کمتر کارشناس و آگاه سیاسی می توانست حدس بزند
که نتایج این گزارش تا چه اندازه می تواند برای جان هاوارد، نخست وزیر وقت استرالیا و جناح دست راستی طرفدار وی گران تمام شود. اما حقیقت این است که آن گزارش انتشار یافت و برای نخستین بار، جهانیان دریافتند که گرماسازترین شهروندان جهان استرالیایی ها هستند؛ مردمانی که هر یک از آنها 125 درصد یک شهروند امریکایی، 500 درصد یک چینی و بیش از 2 هزار درصد یک شهروند اهل کشور هندوستان دی اکسیدکربن تولید می کنند.براساس اطلاعات حاصل شده از این گزارش که رهبری و ساماندهی آن را یک موسسه معتبر مطالعاتی مستقر در ایالات متحده امریکا به عهده داشته است، مردم دنیا دریافتند که میزان تصاعد گاز دی اکسید کربن از 50 هزار نیروگاه فعال تولید برق در سراسر جهان چگونه است. گزارشی که نشان داد، هرچند امریکا با تصاعد سالانه 5/2 میلیارد تن CO2همچنان بیشترین میزان تولید این گاز را که معادل یک چهارم کل تولید آن در جهان است، به خود اختصاص داده است، اما چنانچه سرانه تولید CO2 را در نظر بگیریم، آن گاه نیروگاه های برق موجود در کشور استرالیا، در شمار کم بازده ترین نیروگاه های برق در سراسر جهان قرار می گیرند. به دیگر سخن، هر استرالیایی به تنهایی سالی 10 تن گاز دی اکسید کربن را در نیوار (اتمسفر) متصاعد می کند.چنین است که کوین راد، رقیب انتخاباتی آقای هاوارد از حزب کارگر نیز همگام با خواست عمومی مردم، بر این نقطه ضعف شرم آور دولت استرالیا که 11 سال به دست هاوارد اداره می شد، تاکید کرد. به نحوی که بر پایه نظرسنجی های انجام گرفته، پس از اعزام سربازان استرالیایی به جنگ عراق، جهان گرمایی و مسائل مبتلا به آن، دومین عامل بزرگ نارضایتی شهروندان استرالیا از دولت مرکزی خویش بوده است. به این ترتیب، آقای کوین راد نیز از این موضوع نهایت استفاده را برد و در تمامی سخنرانی های انتخاباتی و برنامه های سیاسی و مدیریتی خویش، پیوستن به پیمان کیوتو و بسیج عمومی برای کاهش سهم استرالیا در پدیده گرمایش جهانی و تغییر اقلیم را اعلام کرده و انجام آن را متعهد شد.اینها را گفتم تا دریابیم موضوعی که در آن سوی آب، آنقدر اهمیت و وزن دارد که می تواند توازن سیاسی یک کشور را (آن هم با وجود حمایت همه جانبه دولت امریکا ازهاوارد) برهم زده و نخست وزیری پرقدرت را به زیر کشد، در این سوی آب، هنوز کسی جدی اش نمی گیرد و همان طور که در شماره گذشته یادآور شدم تقریبا هیچ تشکل عمده سیاسی مملکت، در آستانه یکی از مهمترین انتخابات کشور (هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی)، برنامه خاصی برای کاهش خطرات آن در ایران ندارد و حتی نمی داند که این موضوع چه رابطه ای می تواند با جان رای دهندگان ایرانی داشته باشد، همان رای دهندگانی که ماه هاست تمامی احزاب رقیب با اعمال نوین ترین شیوه ها و ترفندهای انتخاباتی برای جلب آرای ایشان برنامه ریزی کرده و سرمایه گذاری می کنند!
محمد درویش
عضو هیات علمی موسسه تحقیقات
جنگل ها و مراتع کشور
