عاقبت، اجاره‌نشین شد!

 به نحوی که هرگز نمی‌شد تصور کرد در هزاره سوم «مترو گلدوین مایر» برود قاطی سونی. بامزه اینجاست که همین مترو گلدوین مایر حدود 20 یا 25 سال پیش از این آمد و یکضرب «یونایتد آرتیستز» را خرید (که درباره این کمپانی مفصل‌تر خواهم نوشت، چرا که بنیانگذارش چارلی چاپلین نازنین خودمان است)‌ و 3 دهه بعد این بلا سر خودش آمد.

به هر حال 2 دهه پس از پیدایش سینما؛‌در اوایل دهه 20 میلادی کمپانی «گلدوین مایر» ظهور یافت؛ شرکتی که پایه‌گذارش سامئول گلدوین مایر (1974 ــ 1879)‌ است و در واقع 16 آوریل 1924 تاریخ تاسیس این شرکت سینمایی و تلویزیونی است. یک کمپانی بزرگ با استودیوهای متعدد که برای بازیگران آن دوره با بازی در چنین استودیوهایی افتخار به حساب می‌آید. این شرکت در آستانه سال 2000 چیزی حدود 1500 کارمند ثابت اداری داشت، اما این پایان ماجرا نیست. سال 2005 سونی تمام مجموعه مترو گلدوین مایر را خرید و از این پس این شرکت دیگر مستقل به حساب نمی‌آید.

از ابتدای دهه 30 با ساخت و اکران چندین فیلم سینمایی که بسیار با استقبال روبه‌رو شد نظیر «جادوگر شهر اوز» و «گذرگاه شمالی» و نهایتا با ساخت «بربادرفته» در سال 1939، آن هم با روش و سیستم تکنی کالر؛ مترو گلدوین مایر در ابرها سیر می‌کرد. چند دوجین ستاره و بازیگر بین‌المللی نظیر کلارک گیبل، ویوین لی، همفری بوگات، گرتا گاربو و جین هارلو با این کمپانی قرارداد داشتند و کم‌کم «مترو» به کارهای انیمیشن و همچنین پروژه‌های تلویزیونی علاقه‌مند شد. کارهای انیمیشن در اواخر دهه 30 و کارهای تلویزیونی در اواخر دهه 40، تولیداتشان مدام بیشتر و بیشتر می‌شد و در همین هنگام بود که به همت ویلیام هانا و جوزف باربرا و با سختکوشی‌های فرد کوثیبی «تام و جری» خلق شدند. ستارگان دنیای فانتزی که واقعا کولاک کردند و هنوز هم که هنوز است «تام و جری» محبوب همگان است. در ابتدای دهه 40 بازیگر سرشناسی را نمی‌شد سراغ گرفت که در پروژه‌ای برای مترو گلدوین کار نکرده باشد؛ این روند برای کارگردانان بزرگ نظیر دیوید اوسلزنیک نیز صدق می‌کرد. «لورل و هاردی» نیز با همان «هال روچ» کارگردان محبوبشان، پروژه‌هایی را برای مترو گلدوین مایر انجام دادند و حسابی کار و بار این شرکت گرفته بود. در ابتدای دهه 50 البته «مترو» دعواهایی بر اثر آرم مـعروفش (همان شیر گردن‌کلفت) با پارامونتی‌ها داشت یا دعواهایی که بعضی از شرکای تلویزیونی‌ساز ازAbc یاCbs به وجود می‌آوردند، اگر چه سودی برای آنها نداشت، اما ثابت کرد که هیچ شرکت فیلمسازی نمی‌تواند به تنهایی کار کند و همیشه هم در اوج باشد. بویژه این‌که در دهه 60 موج نوی سینمای فرانسه عــالـمـگـیــر شـده بـود و عـمـده اسـتـودیـوهـا بـه سـمـت‌وسـوی ساخت‌وسازهای جدید می‌رفتند.

با اکران «یک اودیسه فضایی» ساخته جاودان استنلی کوبریک فقید 6 آوریل 1968 مترو گلدوین مایر دوباره مطرح شد. هم به سبب فروش بی‌نظیر فیلم که بالغ بر 190 میلیون دلار بود و هم این‌که کارگردان قدری مثل کوبریک این فیلم را برای «مترو» ساخته بود. اوضاع دوباره روبه‌راه شده بود و مترو این بار کالای توزیع بعضی شرکت‌های مهم نظیر «یونایتد آرتیستز» را به عهده گرفت و در اواخر دهه 70 اصلا آمد و کار را یکسره کرد و کل این شرکت‌ها را خرید. در ابتدای دهه 80 بحث تغییر لوگوی مترو پیش آمد. کریک گریگوریان 300 میلیون دلار برای لوگو پرداخت و 480 میلیون دلار برای یونایتدآرتیستز و در کل «مترو» را دوباره در اختیار گرفت؛ با این تغییر که به‌جای نام استودیوی مترو گلدوین مایر عبارتMGM-UA درج می‌شد که آن، معنای الحاق یونایتد‌آرتیستز بود و در واقع این خریدی دوباره بود، چرا که پیش از این «تد ترنر» از خود وی این شرکت را خریده بود. «ترنر» پس از این به تاسیس شرکت‌های خبری و تلویزیونی پرداخته بود که مهمترین شرکتش همان CNN معروف بود.

به هر روی «مترو» در دهه 80 و 90 با فیلم‌هایی مثل «تلما و لویشنر» و انیمیشن‌هایی همچون سری جدید «پلنگ صورتی» به کارهای سینمایی‌اش پرداخت. کار سخت شده بود. کمپانی جدید ساخته شده بود و اصلا دیگر مترو گلدوین مایر به حساب نمی‌آمد. کار به آنجا رسید که در بخش توزیع فیلم نیز «مترو» عقب افتاد. این‌گونه بود که بحث فروش شرکت به سونی قوت گرفت و سرانجام در سال 2005 این قضیه حتمی شد و سونی مالکیت تمامی متروگلدوین‌مایر و شرکایش مانند یونایتد آرتیستز را به عهده گرفت. اتفاقی که بسیار خوشایند بود، هم برای مترو که حداقل نامش برقرار ماند و کارهای جدید و پرفروش بعد از سال 2005 به نام آنها هم بود و هم این‌که سونی سودهای خالص خود را افزایش داد.