2 قدم مانده به پیروزی

: توجه به مسائل فرهنگی هنری می تواند رویکرد همیشگی یک رسانه فرهنگی باشد کاری که در نگاه اول سهل و ساده می نماید تنها به وقت اجرا و پرداخت آن ابعاد نامکشوف و سخت آن هویدا می شود.

کد خبر: ۱۴۲۳۱۳

ارتباط دوسویه ای که باید از گذر بین مخاطب و رسانه برقرار شود به خاطر وجود شرایط خاص هیچ گاه آن گونه که باید شکل نمی گیرد در واقع تنها این مخاطبان خاص هستند که آن را دنبال می کنند.یکی از برنامه هایی که هم اکنون از شبکه 4 سیما پخش می شود و شامل تعریف بالا می شود برنامه ای به نام دو قدم مانده به صبح است که آن را سعید شیری تهیه و کارگردانی می کند.این برنامه می کوشد با ایجاد فضایی صمیمی در این حیطه ها مانور دهد. «دو قدم مانده به صبح» به پیشنهاد مدیریت شبکه 4 (دکتر پورحسین) به عهده سعید بشیری گذاشته می شود تا او نیز با همراهی رامین حیدری فاروقی متن نوشته شده را سامان دهند. به این شکل با پرداختن به هر موضوعی در برنامه و به واسطه حضور یک کارشناس یا یک مهمان ؛ برنامه وقار بیشتری یافته است . مثلا : این تمهید خیلی خوبی است که اگر برنامه با موضوعیت سینماست ، فریدون جیرانی به عنوان کارشناس برای آن بخش در نظر گرفته شده باشد یا اگر موضوع برنامه مربوط به هنر معماری ، هنر گرافیک ، حکمت دینی و نقاشی است ، کارشناسان شناخته شده ای چون خانم دکتر ایمانی ، ساعد مشکی ، مجیدرضا بالا و بهنام کامرانی در برنامه حضور پیدا کنند و این حضور با چارچوب در نظر گرفته شده در برنامه بر وزن برنامه خواهد افزود.اما حیف است اگر با وجود کارشناسان متعدد در این برنامه از عوامل دیگر آن نیز نام برده نشود. به عنوان مثال ، کلیپها و وله های برنامه دو قدم مانده به صبح را علیرضا میرزایی می سازد، تیتراژ برنامه به عهده مسعود امینی است و مسلما این ساختارهای در نظر گرفته شده در برنامه بدون برنامه ریزی (مهرداد حق شناس) امکان پذیر نخواهد بود.مثلا از این میان می توان به دکور برنامه نیز اشاره کرد که از سه دکور در یک محل استفاده می شود مثل اتفاقی که در برنامه مردم ایران سلام با طراحی محمدرضا شهیدی فرد می بینید، اما طراح صحنه و دکور دو قدم مانده به صبح شاهرخ جعفری است که یک دکور را مخصوص مجری تدارک دیده و دو دکور را مخصوص موضوع برنامه در آن شب .در هر حال ، برنامه زنده این خاصیت را دارد که روز به روز با پیشرفت برنامه به تکامل بیشتری دست یابد و همین طور انعکاس ها در بهبود آن موثر باشد. درباره این برنامه نیز همین طور ، به گفته بصیری اقدامات موثری در آینده در برنامه صورت خواهد گرفت و این اقدامات مسلما با اضافه شدن بخشهای مختلف مثل بخش داستانک که قرار است به مدت 43 دقیقه از سوی پریوش نظریه و مسعود رایگان به شکل نریشن خوانده شود و یا نمایش یک گپ شبانه که اولین آن با حضور فرهاد توحیدی و حسین محجوب خواهد بود. اما جالب است بدانید اقدامات تکاملی این برنامه تا این میزان متوقف نخواهد شد و کارگردان برنامه بخش «مستند» را نیز به برنامه اضافه خواهد کرد. به عنوان مثال ، دوربین برنامه قرار است در اولین بخش خود به سراغ یک هنرمند برود و زندگی شخصی او را در شرایط مختلف تعقیب کند. از لحاظ شنیداری نیز برنامه توانایی این را دارد که گوشهای مخاطبان را با پخش آهنگها و موسیقی های محلی متفاوت و جدید نوازش کند و به این شکل به تنوع برنامه بیفزاید.می ماند حضور گرداننده این محفل شبانه یعنی محمد صالح علائ که حضورش خود رنگ و آب بیشتری به برنامه بخشیده و مسلما با نبود او یک پای برنامه با وجود همه ساختارها و ویژگی ها و بخشهای مختلف می لنگید. صدای او جان تازه ای به تصاویر می دهد و لحن کلام و گرمی بیان او حتی زمانی که دو کلمه بینندگان جان که برآمده از جان اوست را با آب و تاب می گوید. ای کاش می دانستیم فلسفه بینندگان جان یا شنوندگان جان چیست؛ کلماتی که مطمئنا از دل برمی آید و بر دل هم می نشیند و انگار تنها شنیدن آنها از زبان صالح علاء تاثیر دو چندان دارد.در پایان این که این برنامه برخلاف تمام برنامه های دیگری که می کوشند مجری را فیلسوف زمانه نشان دهند ، نیست . اتفاقا در این برنامه از مجری صرف بودن خبری نیست و حضور یک کارشناس در هر برنامه بوضوح این را ثابت می کند که هر کسی را بهر کاری ساختند. نه این که مثلا فلان مجری برنامه بازیگر هم هست ، اما درباره مسائل سیاسی ، درگیری های اجتماعی و مفاسد اقتصادی با یک مقام آگاه کل کل می کند و... «دو قدم مانده به صبح» دو قدم مانده به تفاوت مرزها میان مجری ها و کارشناسان و به نظر من با هدفی که این برنامه در پیش گرفته (یعنی اطلاع دهی در زمینه های تئاتر، گرافیک ، سینما، شعر و موضوعات هنری ، اجتماعی و...) من می گویم دو قدم مانده به صبح ، دو قدم مانده به پیروزی است.