پتانسیل درخشش در جهان را داریم

گفته می‌شود شما تنها لژیونر ایرانی واترپلو در اروپا بوده‌اید؟

البته شاید دوستان به این اعتبار که قزاقستان جزو اروپا نیست، این را گفته باشند چون کمی پیش از من آقای رضوانی هم با همراهی تیم قزاقستان توانست در لیگ روسیه بازی کند و سپس در تیم‌های عربی به بازی بپردازد. پیش از این هم بازیکنان ایرانی‌تباری در اروپا بازی کرده‌اند، ولی تنها کسانی که همزمان با حضورشان در اروپا برای ایران هم بازی کرده باشند فقط آقای‌رضوانی و من بوده‌ایم.

از بازی در اسکوکوی سوئد طی سال‌های 2002 و 2003 بگویید. آیا با مشکل ناهماهنگی روبه‌رو نبودید؟

من 2 فصل در سوئد بازی کردم پس طبیعی بود با تیم به هماهنگی کامل رسیده باشم، ولی بیش از آن انگیزه و علاقه‌ای به بازی در آنجا پیدا نکردم.

منظورم ناهماهنگی ابتدای کار بود که اغلب در ماه‌های اولیه حضور هر لژیونر ایرانی در کشورهای اروپایی به وجود می‌آید و مشکل زبان آن کشور که مانعی بر سر بازیکنان ما می‌شود.

من هم پیش از رفتن به سوئد از ناآشنایی با زبان سوئدی نگران بودم، ولی در عین غافلگیری متوجه شدم در آن کشور زبان انگلیسی بیش از سوئدی کاربرد دارد. مربی ما هم انگلیسی با بازیکنان صحبت می‌کرد و تنها در مواردی به بعضی بازیکنان، منظورش را با زبان سوئدی می‌فهماند.

در مورد هماهنگی اولیه با تیم هم درست است، من در بدو ورود در ترکیب تیم قرار نگرفتم و از شنا و تمرین‌های تکنیکی شروع کردم و پس از رسیدن به آمادگی کامل به مرور در ترکیب تیم قرار گرفتم.

چگونه؟

ابتدا با نظر مربی در پست‌های غیراختصاصی خودم قرار می‌گرفتم؛ مثلا مربی، من را در پست نوک حمله قرار داد که به بازیکنی بسیار تنومند و فیزیکی نیاز داشت، ولی آمادگی بدنی مناسب آن زمانم کمک کرد در همان بازی اول 3 گل بزنم و در این پست باقی‌بمانم. پس از فیکس شدن در ترکیب تیم، به مرور به پست اصلی خود برگشتم و توانستم از قابلیت‌های اصلی مثل شوتزنی بخوبی استفاده کنم.

پست اصلی شما کجاست؟

پست 4 واترپلو، یعنی سمت چپ خط جلوی مدافع میانی.

چه شد که پس از 2 سال دیگر در سوئد به کارتان ادامه ندادید؟

برخلاف توصیه‌های اغلب دوستان و حتی بازیکنان، مربیان و مسوولان باشگاه سوئدی خودم علاقه‌ای به ماندن در استکهلم نداشتم و تصمیم گرفتم در لیگ و تیم ملی خودمان به کار ادامه دهم. البته مایل بودم عنوانم در لیگ قهرمانان اروپا را با بازی در آن لیگ مهم همراه کنم، ولی مصدومیت این اجازه را به من نداد.

به لحاظ امکانات رفاهی چه شرایطی را آنجا داشتید؟

علاوه بر دریافت حقوقی که‌ خیلی بیش از دریافتی‌هایم در ایران بود ، منزل مسکونی، خودروی شخصی و بلیت آزاد هر نوع مسافرتی اعم از دریایی، زمینی داخل یا خارج شهری و هوایی در اختیار داشتم. بیمه کاملی هم در اختیارم بود. البته امتیاز بسیار خوب دیگری هم که از آن بهره می‌بردم این‌که اجازه داشتم علاوه بر بازی در تیم ملی، در فصول تعطیلی مسابقه‌های سوئد مثل پاییز و زمستان در تیم‌های باشگاهی ایران هم بازی کنم.

