وداع با سید مقاومت

ای قائد امت…

ای آن‌که نامت آرامش دل‌های خسته بود…

اکنون که خبر رفتنت چون صاعقه بر جانمان فرود آمده است، واژه‌ها یتیم شده‌اند. انگار زمان ایستاده و دل‌ها در بهتی سنگین فرو رفته‌اند. سال‌ها سایه‌ی استوارت بر سر این امت بود؛ سایه‌ای از صبر، حکمت و ایستادگی. امروز اما آسمان دلمان بی‌تو چه غریب و خاموش شده است.

ای سید عزیز…

تو برای ما تنها یک رهبر نبودی؛ پدری بودی که با نگاهت امید می‌بخشیدی و با کلامت دل‌ها را آرام می‌کردی. صدایت، صدای مقاومت بود و حضورت، تکیه‌گاهی برای مردمانی که در طوفان‌های دنیا به دنبال چراغی از یقین می‌گشتند.

حالا که از میان ما رفته‌ای، جای خالی‌ات در هر کوچه‌ی این سرزمین حس می‌شود؛ در هر قلبی که با نامت می‌تپید. داغت سنگین است، آن‌قدر سنگین که اشک‌ها هم از بیانش عاجزند.

اما ما خوب می‌دانیم مردانی چون تو هرگز نمی‌میرند.

نامت در تاریخ این امت خواهد ماند؛ در خاطره‌ی نسل‌هایی که از تو درس صبر و مقاومت گرفتند. راهت در دل‌ها ادامه دارد و پرچمی که برافراشتی، بر زمین نخواهد افتاد.

ای قائد امت…

اگرچه جسمت دیگر میان ما نیست، اما راهت هنوز در رگ‌های این ملت جاری است. ما با یاد تو، با آرمان تو و با همان عهدی که روزی با نگاهت بستیم، به پیش خواهیم رفت.

روحت آرام، ای سید بزرگ و راهت جاودان.