اگر با ور و عادت مخاطب به هم بریزد..

به ما گفته بودند که رادیو پیام قرار است به شنوندگانش پیام بدهد. از همان ابتدا هم ساختار این شبکه رادیویی به گونه ای طراحی شده بود که با مخاطبانش دیالوگ برقرار کند و به عبارت دیگر با آنها همراهی کند.

کد خبر: ۱۴۲۹۸۹

رادیو پیام تاسیس شد برای این که خبرهای ترافیکی را بشنویم ، از اخبار روز با فاصله های زمانی کوتاه و به صورت موجز مطلع شویم ، از همه مهمتر موسیقی گوش کنیم و در خلال همه اینها هم مجری خوش صدایی باشد که گاهی برایمان شعر بخواند و گاهی با ما سخن بگوید. رعایت اصل ایجاز در شیفت های برنامه سازی رادیو پیام به خاطر ساختار آن برای شنونده هایی که از درازگویی و مقدمه چینی های رسانه ای دل خوشی ندارند خیلی دلچسب بود.
رادیو پیام در سالهای اول ظهورش به دلایل متعددی مورد توجه اقشار مختلف جامعه و بخصوص قشر فرهیخته قرار گرفت ، توجه و پخش موسیقی های فاخر ایرانی و جهان در این شبکه به طوری که ذائقه اهالی دوستدار موسیقی را ارضا می کرد یکی از این دلایل بود. تجربه موفق رادیو پیام در جلب توجه اقشار مختلف جامعه نمونه ای شد برای الگوبرداری شبکه های رادیویی فارسی زبان که از آن جمله می توان به ایجاد «رادیو فردا» با استفاده از الگوی رادیو پیام اشاره کرد.
این تجربه موفق و دلپذیر قابلیت آن را داشت که کیفیت خود را ارتقا هم بدهد؛ اما گذشت ایام اتفاقات دیگری را بر این شبکه رادیویی حادث کرد: هنوز سه چهار سالی نگذشته بود که خیلی ها به انواع موسیقی هایی که از این شبکه پخش می شد اعتراض کردند. فشارهای موجود محدودیت هایی را برای برنامه سازان رادیو پیام ایجاد کرد و متعاقب آن به خاطر کمرنگ تر شدن تنوع استفاده از موسیقی ، بسیاری از مخاطبان این شبکه ترجیح دادند که پیچ رادیوشان را بسته و ضبط صوتهایشان را روشن کنند.
موسیقی غذای روح انسان است و نمی توان منکر نیاز روحی انسان به غذای روح شد. اگر شبکه های داخلی رادیو نتوانند، نیاز مخاطب داخلی را برای شنیدن موسیقی خوب ارضا کنند، نمی توان از آنها انتظار داشت که سراغ رادیوهای بیگانه نروند.
در عین حال خیلی دیگر از شنونده های این شبکه به آن وفادار ماندند چون عادت کرده بودند که هر روز صبح اخبار ترافیکی تهران را از آن بشنوند.
ولی این امتیاز فقط برای مخاطبان تهرانی بود. بارها از مدیران و برنامه سازان رادیو پرسیدم که واقعا برای مردم شهرهای دیگر چه لطفی دارد که بدانند در خیابان های تهران چه می گذرد، اما جواب قانع کننده ای نگرفتم ، بگذارید به حساب این که در طراحی اولیه ایجاد رادیو پیام کمتر دقت شده است.
حدود چهار پنج سال پیش اتفاق دیگری هم در رادیو پیام افتاد که مردم هنوز هم مواردی از آن را دستاویز مزاحهای خود قرار می دهند: فاصله های میان اخبار روز و پیام های ترافیکی و پخش موسیقی را قرار بود یک مجری خوش صدا با شعر خواندن و صحبت کردن و نقل قول از بزرگان پر کند و این گونه بود که اشعار حافظ و سعدی و دیگر شاعران ایرانی به کمک رسانه آمد که به شکلی دلپذیر فاصله های زمانی موجود برای مخاطب را پر کنند.
اشتباه در تلفظ اشعار این شاعران بخصوص غلط خوانی شعرهای حافظ به تکرار در رادیو پیام مورد مزاح بسیار مردم قرار گرفت و به همان میزان از اعتبار و شنوندگان این شبکه کاست . طبیعی است که هر رسانه ای نقاط اوج و فرود داشته باشد و رادیو پیام هم از این قاعده مستثنی نیست . چون با وجود از سر گذراندن پستی بلندی های متعدد در سالهایی که از تاسیس آن می گذرد، همچنان پیشتاز بوده و به عنوان پرشنونده ترین شبکه رادیویی مطرح است.
رادیو پیام در سالهای اخیر و با بازنگری در ساختار خود و نه حتی با ایجاد تغییرات خیلی جدی توانسته بود بار دیگر به اوج برسد، اما تغییرات جدیدی که در آن ایجاد شده و به سادگی هم محسوس است ، می تواند نگران کننده باشد. قرار نبود رادیو پیام گزارشگر داشته باشد، قرار نبود بجز باکس های خبری اش که هر 15دقیقه یک بار پخش می شد دغدغه ای برای انعکاس رویدادهای روز جامعه و نقد و بررسی آنها داشته باشد، قرار بود رادیو پیام به مخاطبانش آرامش هدیه کند.
قرار بود در شیفت های شبانگاهی این شبکه از مجریانی استفاده شود که خود مولف و کارشناس ادبیات و فرهنگ و موسیقی هستند. اجرای برنامه های شبانه توسط افرادی مثل سهیل محمودی ، محمد صالح اعلائ و ساعد باقری ، به همین دلیل بود، اگر در روزهای اخیر رادیو پیام را شنیده باشید حتما متوجه تغییرات نه چندان دلچسب اخیر شده اید.
به عنوان مثال درست یک دقیقه مانده به پخش خبر با یکی از مسوولان نیروی انتظامی ارتباط تلفنی برقرار می شود و او مجالی برای توضیح نمی یابد چون باید خبر پخش شود.
در برخی شیفت ها از کارشناس تلفنی استفاده می کنند. در بخشهای شبانگاهی مهمان حضوری دعوت می کنند، در حالی که لطف برنامه های این ساعت به حضور مجری مولفانی بود که با مخاطب حرف می زدند بدون حضور شخص سوم یا مهمان ؛ به عبارت دیگر روزهایی است که از رادیو پیام آنچه را که می شنویم پیش از این عادت کرده بودیم از دیگر شبکه های رادیو بشنویم و احساس می کنیم تعریفی که از رادیو پیام شنیده و باورش کرده بودیم به هم ریخته است.
یادم هست که همین چند ماه بیش از زبان مدیر محترم رادیو پیام شنیدم که این شبکه وظیفه و ماموریتی متفاوت با دیگر شبکه های رادیو دارد. او راست می گوید رادیو پیام ساختار و قابلیت متفاوت دارد. وقتی که از روی آن نمونه برداری می شود و اتفاقا مدل تقلیدی هم مورد توجه قرار می گیرد، پس شبکه رادیویی پیام که نمونه اصلی و درست طراحی شده است می تواند با بازنگری در برنامه هایش و تغییر جزیی در محتوا و نه ساختار همچنان یکه تاز و پرشنونده ترین رادیو باشد.