مخاطبان ، سخت گیر شده اند

امروز رادیو دوران تازه ای را تجربه می کند. دورانی که متاثر از شرایط جامعه است و سیاست های گردانندگان این رسانه که آنها نیز چشمی به جامعه ، مخاطب و خواسته هایش دارند. برای آغاز این دوران تازه و تغییر ذائقه در مخاطب رادیو، طنز رادیویی نیز ناگزیر به تغییر و یافتن راهکارهایی مناسب است. مخاطب امروز دردهایی متفاوت دارد و ناچار به طنزهای گذشته نمی خندد. مخاطب امروز بیشتر از دردهای مشترک ، از مسائلی بسیار متنوع رنج می برد که رادیو به عنوان یک رسانه باید برای هر کدام مرهمی تازه و متناسب ارائه کند.
زمینه های پاسخگویی به این تنوع با تشکیل شبکه های مختلف و تخصصی شدن هرکدام فراهم شده و البته تلاشهایی هم صورت می گیرد؛ اما به دلایل بسیار طنزهای امروز رادیو دیگر مانند گذشته نیستند. چرا که تولید یک برنامه طنز پیش از هر چیز نیازمند طنزپردازانی است که آشنا به زمانه و زندگی مردم ، مطلع ، دقیق و چندان هوشمند که بهترین زاویه برای نگاه طنازانه به مسائل را داشته باشند و بهترین قالبهای بیانی را با محدودترین ابزار یعنی صدا، پیدا کنند و ذائقه مخاطبی را سیراب کنند که برای انتخاب ، گزینه های بسیار دارد. مخاطب امروز به شوخی های کلامی در رادیو عکس العمل لازم را نشان نمی دهد؛ چرا که از این شوخی ها به وفور در زندگی روزمره برخوردار است.
تیپ سازی و شرطی کردن این مخاطب هم با این همه تنوع موضوعی ، خیلی نمی تواند جلبش کند. طنازی برای چنین مخاطبانی کار ساده ای نیست. بویژه در رسانه ای که بیش از هر چیز در بخش نویسندگی و تهیه محتوا درگیر مشکلات بسیار است. چند آیتم ساده که شوخی های کلامی را تنها با رنگ و لعاب تغییر صداها و تیپ سازی های بی پایه و اساس به خورد مخاطب می دهد، او را راضی نمی کند. لودگی ، شوخی و صمیمیت بی حساب که گاه به بی حرمتی تنه می زند، هم راه چاره نیست.
خلاقیت و نوآوری در ساخت برنامه های شاد و مفرح هم نمی تواند جایگزین کاملی برای ارائه مرهمی به نام طنز باشد. حساب سرانگشتی مخاطبان یک برنامه و دقت در چرایی پرمخاطب بودن هر نوع برنامه ای از هر قالبی ، بهترین راهگشاست برای رسیدن به قالب تازه برای طنز در رادیو. آنچه مخاطب امروز می خواهد از رادیو بشنود در لایه های زیرین یک برنامه موفق رادیویی پنهان است و تنها تلاشی می خواهد و ذوقی برای تجزیه و تحلیل و درک آنها و به کار گرفتنشان برای ساخت این قالب خاص برنامه رادیویی ، یعنی طنز.
رادیو گویی زبان گویای تک تک شنوندگان خویش است . از این بابت است که باید آنچه را بگوید که مردم می خواهند هم بگویند و هم بشنوند. پس باید گفتنی داشته باشد و آن را بسیار خوب بگوید و در برنامه های طنز همچون شیرین سخنی عمل کند که در اجتماع ما مجلس گرمی می کند.
جسارت و صمیمیت واقعی در لحن برنامه ای که پشتوانه اش برنامه سازانی آگاه و همراه جریان های روز هستند و دقت و هوشمندی در انتخاب مسائل مورد توجه مخاطب ، طرح ناگفته هایی که در پس کلیشه ها و ساختار متعارف برنامه های رادیویی می مانده اند، ساختن کلمات ، عبارات و حتی صوتی که چون یک کد، رازها و رمزهایی مشترک بین یک برنامه و مخاطبانش را یادآوری می کند، طراحی شخصیت هایی جستجوگر و طناز که برای خلق موقعیت های طنز به سراغ اجتماع ، مردم و مسوولان و سیاستمداران می روند و بهره مندی از همه گونه های صوت از جمله کلام ، موسیقی ، افکت طنزآمیز و ... شاید راهکارهایی باشند برای رسیدن به طنزهایی مناسب حال مخاطب گریزپای رادیو در این زمانه.