یادش به خیر جوونی...

: راستش را بخواهید من شنونده پر و پا قرص رادیو نبودم ، فقط گاهی در ترافیک سنگین خیابان ها موج رادیو را روی رادیو پیام تنظیم می کردم تا با کسب اطلاعات ترافیکی پی ببرم از کدام خیابان بروم ، خلوت تر است.

کد خبر: ۱۴۲۸۵۵

چند سال پیش هم گاهی در تاکسی برنامه های رادیو جوان یا ورزش را به صورت گذری می شنیدم و چقدر لجم می گرفت وقتی می شنیدم که گوینده های رادیو جوان چون می دانند صدایشان از یک رادیوی جوان پسند پخش می شود ، هی بیخودی شلوغ می کنند و بی مورد می خندند!
زمان گذشت تا یک روز یکی از دوستانم که از قضا در ردیف منتقدان سختگیر سینما و تلویزیون است از من پرسید: برنامه «پارازیت» چه ساعتی از رادیو جوان پخش می شود؛ شنیده ام برنامه خوبی است. از این سوال دوستم شگفت زده شدم ، یعنی یک برنامه از رادیو پخش می شود که این دوست سختگیر را به پرس و جو وادار کرده است؛ هیچ وقت فرصت نشده بود «پارازیت» را گوش کنم تا این که دوست دیگری گفت : اگر فرصت کردی برنامه «جوونی به وقت فردا» را گوش کن. عجب ! این شد 2 تا برنامه رادیویی که توصیه می شد گوش کنم. باز هم کمبود وقت را بهانه کردم و این برنامه را هم نشنیدم تا این که به ولایت خودمان سری زدم و دیدم برادرم که سالهاست با رسانه های دیداری و شنیداری قهر است از برنامه «جوونی به وقت فردا» تعریف می کند. عزم را جزم کردم تا اگر شده حتی برای یک بار این برنامه را گوش کنم و همان یک بار کافی بود تا بشوم مشتری «جوونی به وقت فردا».
بعدها به این نتیجه رسیدم که رضا ساکی ، سردبیر این برنامه از آن استعدادهایی است که خدا خواسته و او راهش را به طرف رادیو کج کرده است و بدون اغراق بگویم ، فاطمه صداقتی از آن گوینده هایی است که با صدایش کاری در حد معجزه می کند. ساعاتی که منتظر بودم کلاس موسیقی دخترم تمام شود ، «جوونی به وقت فردا» وقتم را بدون ایجاد کسالت پر می کرد. در ترافیک های سنگین عصرگاهی ، شنیدن موضوعاتی مختلف و به روز «جوونی به وقت فردا» دیگر اتلاف وقت نبود، اما به یک باره «جوونی به وقت فردا» تمام شد ، گفتند «جوونی دیگه تموم می شه»! و حالا من و دوستم و برادرم و... مانده ایم با غروب های بدون جوونی .منتظرم دخترم از کلاس موسیقی بیاید ، موج رادیو بر حسب عادت روی موج رادیو جوان است . باز به سبک و سیاق گذشته یک نفر دارد شلوغ می کند و داد می زند «جوونی.... آزاد» . از حرفهایش چیز چندانی دستگیرم نمی شود، انگار این گوینده که معلوم است کم استعداد هم نیست شلوغ کردن را هم معنای طنز می داند. شعار برنامه اش «بازی دادن دیگران» است . (یا چیزی شبیه به این جمله) منظورش را حتی از لابه لای شوخی هایش متوجه نمی شوم . یکی از شنوندگان تلفن می کند و «تبصره هایی» راجع به این شعار می گوید. باز هم متوجه نمی شوم ، منظورشان از این بازی با کلمات چیست؛ هدف برنام چیست و البته مخاطبش کیست؛ این همه شلوغ کاری برای چیست؛ باز هم به یاد «جوونی به وقت فردا» می افتم که حتی مسوولان کشور را هم پای رادیو می نشاند. از خودم می پرسم چند سال دیگر یک جوان خلاق راهش را به طرف رادیو کج خواهد کرد؛