250 هزار دلار برای چند ثانیه دویدن

مذاکره بین بولت و نمایندگان دانشگاه ادامه دارد. اگر بولت قبول کند که برای چند ثانیه دویدن در دانشگاه تورنتو 250 هزار دلار پاداش بگیرد، آن وقت مسوولان دانشگاه باید دست به کار شوند و ورزشگاه دوومیدانی دانشگاه را گسترش دهند زیرا این ورزشگاه گنجایش فقط 5000 تماشاگر را دارد و با آوازه و محبوبیتی که بولت جامائیکایی کسب کرده، هر جا که مسابقه می‌دهد، ورزشگاه مملو از تماشاگر می‌شود.

این آقای بلند بالای سیاه چرده که 196 سانتی‌متر قد دارد و مثل غزال می‌دود، وقتی رکورد جهانی 9 ثانیه و 69 صدم ثانیه را در دوی 100 متر در ورزشگاه لانه پرنده پکن ثبت کرد، چند دقیقه بیش از 80 هزار نفر به تشویق او پرداختند.

پس از بازی‌های پکن بولت هر جا رفت، ده‌ها هزار نفر از او استقبال کردند و حتی محبوب‌تر از ستاره‌های فوتبال شد. پس بی‌دلیل نیست که کانادایی‌ها به تکاپو افتاده‌اند تا بولت را به سرزمین خود ببرند و او یک روز مهمان دانشگاه معتبر تورنتو باشد.

حالا اگر همین آقای بولت، دونده و رکوردشکن و قهرمان المپیک نمی‌‌شد، معلوم نبود روزی قدم به دانشگاه تورنتو بگذارد. اگر خیلی درسخوان بود و نمره‌های عالی می‌گرفت و برگ پذیرش دانشگاه تورنتو را به او می‌دادند، باید کلی هزینه می‌کرد و دست آخر حتی اگر شاگرد اول دانشگاه می‌شد، چه بسا‌ تره هم برایش خرد نمی‌کردند. حکایت ورزش قهرمانی و حرفه‌ای آن هم در بالاترین سطح جهان، همین است.

یادش به خیر زمانی که پاوو نورمی، قهرمان فنلاندی و دارنده 9 مدال طلای المپیک می‌دوید،‌ بیچاره نورمی بابت این همه طلا پول نگرفت و زمانی هم که برای شرکت در یک مسابقه به آلمان رفت، به اتهام این که هزینه سفرش را آلمانی‌ها داده بودند، حرفه‌ای شناخته شد و از حضور در المپیک 1932 لس‌آنجلس محروم گردید.

جهانگیر چراتی