فوتسال در همه دنیا فقیر است

روزی که حیدریان پس از بالای سر بردن نهمین جام قهرمانی آسیا برای همیشه با فوتسال ملی خداحافظی کرد، زننده نخستین گل تیم ملی در رقابت‌های آسیایی (مقابل کویت)‌ و آخرین گل این تیم (برابر تایلند)‌ به شمار می‌رفت، بویژه آن‌که یک دوره دعوت نشدن این بازیکن به تیم ملی در خلال این سال‌ها، به تنها ناکامی ایران در عرصه قهرمانی آسیا ختم شد.

او اکنون پس از سال‌ها بازی در تیم‌های خارجی چون چکانوی ایتالیا، القطر قطر و ویوای کویت، حالا به ایران برگشته تا برای کمک به بابک معصومی (سرمربی پرسپولیس)‌ جوانمردانه پیراهن قرمز را در لیگ دسته‌ اول فوتسال ایران تن کند. حال آن‌که سال‌ها با تمام وجود و به عنوان بازیکن و مربی، نام استقلال را در فوتسال ایران زنده نگه داشته بود.

پس از برگزاری دوره مربیگری پیشرفته فوتسال فیفا در تهران که با تدریس هرمانتس هلندی برگزار می‌شد فرصتی دست داد تا با حیدریان در مورد این کلاس و دیگر موضوعات فوتسالی مربوط گفتگو کنیم.

به نظر می‌رسد با حضور در دوره‌های مربیگری پیشرفته فوتسال، می‌خواهی در این عرصه نیز به مدارج عالی برسی.

البته فکر می‌کنم طی سال‌هایی که در ایتالیا بازی کرده‌ام عمده مسائل فوتسال را کاملا زیرنظر مربیان قوی فراگرفته‌ام، ولی اساسا امروزه نکات ریز است که باعث تفاوت تیم‌ها در دنیا می‌شود وگرنه تقریبا همه تیم‌ها آموزش کارهای دفاعی را فراگرفته‌اند و رعایت می‌کنند. عمده تفاوت ما با کشورهای قوی آمریکای لاتین، در پیاده کردن ریزه‌کاری‌های تهاجمی است. من تشنه پیدا کردن آموزه‌های همین ریزه‌کاری‌های فنی هستم.

این ریزه‌کاری‌ها و کلا توان تهاجمی، بیش از نظم و سازماندهی، به خلاقیت‌ها و ابتکارات بازیکنان ارتباط پیدا می‌کند.

بله. به همین دلیل خیلی از تیم‌ها هر کاری می‌کنند در سطحی از بازی باقی می‌مانند و پیشرفتشان از آن مرحله خیلی سخت می‌شود.

مثل ژاپن؟

بله. ژاپنی‌ها سیستم، آموزش و امکانات پیشرفته‌ای در اختیار دارند، ولی در مرحله باز کردن دروازه حریفان، به دشواری از سطح محدودی فراتر می‌روند. برخلاف آنها برزیلی‌ها، توان تهاجمی و خلاقیتی را ارائه می‌کنند که گویا در بدن و ژن بازیکنانشان وجود دارد. به همین دلیل به نظرم آنها همیشه قدرت اول این رشته بوده‌اند، حتی وقتی بر اثر اتفاق، قهرمانی جهان را به اسپانیایی‌ها واگذار کردند.

ما کجاییم؟ حتما طی سال‌هایی که در ایران نبوده‌اید به خاطر تعصبتان مشتاقانه بازی‌های فوتسال ملی بخصوص در جام‌جهانی را پی‌گرفته‌اید؟

نیازی نیست بگویم فوتسال ملی ما بویژه در جام جهانی عملکردی درخشان داشت، ولی این که انتظار داشته باشیم در جام جهانی بعدی هم براحتی صعود کنیم و به چنین مراحلی برسیم مثل رویاپردازی است.‌ واقعیت این است که تکرار درخشش ما در جام‌‌جهانی و حتی کسب نتایجی بهتر از این،‌ نیازمند کار و تلاشی 2 برابر و واقعا طاقت‌فرساست تا در جمع 4 تیم برتر جام‌جهانی قرار بگیریم.

منظورتان برزیل، اسپانیا، ایتالیا، روسیه یا اکراین است؟

بله، البته روسیه و نه اکراین. به نظر من روسیه خیلی بهتر از اکراین است.

شما خودتان در 2 جام‌جهانی بازی کرده‌اید، ولی ایران در آن 2 جام نتایج خوبی نگرفت. دلیل آن را در چه می‌بینید؟

دیدارهای تدارکاتی خوبی که ترابیان برای تیم ملی فراهم کرده است نقشی بسیار مهم در موفقیت‌‌های آن داشته، در حالی که در آن 2 دوره، ما پس از بازی در سطح پایینی مثل فوتسال آسیا یکباره در جام‌جهانی مقابل تیم وحشتناکی مثل آرژانتین قرار می‌گرفتیم. به همین دلیل نمی‌توانستیم بر استرس خود فائق بیاییم. ما بازی یک هیچ برده از آرژانتین را در جام‌جهانی سال 2000 با شکست 2 بر یک عوض کردیم.