شما اکنون در آستانه 27 سالگی بازیکن بسیار با تجربه‌ای برای تیم ملی هستید.تعداد گل‌ها و بازی‌های ملی خود را به خاطر می‌آورید و البته افتخارات‌تان؟

متاسفانه هیچ وقت علاقه‌ای به شمردن تعداد بازی‌ها و بویژه گل‌هایم نداشته‌‌ام، چون همه را ماحصل لطف خدا و تلاش همه اعضای تیم می‌دانم. فقط توجه و هدفم به این است که کار خود را به نحو شایسته انجام دهم. به هر حال این افتخار نصیبم شده که در 19 سالگی همراه تیم ملی، عنوان سوم قهرمانی آسیا را به دست آورم که این افتخار در این سن قبل از من فقط برای آقای رضوانی به دست آمد و پس از من برای بازیکن دیگری تکرار نشده است.

به هر حال از سال 80 یا 79 در تیم ملی بازی می‌کنم و در بازی‌های آسیایی پوسان و دوحه صاحب عنوان چهارمی شدیم و در بازی‌های کشورهای اسلامی در مراکش به قهرمانی رسیدیم.

طی این سال‌ها در عرصه باشگاهی هم در 4 دوره جام باشگاه‌های آسیا صاحب 2 قهرمانی با پتروشیمی در فیلیپین و با ایران توسعه در کویت شدم. با نفت و گاز گچساران باز در کویت و با آب و برق منطقه‌ای گیلان در تایلند هم به نایب قهرمانی این تورنمنت رسیدیم.

با وجود پیشرفت‌های محسوسی که طی سال‌های اخیر برای ورزش‌های آبی ایران ازجمله واترپلو به دست آمده، تیم ملی ما در این رشته کاملا پرنوسان ظاهر شده و عمدتا نتوانسته به نتایجی که شایسته آن است برسد. به عنوان بازیکنی پرتجربه در این تیم دلایل را در چه نکاتی می‌بینید؟

دو سه سال پس از شروع کارم در تیم ملی، آقای ناکیچ سر مربیگری این تیم را قبول کرد و بعد از حدود 3 سال کار کنار رفت و هموطن کرواتش کواکویچ جایگزین او شد که البته هر دو از مربیان سطح جهانی هستند. واقعیت این است که تیم ایران تیم پر قدرت و صاحب پتانسیلی است که جزو 30 تیم برتر دنیا محسوب می‌شود و مسائل حاشیه‌‌‌ای و دلایل جانبی مانع از آن شده که این تیم به مقام‌ها و نتایجی که شایسته آن است، برسد. شما به عنوان نمونه می‌توانید به علی‌اکبر شیرجیان نگاه کنید؛ بازیکنی که تا 6‌ماه‌پیش کاپیتان تیم ملی بود، ولی الان تنها به خاطر درگیری با مشکلات و گرفتاری‌های شخصی و شغلی حتی بدون باشگاه باقیمانده است. شیرجیان دارای چنان قدرت و صلابتی در بازی است که اگر به عنوان بازیکن کمکی همراه باشگاهی در هر تورنمنتی بازی کند آن باشگاه را از پذیرش هر بازیکن خارجی در پست دفاع بی‌نیاز می‌کند.

منظورم از اشاره به نام شیرجیان این است که واترپلوی ایران دارای پتانسیل بسیار قدرتمندی است که به دلیل بروز مشکلات جانبی بازیکنان پرنوسان ظاهر می‌شود و نمی‌تواند آنچه شایستگی‌اش را دارد به دست بیاورد. ما در برابر تیم‌های بزرگی مثل ایتالیا و آلمان بازی‌ها و نتایج آبرومندانه‌ای به دست آورده‌ایم، ولی مشکلاتی همواره مانع دسترسی‌مان به جام‌ها و عناوین در خور ناممان می‌شود. در واترپلوی ملی ما هنوز حقوقی برای حضور در تیم ملی پرداخت نشده است و این در درازمدت مشکلاتی را برای ملی‌پوشان به وجود می‌آورد. از آن بدتر متاسفانه فرهنگی است که به صورت قانونی نانوشته حکم‌فرمایی می‌کند.

