شاد ، مفرح ، خانوادگی

: سهم تلویزیون از برنامه های مستند داستانی که یکی از اصلی ترین وظایفش پرداختن به مستندات و واقعیات زندگی است بسیار کم است ؛ در حالی که این مستندات یکی از ریشه ای ترین برنامه ها را در رسانه های خارجی شکل می دهند.

کد خبر: ۱۳۸۵۳۸

اگر یادتان باشد سال 80 - 81 برنامه «جمعه تعطیل نیست» یکی از بارزترین نمونه های این گونه برنامه ها در تلویزیون بود. این برنامه با ایده محمد صدری (تهیه کننده) و سفارش پورمحمدی (مدیر پیشین شبکه تهران) و همین طور میرحسینی (مدیر گروه اجتماعی آن زمان شبکه تهران) در 3سری پخش شد و به دلیل ساختار محکم و تعیین شده ای که داشت اکنون تفاوت های زیادی با برنامه «از کجا باید شروع کرد؛» دارد.
اگر بخواهیم میان این دو برنامه که ایده محمد صدری بوده ، تفاوتی قائل شویم ، نکات بسیاری برای مطرح کردن وجود دارد. حضور علیرضا خمسه به عنوان بازیگر مجری و کسی که در رشته روان شناسی تحصیل کرده است حسنی بزرگ برای آن برنامه بود.
در ضمن همیشه قالب کمدی موقعیت نشان داده است که می تواند موفق عمل کند فضایی که خمسه در به وجود آوردن آن سهم زیادی داشت . آن برنامه نمایش های زیادی داشت ، ضمن این که حضور کارشناس در برنامه آنقدرها ملموس نبود اما در برنامه از کجا باید شروع کرد؛ نه از علیرضا خمسه خبری است نه از کل کل کردن های بامزه و طبیعی افسانه چهره آزاد با او. در این برنامه 2شخصیت مریم سعادت و فلامک جنیدی سعی کرده اند با بگو مگو کردن های خود به جذابیت برنامه بیفزایند مادر و دختری که به نظر می آید در سرگردانی قالب بظاهر طنز برنامه بی تکلیف مانده اند.
از کجا باید شروع کرد؛ را نمی دانم می توان برنامه موفقی به حساب آورد یا نه؛ این برنامه گاه مقابل پرسش های غیرقابل انتظار و البته واقعی مخاطبان قرار می گیرد و متاسفانه هیچ پاسخی برای آنها وجود ندارد یا کسی پاسخگو نیست؛ یادم است تهیه کننده برنامه گفته بود هدف ما مطرح کردن مشکلات مردم است و ما سعی نداریم در برنامه کارشناسی صورت بگیرد، چون وظیفه یک رسانه این نیست که بخواهد مشکل گشایی کند ولی تا حدودی می توان این نظر را رد کرد.
در این زمینه و قالب و ساختار ، جمعه تعطیل نیست به عنوان یک برنامه تلویزیونی امتحان خود را پس داد در آن برنامه مخاطبان به طور مستقیم با کارشناس یا جامعه شناس برنامه ارتباط برقرار می کردند.
به نظر می آید یک برنامه تلویزیونی می تواند چنین کند ، به شرطی که خود مخاطب بخواهد که حضور برنامه تلویزیونی را در منزلش حس کند.
با وجود این تفاوت ها ، مریم سعادت نیز معتقد است که تلاش کرده اند در این برنامه روابط خانوادگی را لحاظ کنند و ارتباط شادتر و صمیمی تری داشته باشند.
شاید یکی از نقاط ضعف برنامه این است که خیلی از اتفاقات در این برنامه در لحظه به وقوع می پیوندد.
درست است که یکی از دلایلش زنده بودن برنامه است ، اما این دلیل را می توان با در نظر گرفتن ساختار و چارچوبی از پیش تعیین شده پوشش داد ، نه این که مقابل دوربین زنده برنامه منتظر اتفاقات جدید باشیم تا براساس آن درگیر بازیها و دیالوگ ها شویم اما نمی توان از یک بار تجربه آن گذشت . به نظر می آید دست اندرکاران از کجا باید شروع کرد؛ باید در هر قسمت از برنامه تجربه تازه ای داشته باشند تجربه ای که ممکن است یک بار پاسخ بدهد و بار دیگر بی پاسخ بماند ، هر چند اکنون نیز مخاطبان با وجود مشکلات فراوان سعی دارند با گرفتن شماره تلفن این برنامه که بوق اشغال می زند ، مشکل خود را مطرح کنند.
به همین علت نمی توان از روی تعداد مخاطبانی که با برنامه تماس می گیرند و مشکل خود را رفع می کنند به پربیننده بودن یک برنامه رای مثبت داد.
به هر حال با پخش این برنامه که بظاهر مفرح و شاد نیز است و مسائل خانواده ها را طرح می کند ، جای امیدواری است که تلویزیون همچنان به فکر حل کردن معضلات و مشکلات خانواده هاست و با ساخت چنین برنامه ای سعی دارد تمام افراد خانواده را به یکدیگر نزدیک و نزدیک تر کند و آنان را با هم غریبه نشان ندهد.
به هر حال با رفع مشکلی که ذکر شد می توان این برنامه را با تنوع بهتری دنبال کرد. یک برنامه شاد و مفرح خانوادگی که می کوشد بیخودی وقت مردم را نگیرد. این بر نامه جمعه ها ساعت 10 از شبکه تهران پخش می شود.