ما فوتبالیست ها ، روبات نیستیم

دیدیه دروگبا ، بازیکن ساحل عاجی تیم چلسی فصل سخت ، اما موفقی را تا اینجا گذرانده است.
کد خبر: ۱۲۸۸۲۷

تازه ترین موفقیت او کسب عنوان مرد سال فوتبال آفریقاست ، ضمن این که کارشناسان فوتبال در انگلیس پیش بینی می کنند مرد سال فوتبال باشگاهی این کشور هم بشود.
دروگبا در گفتگوی اختصاصی با برایان اولیور ، نویسنده و روزنامه نگار معروف آبزرور درباره رنجها و دردهای رشد از کودکی تا جوانی در سرزمین های دور از وطن سخن گفته است. همچنین درباره این موضوع که حالا الگوی فوتبال برای آفریقایی هاست ، نظر خود را بیان کرده است. بعلاوه درباره مشکلات خانوادگی و نیز دنیای فوتبال حرف زده است.
دیدیه دروگبا بخش اعظم زندگی اش را در نقل مکان گذرانده است. طولانی ترین زمانی که او به طور پیوسته در یک مکان طی کرده ، همان 5 سال اول زندگی اش در کشور زادگاهش ساحل عاج بود. از آن زمان تا به حال 14 بار محل زندگی اش را تغییر داده. تمام جاهایی را که در آنها زندگی کرده به خاطر دارد ، اما هیچیک از آنها ، مثل مکانی که در سال 1983 به آنجا مهاجرت کرد ، در زندگی اش تاثیر عمیق نداشته است. او در آن سال به فرانسه فرستاده شد تا نزد عمویش زندگی کند.

میشل گوبا که فوتبالیستی حرفه ای بود ، به والدین دروگبا گفت که نقل مکانش فرصتی در زندگی اوست. بنابر این دروگبا کشوری را ترک کرد که میانگین طول عمر در آنجا آن هم در قرن بیست و یکم 30 سال پایین تر از میانگین طول عمر در انگلیس است و تقریبا نیمی از مردمش بیسوادند.
در آنجا درگیری و جنگ همواره وجود داشته و فقر بیداد می کند. بسیاری از افراد بالای 65 سال گرفتار بیماری ایدز هستند. با این وجود دروگبا اندوهگین بود ، زیرا مجبور شده بود خانواده اش را در ساحل عاج تنها بگذارد.
بله ، والدین دروگبا نمی توانستند مثل او از آبیجان ، مرکز ساحل عاج به فرودگاه شارل دوگل پاریس پرواز کنند.
دیدیه در این خصوص می گوید: آن روز را به خاطر دارم. روزی آفتابی اما غم انگیز بود. او در حالی این حرفها را بیان می کند که در کنار زمین تمرین تیم چلسی است و باران می بارد: «وقتی به فرانسه رسیدم ، هر روز گریه می کردم. نه به این خاطر که در فرانسه بودم. می توانستم هر جای دیگر باشم. گریه هایم به خاطر دوری از والدین بود. دلم برای آنها خیلی تنگ شده بود.»
دروگبا آرزو می کرد ای کاش در آبیجان می ماند و مثل قبل در پارکینگ ماشین ها فوتبال بازی می کرد.
در 11 سالگی دوباره محل زندگی اش تغییر کرد. حالا دیگر در فرانسه از جایی به جای دیگر می رفت. شرایط زندگی والدینش در آبیجان اصلا خوب نبود ، چون هر دوی آنها که کارمند بانک بودند ، به علت ورشکستگی بانک کار خود را از دست دادند. بالاخره سفرهای اجباری دروگبا در فرانسه پایان یافت و او در نهایت به انگلیس نقل مکان کرد و پیراهن تیم چلسی را پوشید. در چلسی توانایی های خود را به عنوان یک گلزن بخوبی نشان داد و بخت زیادی برای کسب عنوان مرد سال فوتبال انگلیس دارد. او اولین بازیکن غیر اروپایی است که به چنین توفیقی می رسد. اولین بازیکنی که این عنوان را به دست آورد ، استانلی ماتیوس در سال 1948 بود.

شیرین ترین خاطره

دروگبا پیش از پیوستن به چلسی ، 5 سال خوب را در فرانسه گذراند و آنجا عنوان بازیکن سال فرانسه را هم به دست آورد. او با گلهایش تیم المپیک مارسی را به فینال جام یوفا رساند. المپیک مارسی ، تیم رویایی دوران کودکی اش بود. پس از درخشش در مارسی با قراردادی 24 میلیون پوندی به چلسی پیوست و به این تیم کمک کرد تا به اولین عنوان قهرمانی اش در انگلیس پس از سال 1955 دست یابد. اما برای دروگبا شیرین ترین خاطره و بهترین گلها ، به تیم ملی ساحل عاج مربوط می شود که نهایتا منتهی به حضور این تیم در جام جهانی 2006 شد.

