همه راه ها به رم ختم می شود

مسابقه های دشواری را پشت سر گذاشته ایم. دیدارها فشرده و البته بسیار حساس بودند.
خوشبختانه در مسابقه های رودررو با حریفان اصلی خود هم امتیازات لازم را کسب کردیم که بدون شک کار ما را راحت تر کرده است ، دست کم یکی دو هفته ای را به دور از هیاهو و جنجال فوتبال می گذرانیم؛ هرچند شخصا هیچ وقت از فوتبال سیر نمی شوم؛ ولی خب همان طور که گفتم مسابقه ها خیلی فشرده بودند.
اصلا مگر باتری ها نیاز به شارژ شدن ندارند؛ در دوران بچگی ، البته آن طور که پدر و مادرم تعریف می کنند، هیچ وقت توپ را از خودم دور نمی کردم و حتی با یک توپ به تختخواب می رفتم.
حالا بدتر شده ام، شبها هم خواب فوتبال می بینم. شبهای پس از مسابقه واقعا غیرقابل تحمل می شود. تمام صحنه های بازی برایم مرور می شود و مدام به صحنه هایی که در آن ناموفق بوده ام ، فکر می کنم.
برخی اوقات هم که اصلا خوابم نمی برد، بخصوص این که بد بازی کرده باشم یا دست کم این که آن طور که خودم می خواستم نبودم. مگر عذاب وجدان می گذارد.

زیباترین عید زندگی من

هرگونه تعطیلات را مثل تمام بچه ها دوست داشتم و حالا هم همان قدر، شاید هم بیشتر دوست دارم ، بویژه این که فرصت گردهم آمدن با خانواده ایجاد می شود؛ هرچند «فرانکو»، برادر کوچکترم را که یکی از بهترین دوستانم است ، زیاد می بینم ؛ اما با توجه به حرفه ای که دارم ، ملاقات پدر و مادر و بقیه برادرانم کمی مشکل است ، بخصوص دیدار پدرم که هنوز هم نتوانسته ام احساس واقعی ام را نسبت به او آن طور که می خواهم ابراز کنم.
همین چند وقت پیش بود که متوجه شدم او چقدر دوست داشتنی است. حدود 9 یا 10 سال داشتم و به مدرسه سن جیوانی می رفتم که مقررات بسیار سختی داشت.
برای این که بتوانم با دوستانم بازی کنم 2 روز پشت سر هم سر کلاس درس حاضر نشدم و صبح تا بعدازظهر را در زمین چمن فوتبال کنار مدرسه گذراندم ؛ اما اولیای مدرسه خیلی زود مادر و پدرم را در جریان گذاشتند.
پدرم لورنزو، که به درس و مشق ما اهمیت زیادی می داد مرا بشدت تنبیه کرد و حدود یک ماه تمام حق رفت وآمد با دوستانم را نداشتم.

تکرار بهترین روزها

روزهای بزرگ زیادی در زندگی من وجود داشته اند. از آن خاطره دوست داشتنی که برایتان تعریف کردم تا اولین باری که به تیم ملی دعوت شدم و اولین مسابقه ای که برابر سوئیس برای تیم ملی کشورم بازی کردم ، اما بهترین لحظه زندگی من ، روزی بود که همراه رم به مقام قهرمانی لیگ ایتالیا دست پیدا کردیم.
خیلی دوست دارم آن لحظات بی نظیر باز هم برای من تکرار شوند؛ هرچند تا نیمه راه خیلی خوب پیش رفته ایم.
اما باید آگاه بود که از حالا به بعد در هر مسابقه به رم به عنوان صدرنشین کالچو نگاه می شود و کاملا واضح است که کار ما دشوارتر می شود.
به عنوان کاپیتان تیم وظیفه سنگینی بر دوش من است ، اما دوست ندارم مرا کاپیتان رم صدا کنند. همه در تیم کاپیتان هستند. تک تک بازیکنان ما ستاره هستند و همه برای تحقق یک رویا تلاش می کنند، قهرمانی.

فقط رم

باشگاه آ.اس.رم با مشکلات مالی فراوانی روبه روست.
حتی از فروش باشگاه هم صحبت به میان می آید؛ اما ساده ترین راه حل ، فرار از این بحران فروش ستارگان باشگاه است.
فرانچسکو درست یکی از همان بازیکنانی است که بشدت مورد توجه حریفان قرار دارد: تا وقتی رم هست توتی هم هست. نمی توانم خود را بدون پیراهن رم تصور کنم.
حتی در دوران نوجوانی هم به میلان نرفتم ، پس قاعدتا در این سن و سال هم نباید پا روی علاقه خودم بگذارم؛ البته باید اعتراف کرد که در فوتبال حرفه ای هیچ چیز قابل پیش بینی نیست اما قلب من رمی است و رمی خواهد ماند.
تا ابد.

سعید علیرضایی