گاهی تنوع لازم است

دیدن پشت صحنه و چگونگی تولید یک کار تصویری همیشه برای مخاطبان سینما و تلویزیون کار جذابی بوده.

کد خبر: ۱۵۵۸۴۴

بین برنامههای تلویزیونی، برنامه «شما و سیما» تنها برنامهای است که برای ارائه گزارش از تولیدات تلویزیونی تهیه و تولید میشود و اتفاقا در طول این سالها بر خلاف بقیه برنامهها که بعد از مدتی مشابهش هم در شبکههای مختلف ساخته میشود، تک و تنها و بیرقیب باقی مانده. اما این اتفاق که به نوعی آرزوی هر برنامه سازی است، قبل از این که به نفع این برنامه و سازندگانش باشد، به ضررشان تمام شده است.
بگذارید این سوال را بپرسم که شما اساسا گزارش پشت صحنه فیلمها و سریالهای مختلف را با چه نیتی میبینید یا میخوانید؛ کار دوستان ما در «شما و سیما» به کاری که ما در صفحات گروه سینما و تلویزیون روزنامه جام جم میکنیم، خیلی شبیه است. به هرحال دلیل این علاقه هر چی که باشد، به جذابیت و ناشناختگی کارهای تصویری برای مخاطبان برمیگردد. مخاطبان این گزارشهای تصویری یا مکتوب قبل از آن که دنبال یادگرفتن باشند، دوست دارند عطش و کنجکاویشان را در مورد سازندگان و پدیدآورندگان آثار مورد علاقهشان فرو بنشانند.
اما فضای برنامه «شما و سیما» خیلی جدیتر از آن است که بتواند به این نیاز مخاطب جواب بدهد و یا در یک بعد تخصصی تر انتظار ما را از برنامهای با این موضوع برآورده کند. اولین کار یک گزارش پشت صحنه، ارائه یک فضای جذاب است. اما «شما و سیما» اصلا برنامه با نشاطی نیست. مهمترین دلیل این ماجرا شاید این باشد که تکلیف سازندگان این برنامه با خودشان مشخص نیست و نمیدانند که میخواهند یک برنامه منتقدانه و تخصصی بسازند یا یک مجله خبری و اطلاعرسانی و البته خوش آب و رنگ و جذاب؛
عصا قورت دادگی و خشکی و عدم انعطاف فرمت فعلی برنامه هم از همینجا میآید و باعث شده عناصری که کنار هم چیده شده اند، خیلی به دل ننشینند. مخصوصا در یکی دو سال اخیر و رویکرد جدید تلویزیون که با تولید برنامههای مختلف تولیدات خودش را هم نقد میکند، میشود مطمئن بود که کسی از «شما و سیما» توقع نقد و بررسی ندارد؛ آن هم برنامههایی که در دست تولیدند و هنوز به جایی نرسیدهاند که بشود از خوب و بدشان گفت. اما به نظر میرسد متنهای سنگین برنامه بین قطعه شاعرانه و ادبی و یک پیام خیلی گنده و بزرگ در دوران و نوسانند تا به نوعی شائبه یک برنامه تخصصی را زنده نگه دارند. نتیجه میشود همین شطحیاتی که به صورت نریشن روی تصاویر میشنویم و نه به درد مخاطب عام میخورند و نه به درد خود برنامه ساز.
اگر من را متهم به بیسلیقگی نکنید، باید بگویم که اجرای علیاکبر عبدالرشیدی هم اصلا مناسب این برنامه نیست، چون جنس اجرایش با ماهیت برنامه هم خوان نیست و این هیچ ربطی هم به تواناییهای او و این که او یکی از مجریان باسواد تلویزیون است، ندارد. فضای برنامه یک مجری جوانتر و پرتحرکتر و خودمانیتری را میطلبد و این با کاراکتر حرفهای او که در برنامههای سیاسی ازش سراغ داریم، خیلی هماهنگ نیست.
کمترین توقع از برنامهای که با این موضوع و با پشتوانه معاونت سیما تولید میشود، این است که به روزترین اخبار و اطلاعات و حرف و حدیثهای فیلمها و سریالهای تلویزیونی از این برنامه به بیرون برسد. ولی واقعیت این است که «شما و سیما» خیلی از قافله عقب است و معمولا سراغ برنامههایی میرود که خبر تولید آنها قبلا در مطبوعات مختلف چاپ شده و کم و بیش اطلاعاتی درباره آنها در ذهن علاقهمندان پیگیر هست.
میشود تمام مشکلاتی را که بر سر راه برنامه ای با این سبک و سیاق وجود دارد، ردیف کرد. عدم همکاری و اطلاع رسانی روابط عمومیها، عدم استقبال گروههای تولیدی که اصولا به افراد خارج از اکیپ تولید به چشم غریبه نگاه میکنند و خیلی چیزهای دیگر که ما هم در گروه رسانه روزنامه جامجم کم و بیش با آنها درگیریم. ولی حقیقت این است که مخاطب فقط و فقط با نتیجه کار دارد و نه با مشکلات سر راه.
بین استادان رسانه در مورد کارکردهای یک ایده رسانهای خوب اختلاف نظر وجود دارد. بعضیهاشان میگویند در طول 6 ماه یک ایده تمام جذابیتهایش را از دست میدهد. بعضیها هم نهایت ماجرا را یک سال میدانند. ولی باور کنید هیچ کدام نگفتهاند 9 8 سال نگه داشتن یک برنامه تلویزیونی با همان سر و شکل و قالب و فرمت، کار درست و بی خطری است. شاید راه افتادن یک برنامه مشابه در یک شبکه دیگر، به «شما و سیما»ییها تکان مختصری بدهد تا کمیبرای پیداکردن ایدههای جدید، خودشان را به زحمت بیندازند.