کناره‌گیری پولا‌دگر از تکواندو

هرچند از مدت‌ها قبل شنیده می‌شد که برخی نمی‌خواهند شاهد ادامه ریاست سیدمحمد پولادگر در فدراسیون تکواندو باشند، اما سرانجام شایعات درباره ریاست او به حقیقت پیوست و این مدیر باسابقه ورزش ناگزیر شد پس از 8 سال نایب رئیسی و 8 سال ریاست بر این فدراسیون عطای کار کردن در آن را به لقایش ببخشد و انصراف خود را از نامزدی مجدد اعلام کند.

در دوران مدیریت پولادگر بر فدراسیون تکواندو، ملی‌پوشان این رشته در 3 دوره بازی‌های المپیک (سیدنی، آتن و پکن) 2 مدال طلا و 2 برنز را برای ورزش ایران به ارمغان آورده و در 10 سال اخیر تکواندوی ایران همواره بر سکوی مسابقات جهانی و جام جهانی قرار داشته است.

یکی از ملی‌پوشان سابق تکواندو درباره این اتفاق می‌گوید: به هر حال روشن است که سازمان تربیت بدنی نمی‌خواست با پولادگر کار کند و دنبال گزینه‌های دیگری بود، در یکی دو هفته اخیر پولادگر پس از مراجعه به سازمان تربیت بدنی متوجه شد که اراده‌ای در کار است تا مانع قرار گرفتن دوباره او بر صندلی ریاست فدراسیون شود، در نتیجه انصراف از ریاست فدراسیون تنها راهی بود که برای او باز گذاشته بودند.

به گفته آگاهان، با کنار رفتن پولادگر شانس عباسی دبیر سابق فدراسیون، سهرابی رئیس هیات تهران، کشاورز پیشکسوت این رشته و ابراهیمی دبیر کنونی فدراسیون برای تصدی این سمت افزایش یافته و باید دید در روزهای آینده قرعه به نام کدام یک از 7 نامزد مورد نظر خواهد افتاد و از 21 آذر رئیس فدراسیون تکواندو خواهد شد.

در این میان غلامرضا ابراهیمی، دبیر کنونی فدراسیون تکواندو درباره انصراف پولادگر می‌گوید: «در جریان جزئیات این اقدام نیستم، اما معتقدم باید فضای کار برای چهره‌های دلسوز و پرتلاش در عرصه ورزش فراهم باشد و نباید به گونه‌ای عمل کرد که چهره‌های خدوم احساس خستگی کرده و کنار بروند.»

غلامحسن ذوالقدری، مدیرتیم‌های ملی و سرمربی سابق تیم ملی موضوع را چنین ارزیابی می‌کند: بی‌اغراق درخشش تکواندو در سال‌های اخیر را باید به نام مدیری با درایت، صادق و استوار به نام پولادگر نوشت که در حساس‌ترین مواقع بهترین تصمیم‌ها را می‌گرفت تا همه تکواندوکاران سراسر کشور به خود ببالند در رشته‌ای افتخارآفرین فعالیت دارند که مدیر آن ضمن احترام به پیشکسوت و اصول جوانمردی با برنامه‌ریزی علمی فدراسیون را پیش می‌برد.

ابراهیمی ضمن این‌که جایگاه تکواندوی ایران در جهان را مصداقی بارز برای عملکرد مدیریت فدراسیون می‌داند، می‌افزاید: «به هر حال این موفقیت‌ها در پرتو سازماندهی این نیروها از سوی یک مدیر توانا صورت گرفته است، بنابراین نه تنها در تکواندو بلکه در همه رشته‌ها و زمینه‌ها باید فضا فراهم باشد که مدیران با انگیزه فراوان به انجام وظیفه بپردازند.»

اما مجامع انتخاباتی فدراسیون‌ها همواره محل نزاع لفظی موافقان و مخالفان بوده است. متولیان ورزش همواره معتقدند چون آنها پاسخگوی عملکرد ورزش هستند پس باید کسانی را برای ریاست فدراسیون‌ها انتخاب کنند که با سازمان ورزش هماهنگ باشند، آیا انصراف پولادگر هم به همین دلیل صورت گرفته است؟ ذوالقدری به این سوال چنین پاسخ می‌دهد: به هر حال چیزی که در متن انصراف پولادگر به آن اشاره شده خستگی و کسالت است.

این ساده‌ترین بیان برای پاسخ به این سوال است، اما سوال من این است چرا باید فضا طوری باشد که یک مدیر خلاق و موفق احساس خستگی کند؟ در مجموع به نظر من کنار رفتن پولادگر از مدیریت فدراسیون یک ضایعه بزرگ برای این رشته است و جای خالی او برای همیشه احساس خواهد شد.

اما کنار رفتن مدیران موفق ورزش چه پیامدی برای ورزش کشور خواهد داشت.ذوالقدری سرمربی پیشین تیم ملی تکواندو در این خصوص اضافه می‌کند: متاسفانه ورزش ایران در طول تاریخ همواره فاقد یک برنامه جامع راهبردی بوده و همواره به صورت سلیقه‌ای اداره می‌شده است، اگر غیر از این بود در المپیک که جولانگاه کارنامه ورزش کشورهاست غیر از کشتی، وزنه‌برداری و تکواندو رشته دیگری برای ایران مدال می‌گرفت.