عصبی می‌شوم و موهایم را می‌کنم‌

تریکوتیلومانیا چیست‌

در کندن موی عصبی فرد به طور عادتی مو‌های خود را می‌کند. عادت کندن مو به طور تدریجی و ناآگاهانه در بیمار شروع می‌شود و ممکن است تا جایی که منجر به کندن تمام مو‌های سر شود، ادامه یابد. این بیماران غالبا کندن مو را انکار نمی‌کنند؛ ولی قادر به کنترل عمل خود نیستند. در معاینه‌ مو‌های قطع شده به فواصل متفاوتی از پوست سر دیده می‌شود و پوست سر از سلامت کامل برخوردار است. حاشیه موها معمولا دست نخورده است و در مرکز به شکل کاسه‌ای موها قطع‌شده‌اند. این بیماران باید تحت درمان‌‌های روانپزشکی قرار گیرند. اگرچه علایم از نظر شدت و مکان کندن مو در افراد متفاوت است؛ ولی اکثر بیماران موی سر خود را می‌کنند؛ به طوری که طی مدت زمان طولانی ناحیه‌ای بدون مو ایجاد می‌شود. در برخی افراد این عمل کم بوده و اختلالی در کارکرد فرد ایجاد نمی‌کند؛ ولی در بعضی موارد بسیار شدید بوده و کارکرد فرد را مختل می‌کند.

علت چیست‌

استرس‌‌های روانی‌ در شروع‌ کندن موی عصبی نقش‌ دارند.

در کودکان ممکن است شکایات در ابتدا طی دوره‌های غیرفعال در کلاس درس، در حین تماشای تلویزیون یا در بستر هنگامی که هنوز به خواب نرفته است، بروز کنند. والدین بندرت این رفتار را می‌بینند. در بسیاری از کودکان این مشکل با بستری شدن در بیمارستان با مداخلات طبی، مشکلات خانه یا مشکلات مدرسه شروع می‌شود. مواردی نیز با حسادت شدید بین خواهر و برادرها، یک رابطه مختل بین والدین و کودک یا عقب‌ماندگی ذهنی رخ می‌دهند.

کندن موی عصبی که در سنین بلوغ یا بزرگسالی شروع می‌شود، میزان بروز و همراه بودن با بیماری روانی وسواس واضح و شدید بیشتر است. بیماری‌ افسردگی‌ نیز با این بیماری ارتباط‌ زیادی‌ دارد و بسیاری‌ از افراد دچار این‌ حالت‌ از افسردگی‌ رنج‌ می‌برند.

درمان‌

به طور معمول دو روش برای درمان این بیماری به کار می‌رود؛ در شیوه اول برای بیمار دارو تجویز می‌شود، دارو‌های بسیاری در درمان این اختلال به کار گرفته شده است که بیشترین آنها متعلق به دسته دارو‌های ضدافسردگی است. برخی بیماران با استفاده از این دارو به کلی کندن مو را کنار گذاشته‌اند و برخی نیز به کلی آن را بی‌اثر دانسته‌اند.

در روش دیگر درمان رفتار شناختی به کار می‌رود. در نوع این درمان، عاملی که باعث ایجاد رفتار کندن مو می‌شود را پیدا کرده و به فرد آموزش می‌دهند که رفتاری جایگزین را در هنگام ایجاد آن عامل انجام دهد. این درمان می‌بایست توسط فرد متخصص انجام شود تا بهترین بهره را بدهد. بسیاری از افراد با تغییرات ساده مثل بانداژ کردن انگشتان یا یادداشت موارد کندن مو و یا تغییر مکانی که باعث ایجاد این رفتار می‌شود، بهبود می‌یابند.در اغلب موارد، متخصصان هر دو شیوه را توامان استفاده می‌کنند. به‌‌هرصورت هر دو شیوه باید تحت نظر مستقیم روانپزشک انجام گیرد.