مثال مشخصی در این مورد می‌زنید؟

مجید غلامی، کاپیتان تیم ملی و تیم نفت و گاز گچساران (برنده هر 3 جام واترپلوی ایران) است. این بازیکن دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد تربیت بدنی است و علاوه بر این، به دلیل کار با مربیان صاحب نام خارجی، دانش زیاد و آمادگی بالایی برای کمک به تیم ملی دارد، ولی ما به دلیل کوته‌بینی‌های خودمان، سال‌ها این بازیکن را از تیم ملی دور کردیم و ناخواسته دستمان را از کسب افتخارات خالی گذاشتیم. واقعا حیف نیست بازیکنی که بنا به هر دلیلی شما بگویید روابط مناسب ‌ برای تیم منتخب جهان مقابل کانادا بازی کرده است، سال‌ها در تیم ملی بازی نکند و نتواند به این تیم کمک کند؟ ‌با رفع چنین مسائل و مشکلات جانبی و استفاده از تمام نیروها، تیم ما توانایی درخشش در جهان را دارد.

امسال نفت و گاز گچساران با حضور ستاره‌های زیاد موجود در تیمش به عنوان بخت اول قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا به عربستان آمد، ولی در نهایت نتوانست از قهرمانی دوره قبل کشورمان دفاع کند و در عین غافلگیری به عنوان چهارمی قناعت کرد. دلیل این ناکامی را در چه می‌بینید؟

مشکلات، ناهماهنگی‌ها و مسائل جانبی مانع نتیجه‌گیری مناسب این تیم شد. به هر حال من به عنوان بازیکنی کمکی در خدمت این تیم قرار گرفتم و نه با ریز این مشکلات به طور کامل آشنا هستم و نه به لحاظ اخلاقی صحیح است که به آن بپردازم. من چند روزی در خدمت این تیم قرار گرفتم و تمام تلاش خودم را هم کردم، ولی نتوانستم موفقیت‌های سال پیش را برای این تیم به ارمغان بیاورم.

خیلی‌ها مایلند بدانند درآمد بازیکنان واترپلو در ایران چقدر است و بهترین بازیکنان ما چقدر دریافت می‌کنند.

ورزش واترپلو سختی بی‌نظیری دارد و حتی در حالت استراحت هم بازیکن باید فعالیت نسبتا شدیدی برای شناوری خود در آب انجام دهد. با این دشواری و تمرین‌های بسیار سنگین این رشته باید بگویم قراردادهای این رشته با سقف یک میلیون و 200 هزار تومان در طول یک فصل (ماهی 100 هزار تومان) آغاز شد و به مرور تا امسال به سقف حدود 25 تا 30 میلیون در سال رسیده است. یعنی به طور ماهانه برترین بازیکنان ایران، حدود 2 میلیون تومان در ماه دریافتی دارند که البته معمولا بموقع و کامل هم پرداخت نمی‌شود.به هر حال متاسفانه همه چیز یکطرفه است و ما ناچار به پذیرش هرگونه برخوردی در این زمینه از جانب باشگاه‌ها هستیم.

و در پایان...؟

می‌خواهم از تک‌تک مربیان و مسوولان که در سال‌های اخیر برایم زحمت کشیده‌اند و خانواده‌ام که در سختی‌های مالی و فکری کمکم کرده‌اند، تشکر کنم و نامی از افشین شهیدی‌پور، دروازه‌بان شایسته تیم ملی ببرم که دارای بیشترین بازی ملی است و سال‌ها در کنار او بازی کرده‌ام.

مجید عباسقلی