در این میان دولت بختیار و فرماندهان ارتش به انحاء گوناگون میکوشیدند مانع از ورود ایشان به کشور شوند و با برگزاری جلسات متعدد، راهکارهای عملی ساختن این مقصود را جستجو کردند تا این که روز جمعه 6 بهمن 1357 اعلام شد که به دلیل بدی شرایط آب و هوایی تا چند روز آینده، کلیه پروازهای هوایی از مقصد و مبدا فرودگاه مهرآباد لغو شده است.
در این حال، امام خمینی طی بیاناتی، این اقدام بختیار را تقبیح کرده و او را خائن به ملت خوانده و وعده داد که بزودی به میان ملت خود بازخواهد گشت و به مردم توصیه کرد کماکان به تحرکات انقلابی خود ادامه دهند.
به دنبال رهنمودهای امام، مخالفتها با کابینه بختیار افزایش یافت و در آن میان گروهی از علما و روحانیون در اعتراض به بسته شدن فرودگاه مهرآباد از صبح روز یکشنبه 8 بهمن 1357 در مسجد دانشگاه تهران متحصن شدند و با غیرقانونی و غاصب خواندن دولت بختیار عمل او در تعطیلی فرودگاه مهرآباد را محکوم ساخته و تصریح کردند که تا زمان بازگشت امام خمینی به کشور به تحصن خود ادامه خواهند داد. به تدریج بر تعداد روحانیون افزوده شد و دانشجویان هم به جمع آنان پیوستند و به این ترتیب فشارها بر دولت مستاصل بختیار فزونی گرفت و او که اقدامش در بستن فرودگاه مهرآباد از همان آغاز هم محکوم به شکست بود، بناچار از تصمیم پیشین عدول کرده و اجازه داد فرودگاه بازگشایی شود.
مدت زمانی کوتاه پس از عقبنشینی دولت بختیار، روز پنجشنبه 12 بهمن 1357 ساعت 32/9 صبح «پرواز انقلاب» در فرودگاه مهرآباد تهران سالم به زمین نشست.
منبع: علیاکبر علیاکبری بایگی، تاریخ شفاهی انقلاب اسلامی ایران: از مهاجرت امام خمینی به پاریس تا پیروزی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم