها را از من و فلاحتی‌نژاد می‌گیرند و حتی اگر سرما هم خورده باشند حق ندارند دارویی استفاده کنند. هیچ کس حق ندارد هیچ گونه دارویی را بدون اجازه مصرف کند.