اهداف مورینیودر برنابئو

«آقای خاص» بلافاصله پس از رساندن اینترمیلان ایتالیا به 3 جام عمده داخلی و خارجی فصل گذشته، ‌این کشور را ترک گفت و به اسپانیا آمد تا چالش‌های تازه‌ای را تجربه کند. او تیمی را در دست گرفته که به رغم فزون‌تر از 250 میلیون یورو خرج و جذب ستاره‌های متعدد تازه و آغاز عصر موسوم به «کهکشانی‌های 2» در نهایت فصل گذشته را بدون هیچ جام و مقامی سپری کرد.

مربی 47 ساله پرتغالی که پیشتر تیم «پورتو»ی کشورش را هم فاتح جام یوفا و جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا کرده و به 50 سال قهرمان نشدن چلسی در لیگ انگلیس پایان بخشیده بود، پس از ورود به برنابئو از فتح مجدد جام قهرمانان اروپا به عنوان هدف اصلی خود یاد کرده، زیرا او می‌داند وارد شدن مجدد به ستیز با بارسا بر سر فتح لالیگا شاید بهره‌‌ای بیش از چیزی نداشته باشد که مانوئل پیگرنی فصل پیش نصیب برد و بهای گزاف آن را با اخراج از سمت سرمربیگری رئال بعد از فقط یک فصل کار در آن جا پرداخت. مورینیو در مصاحبه‌های مکرر خود طی هفته‌های اخیر تاکید کرده که به سمت فتح جام قهرمانی باشگاه‌های اروپا برای رئالی‌ها خیز برخواهد داشت و هر سال مهلت برای خود و باشگاه جدیدش جهت این مهم تعیین نموده است. برای باشگاهی که با وجود 9 بار قهرمانی اروپا و رکورددار بودن در این زمینه، از 2002 به بعد در حسرت آن مانده، این توفیق می‌تواند از هر جهت راضی‌کننده باشد اما آقای خاص با زرنگی ویژه خود و عمده کردن این وجه از ماموریتش، حواس‌ها را از لیگ اسپانیا دور کرده تا شکست احتمالی در برابر رقیب فوق‌العاده‌ای مثل بارسا را در این عرصه کم‌اهمیت و عادی جلوه بدهد. او می‌داند پشت سر گذاشتن تیم کاتالونیایی در تک بازی‌های حذفی امکان‌پذیر است اما هدف گرفتن این موفقیت در لیگی 38 هفته‌ای در صورت تکرار فرم دو سال گذشته آبی و اناری‌ها، یک هدف گذاری غیر عقلایی و عبث خواهد بود.

در عین حال سرمربی اسبق پورتو که آن تیم را فاتح جام یوفا هم کرد، مدعی است می‌تواند از پیگرینی و دستاوردهای او بسیار فراتر رود و این شیلیایی 56 ساله را که متانتش مناسبتی با ملزومات یک مربیگری جاه‌طلبانه و حتی پرخاشگرانه موفق در برنابئو نداشت، پشت سر بگذارد. او می‌گوید: «در این گونه موارد سال دوم شروع همکاری از نهایت اهمیت برای دو طرف و همچنین هواداران برخوردار است زیرا در چنین زمانی است که به توازن و جایگاه کاری لازم می‌رسید. در دومین فصل کارم در چلسی و اینتر بود که به بالاترین سطوح لازم نایل شدیم. ما نیاز به ساختن یک تیم تازه از اصل و ریشه در مادرید نداریم زیرا چنین تیمی در آن جا موجود است و فقط باید یک هدف‌گذاری صحیح و تقویت پایه‌ها را در دستور کار قرار دهیم.»

