به تعویق انداختن مرگ دیگران

پس از نمایش پیاپی فیلمهایی سنگین ، غالبا با مضامین و مفاهیم فلسفی و سیاسی ، اینک نشان دادن فیلمی سبک ، ساده و بی ادعا مثل «به خاطر رزانا» در برنامه سینما یک ، اتفاق تازه و قابل توجهی است.

کد خبر: ۱۳۹۸۸۵

به خاطر رزانا در مجموع فیلمی جذاب و دیدنی است ، درباره زندگی و مرگ که در آن ، موضوع مرگ به بازی و شوخی گرفته شده است ؛ فیلمی نیمه کمدی و نیمه جدی که نیمه جدی آن هم از لحن ملایم و طنزآمیزی برخوردار است.
این فیلم را پال ویلند، فیلمساز انگلیسی کارگردانی کرده که در زادگاهش پس از ساختن فیلمهای «مستربین» (Mr Bean) به عنوان کارگردانی که تماشاگر را وادار به قهقهه زدن می کند، شهرت یافته است. اگرچه ویلند در فیلم به خاطر رزانا سعی ندارد همچون فیلمهای کمدی مستربین تماشاگر را آن گونه شاد و مسرور کند؛ اما کوشیده است با خلق موقعیت های دلچسب کمدی ، در برابر چهره ناخوشایند مرگ ، تصویر زیبایی از زندگی ارائه کند.
کارگردان و فیلمنامه نویس ، هر دو در توصیف و پرداخت شخصیت ها ماهرانه و هوشمندانه عمل کرده اند، بویژه درباره رزانا که شخصیت کمیابی است ؛ زنی باوقار، پراحساس ، فهمیده و نکته سنج که حرفهایش واقعا به دل می نشیند.
ناگفته نماند که دوبلور رزانا در انتقال شخصیت او و حس و حال درونی اش به تماشاگر فارسی زبان ، سهم قابل توجهی داشته است .گرچه زمان تهیه این فیلم به 10 سال پیش می رسد؛ اما حال و هوای قدیمی تری دارد. ویلند فیلمش را با نیم نگاهی به فیلمهای کمدی دهه های 1950 و 1960 سینمای ایتالیا بخصوص آثار به یادماندنی «دینوریزی» ساخته است. این فیلم در عین حال به لحاظ فضا و شخصیت هایش و نیز موضوع و ماجرای کمدی رمانتیکش ، یادآور آن دسته فیلمهایی است که برخی کارگردانان صاحب نام هالیوود در دهه 1960 در ایتالیا می ساختند، مانند فیلم «جسیکا» (Jessica) که در سال 1962 توسط ژان نیگولسکو کارگردانی شد و در آن انجی دیکینسون و سیلوا کوشین ایفای نقش کردند؛ فیلمی شاد و سبک با داستانی دلچسب.
قابله جوانی (دیکینسون) که با ورودش به دهکده ای در سیسیل ، همه چیز را به هم می ریزد و زنان را علیه شوهرانشان می شوراند!... آخر سر هم ساکنان ساده دل دهکده را متوجه واقعیت های شیرین و زیبای زندگیشان می کند.به خاطر رزانا در واقع فیلمی چندملیتی است. کارگردان انگلیسی ، بازیگر نقش اول فرانسوی (ژان رنو)، داستان و محل وقوع ماجرا و نیز بسیاری از عوامل سازنده اش ، ایتالیایی... با این همه ، این ترکیب چندملیتی برخلاف موارد سیاسی دست کم در زمینه فیلمسازی درست ، جالب و دلچسب از کار درآمده و نتیجه مطلوبی به بار آورده است. موضوع و قصه فیلم اگر بی نظیر نباشد، به یقین کم نظیر است.
شخصیت اصلی ماجرا، مارچلو، مرد ذاتا درست کاری است که رستوران کوچکی دارد. او که سالها پیش تنها فرزندش را از دست داده ، اینک با واقعیت مرگ قریب الوقوع همسر بیمارش چنان کنار آمده که براحتی و بدون پرده پوشی از آن صحبت می کند. در موقعیت های طنز فیلم نیز با کمترین اغراق و بسیار نزدیک به واقعیت به تصویر کشیده شده اند. در ضمن برخلاف فرمایش میهمان برنامه سینما یک ، اتفاقا سکانس شروع فیلم دقیقا در ارتباط با ماجرای آن است و موضوع مرگ را به بازی می گیرد.
در عین حال دلهره ، مارچلو را از وضعیت مردی که در ارتفاع بالا روی طناب راه می رود، نشان می دهد؛ چراکه سقوط آن مرد و کشته شدنش به قیمت از دست رفتن جایی در گورستان تمام می شود! و بعد هم بصراحت طرز فکرش را بیان می کند. این که هر کس باید در محل زندگیش به خاک سپرده شود. به خاطر رزانا، بی آن که یک اثر سینمایی برجسته محسوب شود، فیلم سبک و ساده ای است که خاطره اش تا مدتها به یاد می ماند.