قالب غیرکلیشه ای و واقعگرا در سریال تلویزیونی دوران سرکشی

پرداختن به موضوعات اجتماعی ، همیشه از اهمیت و حساسیت خاصی برخوردار بوده است و اگر بنا باشد این مشکلات در یک

کد خبر: ۱۶۸۹۲

مجموعه تلویزیونی بیان شود، با توجه به شرایط خاص تلویزیون - که به هر روی تولیداتی با مخاطب میلیونی دارد- این دشواری ها و حساسیت ها دو چندان می شود. اعتیاد، نداشتن خوابگاه دانشجویی ، ازدواج ، طلاق و... از معضلاتی است که گریبانگیر نسل جوان است ، اما این همه ماجرا نیست و مشکلاتی عمیق تر نیز در اجتماع جوانان وجود دارد. دخترانی که خواسته یا ناخواسته در منجلاب بزه گرفتار آمده اند، بخشی از پیکره جامعه جوان را تشکیل می دهند و نباید تلاش شود با ساخت سریال های سطحی روی این بخش از جامعه سرپوش گذاشته شود و یا ساده انگارانه از کنارشان عبور شود. چرا که دوری از هنجارهای اجتماعی در نسل جوان به طور اعم و در دختران جوان به طور اخص رو به فزونی است و معضلی است که جامعه امروز را بسیار آسیب پذیر کرده است . دوران سرکشی ، اتفاق خوش یمنی در عرصه تولیدات تلویزیونی است ؛ مجموعه ای به کارگردانی کمال تبریزی که با جسارت تمام و البته با توجه به ویژگی های کار تلویزیونی از دریچه ای دیگر به مشکلات دختران جوان می پردازد. لایه های داستان در دیالوگ های دختری به وجود می آید که به علت کمبود محبت با مشکلات روحی بغرنجی مواجه شده است . پراکنده گویی های او مرحله به مرحله داستان را پیش می برد و چهره واقعی اش را نیز نمایان می کند. حتی گاه ابهامات داستان با همین گفتارها گره گشایی می شود که در نوع خود جالب توجه است . در بعدی دیگر، روانپزشکی با عزمی راسخ در حیطه مسوولیت هایی که به او محول شده است ، سعی دارد این قبیل دختران را اصلاح کند. تلاشی که ابتدا کمی غیر واقعی می نماید، اما پس از مشخص شدن این موضوع که دکتر پناهی هم بچه ای سرراهی است ، راحت تر می توان با از خودگذشتگی های افراطی او کنار آمد.دکتر پناهی به اقتضای شغلش کاراکتری خشک و سختگیر و حتی گاهی خشن جلوه می کند و از هر گونه انعطاف حسی که مختص پرسوناژ زن است ، عاری است ، بالطبع چنین ویژگی هایی یک بازی سرد و خشک می طلبد. رسالتی که زهرا مستوفی بخوبی از عهده آن برآمده است . از این رو پرداخت درست شخصیت دکتر پناهی در پیشبرد داستان بسیار موثر افتاده است . دوران سرکشی با ریتمی ملایم حرکت می کند و حوادث در بهترین موقع شکل می گیرند و این حرکت متعادل ، در بزرگنمایی هر چه بیشتر موضوع ، بسیار موثر واقع شده است . دوران سرکشی به شخصیت آسیب خورده جامعه به عنوان یک بیمار می نگرد، نه مجرم ؛ بیماری که درمانش عزمی ملی می طلبد. درگیری های گفتاری دکتر پناهی با سرهنگ همین موضوع را نشان می دهد و اساسا دکتر و سرهنگ نمادی از 2گونه فکری جامه هستند. سرهنگ نمادی است از تفکری که این دختران را مجرم می دانند و زندان را اولین گزینه اصلاحی آنها می شمارند و دکتر در بعدی دیگر این گونه افراد را بیمار می داند و با درمان های روانپزشکی سعی دارد به آنها یاری رساند. آنچه مسلم است ، دوران سرکشی کپی برداری از سریال های پیش از خود را پس می زند و می تواند آغازی تازه برای دیدگاه های تازه باشد.