مقصران ناکامی وزنه‌برداری

بی‌شک قبل از مسابقات جهانی گویانگ کره جنوبی نیز مشخص بود که از بین 4 وزنه‌بردار انتخاب شده تنها باید روی مدال سعیدعلی حسینی حساب کرد که البته در این بین سهراب مرادی نیز روی کار ضعیف تشکیلاتی فدراسیون از حضور در کره باز ماند تا تیم 3 نفره وزنه‌برداری ایران ضعیف‌ترین نتیجه ممکن را در رقابت‌های جهانی طی سال‌های اخیر بر جای بگذارد. جالب این‌که برای حضور در این رقابت‌ها از یک سال قبل اردوهای مختلفی برگزار شد و حسین رضازاده، مدیر تیم‌های ملی به دفعات اعلام کرد که وزنه‌بردارانی به گویانگ کره جنوبی اعزام می‌شوند که زمینه موفقیت داشته باشند. اما امروز تنها بازده این حضور دو مقام نازل هشتمی و نهمی است تا وضعیت نامطلوب وزنه‌برداری دیگر بار رخ نشان دهد. براستی مقصر اصلی در این زمینه کیست؟

1- بهرام افشارزاده، رئیس فدراسیونی که از همان بدو حضورش در فدراسیون به صورت جدی نیم نگاهی به دبیر‌کلی کمیته ملی المپیک داشت و از وقتی هم که به این مسوولیت رسید، اعلام کرد آماده است مسوولیت وزنه‌برداری را به فرد مورد تایید سازمان ورزش واگذار کند، اما از آن زمان تاکنون که بیش از یک سال سپری می‌شود، وی دورادور به اداره این رشته با اهمیت و مدال‌آور پرداخته است تا همین مدیریت نیم‌بند لطمات زیادی را متوجه وزنه‌برداری کند. سوال این است که آیا در وزنه‌برداری ایران اینقدر قحط‌الرجال است که پیدا کردن یک مدیر توانا و خبره، کار شاق و ناممکنی به حساب آید؟!

2- حسین رضازاده، مدیر تیم‌های ملی که با حضور خود در راس تیم‌های ملی، انتظارات زیادی را پیشاپیش نسبت به وزنه‌برداری ایجاد کرد، بی شک با حضور او امید می‌رفت تیم ملی سروسامانی درست و حسابی به خود بگیرد، اما وقتی به عملکرد یک ساله وی نظر می‌افکنیم، مشخص می‌شود که وی نباید با یک دست چندین هندوانه را از زمین بلند کند. او قطعا یا باید در مقام مدیریت تیم‌های ملی ایفای نقش می‌کرد یا این‌که عهده‌دار مسوولیت سرمربیگری تیم ملی بزرگسالان می‌شد. به‌طور طبیعی رضازاده نمی‌توانست در آن‌واحد تمام امور تیم‌های ملی اعم از نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسالان را مدیریت کند و طبیعی بود که یک جای قضیه دچار لنگی شود. مثل این‌که رشید شریفی، ملی پوش سنگین وزن در رقابت‌های قهرمانی آسیا در قزاقستان دچار دوپینگ شد تا 4 سال با محرومیت مواجه شود و امروز نیز سعیدعلی حسینی یک روز قبل از مسابقه‌اش در تمرینات دچار آسیب دیدگی می‌شود تا حداقل برای چندین ماه خانه نشین شده و بازگشتش به دنیای قهرمانی در پرده‌ای از ابهام باشد. به هر حال در شرایطی که گفته می‌شود رضازاده یکی از گزینه‌های سرپرستی فدراسیون است، نباید چندان نیز مسائل وزنه‌برداری را ساده انگاشت.

3- سازمان تربیت بدنی، بی‌شک نه تنها در وزنه‌برداری بلکه در تمام رشته‌ها باید پاسخگوی نتایج به دست آمده باشد؛ چرا که انتخاب و گزینش مدیران، جملگی به مسوولان ارشد ورزش برمی‌گردد و نمی‌توان در ناکامی امروز وزنه‌برداری نقش دستگاه ورزش را نادیده گرفت.