هندیجان، شعر خلیج فارس می‌سراید

رودخانه‌ای موسوم به هندیجان یا زهره این شهر را به دو نیمه شمالی و جنوبی تقسیم می‌کند. آبادی‌های هندیجان در قرون اخیر بسیار بوده‌اند، ولی به علت بیماری طاعون در سال 1247 هجری قمری شهر هندیجان رو به خرابی گذاشت. زبان مردم این دیار فارسی است اما با گویش محلی (گویش بندری) که البته تشابهات بسیاری میان این گویش و گویش اقوام بختیاری وجود دارد. به نظر می‌رسد لغت هند ریشه در زبان سانسکریت دارد که به معنای آب است. این نظر را وجود رودخانه هندیجان که به زهره موسوم و معنای ایزد آب هست بیشتر تایید می‌کند. بنابراین با توجه به مستندات دیگری که در این زمینه وجود دارد می‌توان گفت هندیجان به معنای سرزمین آب است.تپه مهرویان، خانه شاه‌ عنبره، مسجد بحرینی، تپه سه تلون، تپه ابوالقاسم، شاهزاده ابوالقاسم، محوطه نبی عاشور، ساحل و اسکله بحرکان و چشمه رگ سفید از آثار تاریخی، طبیعی و معنوی هندیجان است.