اکنون فوتسال ما برای دنیا شناخته‌شده است و تیم‌های بزرگ دنیا ما را برای بازی دعوت می‌کنند. این که تیم ایران سالی چند بار با برزیل، ایتالیا،‌ اسپانیا، پرتغال و... بازی می‌کند استرس بازیکنان را در دیدارهای جام‌جهانی به حداقل می‌رساند و آنها را با تمام ظرایف بازی حریف آشنا می‌کند.

در ابعاد باشگاهی چه؟

الان لیگ باشگاهی ما خیلی تقویت شده و به نسبت سال‌های پیش رقم‌های خیلی بهتری به بازیکنان و مربیان داده می‌شود. به عنوان فردی که در لیگ‌های خارجی بازی کرده، می‌گویم تقریبا در همه‌جای دنیا از بی‌توجهی و کم‌بضاعتی مالی فوتسال می‌نالند، بجز اسپانیا که درآمدهای خوبی برای بازیکنانش در نظر می‌گیرد. حتی در کشورهای حوزه خلیج‌فارس هم فوتسال با کمبود اسپانسر، پول و نبود پخش زنده تلویزیونی روبه‌روست.

البته ایتالیایی‌ها برخی بازی‌های خود را از طریق ماهواره پخش می‌کنند. به این دلیل، فوتسال ما اکنون لیگ خوبی دارد که بتازگی تعدادی از بازی‌های آن هم صاحب پخش زنده تلویزیونی شده است.

شما سرانجام در ترکیب پرسپولیس بازی کردید. از آن نظر بازی شما برای این تیم در یزد حائز اهمیت است که سال‌ها همه‌کاره (بازیکن، مربی و...) استقلال بوده‌اید.

باید بگویم به شخص حبیب کاشانی ارادت دارم و بابک معصومی (سرمربی بیمار پرسپولیس)‌ هم دوستی نیست که بتوانم به او پشت کنم. همین 2 دلیل کافی بود تا پس از بازگشت به ایران، ‌حتی به لیگ دسته اول بروم و برای این تیم بازی کنم؛ البته خیلی مایل بودم استقلال دوباره احیا شود و با پیراهن این تیم به میدان بروم. من پیش از پیوستن به پرسپولیس راهی باشگاه استقلال شدم. آنجا از نزدیک حسن‌نیت واعظی آشتیانی را دیدم و متوجه شدم او واقعا آدم خوبی است، حتی وقتی مدیرعامل باشگاه متوجه شد پس از چند سال 40 میلیون تومان از این باشگاه طلبکارم در این زمینه مساعدت به خرج داد، ولی افسوس که او تصمیم‌گیری در مورد فوتسال را به عزیزانی واگذار کرده که علاقه‌ای به بازگشت استقلال به لیگ برتر ندارند و این را بصراحت به من اعلام کردند.

بازی در یزد اولین بازی شما پس از مدت‌ها در ایران بود. فکر می‌کنید با این سن و سال، چقدر آمادگی گذشته خود را حفظ کرده‌اید؟

البته این را دیگران باید راجع به من بگویند، ولی فکر می‌کنم آمادگی‌ام حفظ شده و همه مریبان و دوستان در مورد بازی‌ام ابراز رضایت کرده‌اند.

پرسپولیس چه حال و روزی دارد؟ آیا به لیگ برتر صعود خواهد کرد؟

پرسپولیس با 3 برد، یک باخت و یک تساوی شرایط خوبی برای صعود دارد.

ما در بازی یزد بسختی و با حساب 5 بر 4 پیروز شدیم که این به خاطر تلاش زیاد و آمادگی خوب حریف بود و نشان داد سطح همه تیم‌های ایرانی بالا رفته است.

به هر حال بابک معصومی با وجود کسالت، بسیار خوب مربیگری می‌کند و دستیاری قوی مثل سعید عبدالله‌نژاد را کنار خود می‌بیند. او 2 گروه در تیم ساخته است که نفرات اصلی با آرایش صفر 4 و دیگر نفرات به روش یک 3 بازی می‌کنند و گاهی این 2 گروه را با هم تلفیق می‌کند و آرایش شناوری به اجرا می‌گذارد.

آماری از تعداد بازی ملی و گل‌های محمدرضا حیدریان وجود دارد؟

فکر نمی‌کنم. دست‌کم خودم از آن بی‌خبرم.

به چه دلیل این آمار را برای خود جمع نکرده‌اید؟

شاید به این دلیل که حضور من در فوتسال اصلا برنامه‌ریزی‌شده نبود و کاملا اتفاقی رخ داد.

من هیچ وقت پیگیر اخبار و اطلاعات بازیکنان و تیم‌ها نبودم و از بچگی به ورزش، هنر و درس خودم مشغول بودم. من عاشق بازی گل‌کوچک بودم و در کوچه پس‌کوچه‌های انتهای خیابان جیحون تهران بازی می‌کردم و از همان بازی‌ها کاملا راضی بودم. روزی در یک تورنمنت کوتاه چهارجانبه که در آن استقلال، تیم ملی، تیم ارتش و یک تیم دیگر حاضر بودند برای استقلال، مقابل تیم ملی به میدان رفتم. این بازی با تساوی 5 5 خاتمه یافت و در پایان همان بازی که نخستین مسابقه باشگاهی من بود به تیم ملی دعوت شدم. با این که سنم برای شروع بالا بود، اما تا امروز ادامه داده‌ام.

مجید عباسقلی