پیشینه برنامه‌های گفتگو محور

در تعریف تاک‌شو نوشته‌اند: «تاک‌شوها (برنامه‌های گفتگومحور) برنامه‌های رادیویی یا تلویزیونی هستند که نقش اصلی را در آنها یک مجری بر عهده دارد و برنامه مبتنی است بر دعوت از میهمان یا میهمانانی در استودیو و ارائه برخی سوالات یا نظرات که بحث قرار است حول محور آنها انجام شود. مضمون این گفت ‌ و ‌شنود می‌تواند از طریق نظرسنجی از مخاطبان برنامه مورد داوری قرار بگیرد و یا مخاطبان از طریق تماس تلفنی، خود مستقیما به ارائه نظر درباره مباحث مطرح شده یا طرح سوال از مدعوین بپردازند».

شروع دوران طلایی تاک‌شو‌ها را می‌توان سال?1948 دانست. گرچه تلویزیون تا دهه 1950 در خانه آمریکایی‌ها رایج نبود، اما از 1949 تا 1973، تقریبا نیمی از برنامه‌های روزانه سه شبکه
(NBC، CBS، ABC) را تاک‌شوها تشکیل می‌دادند. اولین و طولانی‌ترین برنامه تاک‌شوی تلویزیونی تا آن زمان مروری بر مطبوعات (Meet The Press) برنامه کلاسیک شبکه NBC بود که توسط لارنس اسپیواک و مارتا رانتری تهیه شده بود. این برنامه نخست در سال 1945 به عنوان برنامه رادیویی آغاز به کار کرد و سپس در 6 نوامبر 1946 به تلویزیون انتقال یافت.

تاک‌شوها را به 4 دوره تاریخی تقسیم کرده‌اند:

1 ـ اولین دوره متعلق به 1948 تا 1961 است با درخشش مجریانی نظیر آرتور گادفری، داو گرووی، گری مورو، آلن فرانسیس و جک پار. این مجریان را که تجربه رادیویی گسترده‌ای قبل از آمدن به تلویزیون داشتند، بنیانگذاران تاک‌شوی تلویزیونی دانسته‌اند. در طول این دوره اشکال بنیادی برنامه‌های تاک‌شو که به نحوی گسترده از سنت‌های نمایشی و رادیویی قبلی حاصل آمده بود، شکل گرفت.

2 ـ دومین دوره، 1962 تا 1972 را شامل می‌شود. دوره‌ای که شبکه‌ها تحت اختیار حامیان مالی و آژانس‌های تبلیغاتی (به عنوان نیرو‌های مسلط در برنامه‌های تاک‌شو) بودند. در دهه 1960 و اوایل دهه 1970 سه چهره خود را در شبکه‌های آمریکایی به‌عنوان مجریان کاربلد و مسلط معرفی کردند: جانی کارسون، باربارا والترز و مایک والاس. تاک‌شوهای این سه، تبدیل شده بود به مراکز سودآور پابرجا برای شبکه‌های تلویزیونی و متقابلا شبکه‌ها هم موجبات ماندگاری و شهرت بیشتر آنها را حتی تا دهه‌های 1970 و 1980 فراهم می‌کردند.

3 ـ از 1972 تا 1980. در طول این دوره ایستگاه‌های مستقل و گروه‌های ایستگاهی، پخش‌اولی‌ها، شبکه‌های کابلی و VCR‌ها همگی شروع به تضعیف مشهود شبکه‌ها و مخاطبان کشوری نمودند. فناوری‌های جدید تولید و شیوه‌های جدید پخش و تصمیمات قانونی کلیدی توسط کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا، پخش کشوری برنامه‌های تاک‌شو را برای سرمایه‌گذاران به شکلی روزافزون جذاب و سودآور کرد.

مجریان برنامه‌های تاک‌شو نظیر فیل داناهیو (Phil Donahue) از این قضیه سود بردند، داناهیو با گسترش برنامه‌اش از 40 ایستگاه در سال 1974، به 169 ایستگاه با مخاطبانی کشوری در سال 1979، مجری شبکه یک برنامه‌های تاک‌شوی ایالات متحده در اواخر دهه 1970 شد. او را بنیانگذار فرهنگ برنامه‌های تاک‌شوی امروزی دانسته‌اند. بیل مویرز با برنامه «مجله بیل مویرز» و ویلیام باکلی با برنامه «خط آتش» از ستارگان اجرای تاک‌شوی این دوره‌اند که هر دو از شبکه PBS پخش می‌شد.

4 ـ 1980 تا 1992. دوره‌ای که معمولا به عنوان پساشبکه‌ای (Post-Network) از آن یاد می‌شود. موفقیت داناهیو در پخش، سبب‌ساز رقابت دیگران شد. توجه‌برانگیزترین مورد، اپرا وینفری (Operah Winfrey) بود که سبک داناهیو را در مشارکت دادن مخاطب در 1986 وارد پخش ملی کرد. وینفری رکوردی جدید در کسب درآمد از پخش به جا گذاشت. او از شروع پخش برنامه‌اش سالانه 100 میلیون دلار به دست می‌آورد و به لحاظ مالی موفق‌ترین مجری برنامه‌های تاک‌شو در تلویزیون بود. توانایی او در طرح احساساتش نزد مخاطبان او را ثروتمندترین زن مجری تاکشو نمود. از اوایل دهه 1980 شبکه‌ها به شکلی فعال مجددا وارد مبارزه شده بودند. دیوید لترمن از CBS و تد?کوپل با خط شب از ABS از مشهورترین مجریان تاکشوی این دوره هستند.

دوره‌های تاریخی تاک‌شو، اما به همین 4 دوره منحصر نیست. با پیدایش گروهی جدید از مجریان برنامه‌های تاک‌شو که پیروان فراوانی به دست آوردند، دوره پنجمی برای برنامه‌های تاک‌شو نیز مطرح شد.

در میانه دهه 1990 گفتگوی جفنگ (Trash Talk) به شکل فزاینده‌ای محبوب شد و ریکی لیک (Ricki Lake) یکی از نخستین مجریان برنامه‌های تاک‌شو بود که از این فرم ساختاری بهره گرفت. او از جری اسپرینگر(Jerry Springer) پیش افتاد که این شکل کارناوالی را از گفتگوی تلویزیونی گرفت و با یک استراتژی تجاری چندرسانه‌ای هوشمندانه آن را به سطوح جدیدی از اعجاب و شگفتی‌ رساند. این جری اسپرینگر بود که مخصوصا به خاطر افشاگری‌های مستهجنش، مشت‌پرانی‌ها و دیگر رفتارهای خارج از کنترل در برنامه‌اش از نظر بین‌المللی محبوب و بدنام شد؛ ولی وقتی که استودیوی USA (که برنامه جری اسپرینگر را تولید می‌کرد) به او دستور داد عربده کشیدن، سیلی زدن، مو کشیدن و صندلی پرت‌ کردن! را کاهش دهد، آمار برنامه‌اش نزول فاحشی کرد.

در دهه 1990 رزی اودونل (Rosie Odonnell) سنت گرم خانوادگی برنامه‌های تاک‌شو را مجددا احیا کرد که در دهه 1970 مجریان برنامه‌های تاک‌شو با پخش روزانه پیشگام آن بودند (دیناشور، مرو گریفین و مایک داگلاس).