نقشه راه امنیت بین‌الملل

اما به جرات می‌توان ادعا کرد در سال‌های اخیر بویژه پس از سال 1999 که سازمان امور دفاعی به کنفرانس بین‌المللی برای سیاست‌های امنیتی موسوم به کنفرانس امنیتی مونیخ تغییر نام داد ، نبض مباحث کلان و حتی خرد حوزه امنیت بین‌الملل در شهر مونیخ می‌زند ؛ جایی که مقامات سیاسی و دفاعی بسیاری از کشورهای جهان در آن گردهم آمده، مواضع و دیدگاه‌های خود را برای افزایش ضریب امنیت بین‌الملل مطرح می‌کنند.

 چهل و پنجمین نشست امنیتی مونیخ در حالی در آلمان آغاز به کار کرده است که شرکت‌کنندگان در این نشست هنوز آثار و تبعات منفی ناشی از دکترین یکجانبه‌گرایی نومحافظه‌کاران دولت بوش بر نظام بین‌الملل را از یاد نبرده‌اند و اینک با حضور جوزف بایدن، معاون باراک اوباما که راهبرد اساسی خود را تغییر معرفی کرده است، شرکت‌کنندگان در نشست امنیتی مونیخ درصددند به واشنگتن و برخی حامیان فکری آن توجه دهند که فصل دکترین یکجانبه‌گرایی به سر آمده، از این رو بهتر است دکترین چندجانبه‌گرایی مورد عنایت قرار گیرد.

در چهل و سومین نشست امنیتی مونیخ این پوتین رئیس‌جمهور وقت روسیه بود که زنگ خطر یکجانبه‌گرایی برای امنیت جهانی را به صدا درآورد و اکنون در چهل و پنجمین نشست امنیتی مونیخ با مروری بر سخنرانی دکتر لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی خطاب به شرکت‌کنندگان در این نشست بویژه تاکید وی بر ضرورت چندجانبه‌گرایی و امنیت دسته‌جمعی می‌توان دریافت که جمهوری‌ اسلامی ایران با واقع شدن در موقعیت حساس ژئوپلتیک و ژئواکونومیک و با توجه به آسیب‌شناسی خطرهای ناشی از چالش‌‌های فراروی جامعه جهانی از شرکت‌کنندگان در نشست مونیخ می‌خواهد برای کاهش هزینه‌های ناشی از اشتباهات برخی قدرت‌های بزرگ برای امنیت بین‌الملل نقشه راه جدید را طراحی کنند که در این نقشه راه، مهم‌ترین مولفه مراجعت مجدد به همکاری دسته‌‌جمعی برای مدیریت چالش‌های بین‌المللی است.

واقعیت این است که پس از وقوع حادثه یازدهم سپتامبر و متاثر از دکترین یکجانبه‌گرایی آمریکا، امنیت انتخابی به جای امنیت دسته‌جمعی در اولویت قرار گرفت.

با وجود تاکید منشور ملل متحد بر امنیت دسته‌جمعی و محوریت سازمان ملل متحد برای عملیاتی ساختن آن متاسفانه از سال 2001 به بعد نگاه به امنیت انتخابی پررنگ‌تر شد ، چنانچه در این دوره زمانی علاوه بر تاکید آمریکا بر گسترش ماموریت‌ها و دایره عضویت ناتو، سازمان شانگهای نیز گستره ماموریت‌ها و اعضای اصل و ناظر خود را افزایش داد و در استمرار امنیت انتخابی ، آمریکا به افغانستان و عراق حمله نظامی کرد و این همان حرکت اشتباهی بود که بسیاری از نظریه‌پردازان آمریکایی از جمله کیسینجر، برژینسکی و فرید زکریا نیز بر آن اذعان دارند.

حال با توجه به هزینه‌های ناشی از چنین اشتباهاتی بر امنیت بین‌الملل به نظر می‌رسد جوزف بایدن و برخی دول غربی بایستی هشدارها و توصیه‌های نمایندگان کشورهای جهان از جمله ایران اسلامی را جدی گرفته، فصل نوینی را در نگاه به امنیت بین‌الملل شروع کنند.

مراد عنادی