خط باریک قرمز

یک مجرم حرفه ای و خطرناک در مقابل دوربین به اعمال شنیع خود اعتراف می کند. چند مجرم خطرناک از طناب دار آویزان شده و تکان می خورند.

کد خبر: ۱۴۰۷۴۶

یک مقام دولتی اعلام می کند، در خیابان فردی پشت پیراهن خود نوشته: من همجنس باز هستم. دختری که مورد تجاوز واقع شده ، در مقابل دوربین جزییات این مساله را تشریح می کند.
مجری از پسری که دختری را مورد تعرض قرار داده ، سوال می کند: اگر کسی چنین کاری را با خواهر یا مادرت می کرد، چه می کردی؛ این صحنه ها را همه بینندگانی که سه شنبه شب برنامه کوله پشتی را دیده اند، به یاد دارند و این صحنه ها بخشهای حذف شده از یک برنامه تلویزیونی نیست.
تلویزیون این بار همه معیارهای دست وپاگیر پخش را نادیده گرفته تا به شکلی عریان به یک مساله حساس و داغ بپردازد و بیننده خود را غافلگیر کند.
چنین اتفاق هایی در تلویزیون یک استثنائ است که به نظر می رسد طی شرایط خاصی ، این امکان برای تلویزیون فراهم می شود تا اینچنین بی پروا به مسائل داغ اجتماعی بپردازد؛ اما در روال عادی ، مجموعه زیادی از قوانین دست وپاگیر وجود دارد که برنامه سازان تلویزیون را دچار دردسر می کند.
در سالهای گذشته ، جامعه ما با پدیده های اجتماعی مختلفی مواجه بوده و بحران های اجتماعی فراوانی را از سر گذرانده است.
مساله دختران فراری ، بیماری ایدز، تجاوز به عنف و...تنها برخی مسائلی است که البته همواره در مقابل آنها یا سکوت شده و یا این که مسوولان با بی اهمیت قلمداد کردن ، از کنار آن عبور کرده اند. اگر هم زمانی برنامه ای خود را به پخش رسانده ، پخش آن با واکنش های منفی فراوان مواجه شده است.
نمونه مشخص چنین مساله ای ، سریال دوران سرکشی بود که از میانه پخش دچار جرح و تعدیل های فراوان شد. مساله قابل توجه این است که در چنین مواردی اکثر انتقادکنندگان را دستگاه های مسوول تشکیل می دهند و تلویزیون نیز گاه برای فرار از فشارهای خارجی مجبور می شود آنقدر دست به عصا راه برود که گاه از یک برنامه ، چیز زیادی نمی ماند.
به هر حال پرهیز از افراط و تفریط مساله مهمی است که برنامه سازان و مدیران گروههای برنامه ساز باید توجه خاصی به آن داشته باشند. نکته پایانی آن که اگر پرونده قتلها و جنایت ها را ورق بزنیم ، در سالهای قبل به ماجراهای مختلفی می رسیم . در سالهای میانی دهه 60، ماجرای مجید سرلک ، خفاش شب ، سعید حنایی ، بیجه و...اگر این حوادث در قالب یک اثر داستانی مورد توجه قرار می گرفت ، شاید امروز وضعیت بهتر بود. هیچ چیز نمی تواند اثربخشی یک اثر نمایشی را داشته باشد. سریال زیر تیغ نمونه خوبی از این رفتار بود که در عمق یک فاجعه در قالب اثری نمایشی و تاثیرگذار به تصویر کشیده شد.
به هرحال آن جوانی که این روزها منتظر اجرای حکم اعدام است ، نتیجه علتهای مختلفی است که می توان آن را در قالب اثری نمایشی و تاثیرگذار به تصویر کشید و سهم هریک از دستگاه های اجتماعی را در ناهنجاری او به تصویر کشید. آیا این اتفاق خواهد افتاد؛