روزانه ها

پارتی من اوسا کریمه‌

همه ما دوستش داریم. دوستش داریم چون طوری نقش‌هایش را بازی می‌کند که همین جوری به دل ما می‌نشیند. او جنس بازی خودش را ارائه می‌کند؛ بازی‌ای که شاید زیاد قاعده‌مند هم نباشد و نشود خیلی آن را کنترل کرد اما به هر حال در آن «چیزی» وجود دارد که همه ما را به وجد می‌آورد و باعث می‌شود حضور او را باور کنیم و بازی‌اش را جدی بگیریم.

کد خبر: ۲۰۵۵۰۶

احمد پورمخبر پیشینه هنری بلندبالایی ندارد. او بیشتر از آن که هنرمند قدر نادیده‌ای باشد، آدمی معمولی است که تنها تلاش می‌‌کند دیده شود و می‌خواهد به همان اندازه‌ای که دیده می‌شود، احترام ببیند.

او را امسال در سریال «بزنگاه» می‌بینیم در نقش آدم دنیادیده‌ای که از خارج به کشور آمده است. با این وجود احمد پورمخبر همان احمد پورمخبر همیشگی است.

خیلی‌ها فکر می‌کنند او با مجموعه «متهم گریخت» کار بازیگری‌اش را آغاز کرده. اما آن‌طور که خودش می‌گوید، او برادر بازیگری در پیش از انقلاب به نام محمد فرزین داشته که در فیلم‌های سینمایی ایفای نقش می‌کرده است.

عمر برادر اما به دنیا نبوده و همان اول انقلاب فوت می‌کند. سال‌ها بعد «پورمخبر» در یک سکانس از فیلم‌ بچه‌‌های آسمان به ایفای نقش می‌پردازد و همین دلیلی می‌شود که او به این حرفه علاقه‌مند شود اگرچه ظاهرا تا مدت‌ها بعد امکان حضور در کاری را نمی‌یابد تا این که پسرش برای ایفای نقش در سریالی تست می‌دهد، اما به او می‌گویند که ما برای این سریال به یک پیرمرد نیاز داریم. پسر هم پدرش را به گروه رضا عطاران معرفی می‌کند.

پورمخبر در این باره می‌گوید: آقارضا تا من را دید، شناخت، صاف توی چشم‌هایم نگاه کرد و فهمید که می‌توانم بازی کنم. دستم را گرفت و من در سریال متهم گریخت بازی کردم.

او البته در این باره به خاطره‌ای هم اشاره می‌کند: تازه متهم گریخت را بازی کرده بودم. یک روز توی ایستگاه منتظر اتوبوس واحد بودم که یک نفر بهم گفت: پارتیت کی بوده؟ گفتم پارتیم اوسا کریم بوده، خدا! بازم شک داشت، گفتم: چرا؟

گفت: من چند ساله که دوره بازیگری دیدم، پول خرج کردم؛ ولی هنوز نتوانستم هیچ کاری بکنم. گفتم: حالا تو این‌‌طوری فکر کن، ولی پارتی من خدا بوده»!

پورمخبر بجز همین سریالی که این شب‌ها از تلویزیون پخش می‌شود، چند فیلم سینمایی هم آماده پخش دارد. او در فیلم عسل ایرانی با اکبر عبدی همبازی است و در فیلم دایناسور هم همبازی خسرو شکیبایی بوده است.

احمد پورمخبر آدمی دوست‌داشتنی است. اگرچه دیر به مجموعه هنرمندان پیوسته است، اما آرزوهایش از آنها کمتر نیست. چقدر خوب می‌شود پیرمرد بدون دغدغه جلوی دوربین بیاید و باز هم در نقش‌های دلپذیریی که می‌شناسم، برای ما هنرنمایی کند. آیا مقتضیات زندگی شهری این امکان را به او و به ما خواهد داد؟