اما رویکرد به مورینیو، مربی‌ای که شکل و روش بازی را همیشه فدای کسب نتیجه کرده و بردن به هر قیمتی برای او همه چیز بوده، به این معناست که کهکشانی‌ها از آرمان‌خواهی گذشته خود فاصله گرفته‌اند و دیگر روی وجه زیبا بودن بازی‌شان تاکید سابق را ندارند و مثل آقای خاص فقط نتیجه‌گیری را می‌خواهند و برای این مهم کسی را بر گزیده‌اند که از پیشروترین افراد در این زمینه است. این در حالی است که در 15 سال اخیر مربیانی نامدار مثل فابیو کاپه‌لو ایتالیایی و یوپ هاینکس آلمانی با وجود موفق بودن در برنابئو با این اتهام که فوتبال دلخواه آنها یک بازی تهاجمی و زیبا نیست کنار گذاشته شدند و حتی فرجام کار برندشوستر هموطن مشهور هاینکس، وندرلی لوکزامبورگو برزیلی و در نهایت پیگرینی شیلیایی هم با وجود بازی‌های تهاجمی و زیبا و زدن گل‌هایی پرشمار نیز تیره بود و آنها هم جواب شدند.

از نظر مربی پیشین چلسی مهم‌تر از نام و وصف کسانی که تا این لحظه جذب رئال شده‌اند و یا در روزهای پیش رو خواهند شد، این نکته است که بتوان یک روحیه پیروزی‌خواهی و هویت قوی توام با اتحاد را در رئال برقرار و تیم را صاحب باورهایی قوی‌تر در این ارتباط کرد. او می‌گوید: «پیش از آن که بنشینیم و درباره تغییر پرسنل و کم و زیاد بازیکنان سخن بگوییم، باید شرایط موجود را بدرستی آنالیز و خط‌مشی باشگاه را تعریف و براساس آن شروع به حرکت کنیم. باید اتحاد و عزمی به وجود آورد که قالب کلی و زیربنای حرکت تیم باشد و سپس مهره‌ها را در این قالب ریخت. این کاری است که من در هفته‌های اخیر انجام داده‌ام.»

با این حال کار اصلی مورینیو در برنابئو از 10 تیر شروع می‌شود زیرا در چنان روزی است که تمرینات «پیش فصل» کلید می‌خورد و تیم به سوی شروع فصل تازه (از شنبه 6 شهریور)‌ به حرکت درخواهد آمد و سفر 10 خرداد
آقای خاص به رئال بیشتر به قصد حضور در مراسم معارفه‌اش، آشنا شدن با هواداران و تشریح کلی اهدافش برای ارباب رسانه‌ها بود. مورینیو در این روز با فلورن تینوپرز رئیس رئال که پول کلانش پایه‌گذار خریدهای نجومی 10، 12 سال اخیر این باشگاه شده و همچنین خورگه والدانو، امیلیو بوتراگنو و آلفردو دی استفانو دیگر مدیران ارشد رئال ملاقات و گفتگو کرد و با آنان عکس یادگاری گرفت و سپس برای تعطیلات تابستانی به نقاط دیگری از اروپا رفت.

وی در مراسم معارفه‌اش حتی لبخند هم زد که احتمالا تا پایان فصل چندان بر لب‌های مربی خبرساز سابق اینتر نخواهد نشست و خلق و خوی تند و ایرادگیر او معمولا مجال چنین کاری را به او نمی‌دهد.

ولی این مساله هم ثابت شده که بجز سختگیر و جدی بودن، آقای خاص فلسفه‌های کاری و دکترین شغلی خود را نیز تمام و کمال حفظ کرده و همیشه یک هدف اصلی را می‌جسته که در تضاد 180 درجه‌ای با فلسفه بر باد رفته قبلی رئال (زیبا بازی کردن در تمامی اوقات)‌ قرار دارد.

مربی ویژه‌ای که اینتر را فصل پیش به رغم هجوم بزرگ تیم رم به سمت خود در هر دو میدان لیگ و جام حذفی ایتالیا ناکام و عنوان دومی را در این جام‌ها به جالوروسی تحمیل کرد، در اوایل کارش در مادرید می‌گوید: «ارجح‌ترین مساله در فوتبال، کار گروهی و مصلحت یک تیم است و بازیکنان و حتی مربیان نیز در این روش و منظر اهمیت چندانی ندارند. باید تیم را روبراه و صاحب ریتمی صحیح کرد و هیچ چیز بزرگ‌تر و مهم‌تر از اهداف یک تیم نیست.