نگاهی به مجموعه تلویزیونی دوران سرکشی ساخته کمال تبریزی

؛ چرا که موفقیت این فیلمسازان و شهرت و اقتدار هنری آنان در گرو ارتقای کیفی کارهایشان خواهد بود. وگرنه به فراموشی سپرده می شوند و از یادها خواهند رفت ! «دوران سرکشی» از جمله مجموعه های تلویزیونی است که به دلیل انگشت گذاشتن بر موضوع حساس فرار نوجوانان و جوانان از خانه فضایی فراهم می کند تا تماشاگر چنین مجموعه ای ، از سر کنجکاوی و گاه با نوعی همذات پنداری درخصوص شخصیت های بی پناه و آسیب پذیر ، با علاقه مندی فراوان ، پیگیر دنباله ماجراهای هر بخش از مجموعه باشد. به همین دلیل ، دوران سرکشی از جمله مجموعه هایی است که توجه تماشاگران بی شماری را به خود جلب کرده است و بی تردید در مقایسه با بسیاری از مجموعه های خنثی و کم اثر تلویزیونی کاری قابل تامل و توجه برانگیز به حساب می آید. آنچه در پی می آید ، نقدی بر این مجموعه تلویزیونی است . بر فضاسازی های کلی این مجموعه ، نوعی نگاهی مستندگونه حاکم است . به همین علت بسیاری از حوادث امروز چنین مجموعه ای ، با واقع نمایی فراوانی به رخ کشیده می شود و بسیار هم طبیعی و پذیرفتنی و باورپذیر به نظر می رسد. بخشی از توفیق دوران سرکشی را باید به حساب کارگردانی و بخش دیگری از این موفقیت را باید مدیون نویسنده فیلمنامه بود. طالب زاده که سابقه نگاشتن فیلمنامه «در پناه تو» را در کارنامه دارد، این بار با خلق یک شخصیت محوری از یک خانم دکتر (حنانه) آشنا با مسائل روان شناسی و رفتار جوانان و نوجوانان ، با ظاهری متین و دردآشنا و پرعاطفه سود برده است . از عاطفه نوری نیز در نقش یک دختر بی پناه و گریزان از خانه با نام پانته آ و در واقع روناک نیز بخوبی استفاده می کند تا پابه پای او، مسیرهای ناامن و پرخطر فرار یک دختر شهرستانی را بعد از فرار از خانه ، بخوبی به تصویر بکشد و نشان دهد که در این مسیر، چه دامها و چه دانه هایی به کار گرفته می شود تا از این آدمهای بی پناه و آواره سوئ استفاده شود. رضا کیانیان در نقش قاضی چهره ای دیگرگونه و به یادماندنی از خود به یادگار می گذارد. بازی او در این مجموعه ، با توجه به شکل و هیات ظاهری اش ، به یکی از امتیازهای استثنایی این مجموعه بدل شده است و حضور او در هر صحنه از این مجموعه بر وجه استنادی و واقع نمایانه کار افزوده است . در کنار رضا کیانیان و لادن مستوفی نمی توان از بازی جاافتاده و البته تاحدودی آشنا و در عین حال به نوعی تداعی گر بازیهای دیگر مهران رجبی نیز غافل شد. رجبی بخوبی نشان می دهد که در ارائه بازیهای باورپذیر و روان مهارت بسیاری دارد. تماشاگران حرفه ای سینمای ایران ، با به خاطرآوردن بازیهای او در فیلمهای «کودک و سرباز» و «زیر نور ماه» رضا میرکریمی ، «از کنار هم می گذریم» ایرج کریمی و «روز کارنامه» مسعود کرامتی بخوبی دریافته اند که رجبی با نوع بیان ساده و گفتار معمولی و غیرنوشتاری ، به لحن و بیان خود، حالتی ساده و صمیمانه می بخشد که برای تماشاگر نقش او بسیار دلپذیر و باورکردنی به نظر می رسد. دوران سرکشی با درونمایه ای اجتماعی ، توجه بسیاری از مخاطبان تلویزیونی را به خود جلب کرده است و برای شبکه 5سیما می تواند تجربه ای گرانقدر تلقی شود. در آخر این که علاوه بر کارگردانی بسیار سنجیده این مجموعه ، که البته طولانی شدن ماجراهای چند بخش اخیر آن تا حدودی از حوصله تماشاگران عادی و همگانی تلویزیون ، خارج به نظر می رسد، کار رامین بهنا با موسیقی بسیار خاص و استثنایی اش را نباید از خاطر برد. به ویژه که در بخشهای مربوط به عنوان بندی های آغازین و پایانی این مجموعه ، موسیقی ترکیبی بسیار هنرمندانه ای - با استفاده از سازهای زهی و بادی و سنتی و مدرن - شکل می گیرد که در عین حال ، تاثیری جادویی و اثرگذار دارد. دوران سرکشی ، یک بار دیگر خاطره موفقیت چشمگیر مجموعه تلویزیونی «لیلی با من است» را در ذهن سینمادوستان ، زنده می کند و بخوبی نشان می دهد که «کمال تبریزی» هنوز حرفهای شنیدنی بسیاری دارد.