به گزارش جام جم آنلاین، آسمان برای بیشتر ما یعنی همان «گنبد کبود» یکی بود و یکی نبود قصهها، یعنی سقف جهان؛ اما در گوشهای از تاریخ سرزمینمان طی هشت سال دفاع مقدس همین کرانه آبی برای گروهی حکم میدان نبرد را پیدا کرد.
وقتی جنگ دشمن، خواب را از شهرهای ایران در هشت سال دفاع مقدس دزدید و صدای آژیر جای لالاییهای کودکانه را گرفت، مردی از دل همین خاک برخاست که سهمش از زمین، تنها باندی کوتاه برای پرواز کردن و نبرد با دشمن بعثی بود.
علی اشرف بهرامی پناه از آن خلبانهایی بود که هواپیما را نه فقط با دست، که با ایمان، جسارت و عشق به وطن هدایت میکرد. میگویند بعضی آدمها وقتی از زمین جدا میشوند، در نگاه بقیه جای کوچک شدن انگار بزرگتر میشوند. بهرامیپناه از آنها بود. هر بار که موتور هواپیما روشن میشد، انگار قلب شهر دوباره به تپش میافتاد. در هشت سال دفاع مقدس، آنقدر پرواز کرد که آسمان جنوب نامش را از بر شد؛ او رکورددار بیشترین ساعت پرواز و کابوس خاموش دشمن شد؛ تاجایی که آنسوی مرزها دشمنان بعثی به او لقب «گرگ آسمان» را دادند؛ لقبی که از ترس میآمد، از حیرت، از تکرار نامی که در بیسیمهایشان زیاد شنیده میشد.
علی اشرف بهرامی پناه از آن کردهای ایران دوست بود، از آنهایی که به قول ناصر فیض یک تار موی گربه وطنشان را با هیچ چیزی عوض نمیکنند.
او در سال ۱۳۳۳ در کرمانشاه به دنیا آمد. پدر ش نظامی بود و به خاطر سختی و مرارتهای زندگی نظامی چندان تمایلی نداشت که فرزندش پا به این عرصه بگذارد. اما خود علی اشرف بهرامیپناه که سودای خلبانی و پرواز در آسمان را داشت و در عین حال با زندگی نظامیگری بزرگ شده بود سرانجام توانست رضایت پدر را جلب کند.
او زبان انگلیسی را به اصرار پدر در دوران دبیرستان فراگرفته بود و بعد با درجه ستوان دومی و گذران سه سال تحصیل توانست از دانشکده افسری فارغ التحصیل شود، همین طور برای گذران دورههای خلبانی نیروی هوایی ارتش از طرف ایران به امریکا برای آموزش اعزام شد. بد نیست بدانید که میگویند: او تنها شاگرد ممتاز، همه دورههای حرفهای آکادمیک خلبانی ایالات متحده امریکا با نمره شگفت انگیز ۱۰۰ بوده و تنها کسی است که از استاد سختگیر امریکا یعنی جیمز سیلیکون نمره ۱۰۰ را دریافت کرده؛ تاجایی که این عملکرد فوق العاده به قدری آمریکاییها را به وجد آورد که پس از این دورهها نیروی هوایی آمریکا طی نامهای از نیروی هوایی ایران میخواهد تا بهرامی پناه را در آنجا نگه دارد.
خود او طی مصاحبهای درباره این موضوع این طور تعریف میکند :« با پایان دوره پرواز در آمریکا یک هفته بعد قصد برگشت به ایران را داشتم که متوجه شدم از آمریکا به نیروی هوایی ایران نامه زدهاند تا مرا در آنجا نگهدارند. اما وقتی این موضوع را به خود من اعلام کردند، من قبول نکردم و بعد از ۱۷ ماه نشان خلبانی خود را گرفته و به عشق وطن و خدمت برای آبادانی آن به ایران برگشتم.»
اگر بخواهیم شما را با کارنامه افتخارآمیز علیاشرف بهرامی پناهی آشنا کنیم بد نیست بدانید که او یکی از دارندگان با ارزشترین عنوان خلبانی یعنی «تاپ گان» در تاریخ نیروی هوایی ایران است؛ اما عنوانی که بیشتر از همه علیاشرف بهرامی پناه را با آن میشناسند رکوردشکنی جهانی در ساعت پرواز است. او توانسته رکوردشکن بیشترین ساعات انجام عملیات جنگی در زمان ۸ساله دفاع مقدس بدون کوچکترین صدمه باشد. از دیگر افتخارآفرینیهای او پرواز بدون توقف است که درباره آن این طور نوشته شده «دومین رکورد او ساعتهای پروازی پیاپی بدون توقف عملیاتی در جنگ است که پس از زدن این رکورد بسیار سخت و سنگین، ۴۰ درصد شنوایی گوش راست خود را از دست داد.»
اما یکی از ماندگارترین ویژگیهای این خلبان نیروی هوایی ارتش ایران که به واسطه تبحرش در پرواز اتفاق افتاد لقبی است که دشمن به او داد، تاجایی که نبرد او در آسمان به قدری کار را برای بعثیها دشوار کرد که از یک جایی به بعد بهرامیپناه تنها خلبانی شد که شخص فرمانده نیروی هوایی ارتش بعث عراق او را با عنوان «گرگ آسمان» صدا زد. سرباز پرافتخار ایرانی که سرانجام در سال ۱۳۹۵ با گذران عمری پربار آسمانی شد و به یاران شهیدش پیوست.
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