سوغات دروگبا

حالا دروگبا شخصیتی معروف در کشور زادگاهش ، ساحل عاج است. جوانان این کشور به او عشق می ورزند. هر بار به آبیجان بازمی گردد ، با استقبال گرم مردم مواجه می شود و مطبوعات و تلویزیون خبر ورودش را در راس اخبار خود قرار می دهند. در محبوبیت دروگبا در ساحل عاج هیچ شکی نیست. شاید محبوب ترین فرد ساحل عاجی باشد. در تایید این موضوع یک مثال می آوریم. وقتی روزنامه محلی استاد دو آفریک مصاحبه اختصاصی با او انجام داد ، فروش روزنامه 87 درصد افزایش یافت.
همچنین محبوب ترین باشگاه خارجی در ساحل عاج که سالها المپیک مارسی بود ، حالا چلسی است ؛ چون دروگبا عضو آن است. دروگبا می گوید: در ساحل عاج ، خیلی ها دوست دارند پیراهن چلسی را بپوشند.

ضربان 200 بار در دقیقه


دروگبا در زمین بازی ، همواره در معرض تکلهای شدید مدافعان و مصدوم شدن است. او در پاسخ به این پرسش که برای اجتناب از آسیب دیدگی آیا باید از برخورد با بازیکنان مقابل گریخت ، می گوید: بستگی دارد به این که بازیکن مقابل چگونه به طرفتان می آید. البته مردم فکر می کنند من ، یعنی دروگبا تنومند و قوی است و اصلا نباید زمین بخورد. مردم فکر می کنند فوتبالیست ها همگی مثل روبات ها هستند و می توانند همه چیز را در زمین کنترل کنند. اما در زمین قلب ما 200 بار در دقیقه می زند. فوتبال ورزشی کاملا فیزیکی است. باید فوتبالیست باشید تا درک کنید در زمین چه احساسی داریم و چه می کشیم. باید حس کنید چرا این کار را انجام می دهیم و چرا آن کار را ، مردمی که در خانه روی مبل راحتی نشسته اند و قضاوت می کنند ، در دنیای دیگری هستند

به همین علت وقتی به کشورم می روم ، تعداد زیادی پیراهن چلسی را برای اعضای خانواده و دوستانم می برم.
آدم خلیل که مصاحبه با دروگبا را برای روزنامه استاد دو آفریک انجام داده ، درباره دروگبا چنین اظهارنظر می کند: او شخصیتی کلیدی در زندگی مردم ساحل عاج ، بویژه جوانان است. او سمبل موفقیت در زندگی است. بازی وی تاثیر عمیقی در زندگی جوانان ساحل عاج گذاشته است. در اینجا آوازهایی را می شنویم که نام دروگبا در آن است. جوانان از سبک لباس پوشیدنش ، تقلید می کنند. او نمونه ای از موفقیت اجتماعی است. او از جایی آمده که ناشناخته بوده. او با اراده خود به موفقیت رسیده است. حالا هر جوان ساحل عاجی آرزو می کند روزی دیدیه دروگبا شود و اگر به او بگویی این رویا واقعیت پیدا نخواهد کرد ، می گوید: پس دلم می خواهد مثل او حرف بزنم و مثل او رفتار کنم. بله ، دروگبا راه آنها برای یافتن شخصیتشان است.

در چلسی می مانم

فصل گذشته دروگبا به فکر رفتن از چلسی بود. اما خوزه مورینیو او را از این کار منصرف کرد. او احترام زیادی برای مربی اش قائل است و می گوید: ارتباط خیلی خوبی با مورینیو دارم. می دانم که به کارم اعتقاد دارد و این موضوع مهم است. شما به عنوان بازیکن نیاز دارید زمانی که گل نمی زنید ، مربی شما را باور داشته باشد. حالا قصد ماندن در چلسی را دارم. دیگر بهانه ای برای رفتن نیست. در بهترین شکل آمادگی برای چلسی هستم. اما می توانم بهتر از این شوم.
آیا دروگبا از مورینیو بیش از دیگر مربیانش آموخته است؛
او می گوید: مربیان می توانند 2 چیز را به شما یاد دهند: اعتماد به نفس و تکنیک. با دیگر مربیان بیشتر تکنیک را آموختم. آنها به من یاد دادند که مقابل دروازه تیم مقابل چگونه توپ و خودم را کنترل کنم ، اما از خوزه مورینیو آموختم چگونه پیروز شوم و چگونه شکست را رد کنم. دروگبا اعتقاد دارد مورینیو در چلسی باقی خواهد ماند.
او می گوید: همه می گویند چلسی بد بازی می کند ، زیرا در صدر جدول لیگ برتر نیست. اما هیچ کس نمی گوید منچستریونایتد چقدر خوب بازی می کند. آنها امسال خیلی خیلی خوب هستند. دروگبا در میان کسانی چون جان تری و فرانک لمپارد قرار دارد که از مورینیو حمایت کرده اند. او از آبراموویچ می خواهد بداند که بازیکنان چقدر حامی مورینیو هستند. هیچ چیز روحیه تیمی ما را نمی شکند. این روحیه قبلا قوی بود و حالا قویتر شده است ، ما مثل یک خانواده ایم.
یکی از مربیان سابق دروگبا به نام آلن پاسکالو می گوید: دیدیه دروگبا حتی زمانی که نوجوان بود ، شخصیتی قوی داشت. او اراده فوق العاده ای دارد و فردی بسیار باهوش است. او هنوز به دیدار ما می آید و به بچه های خردسال اینجا می گوید خیلی شانس آورد که افرادی صبور اطرافش بودند. او می گوید: اگر می خواهید موفق شوید ، وقتی جوان هستید باید سخت کار کنید. دیدیه می خواهد در زمین یک رهبر باشد و او را دوست داشته باشند.
دروگبا ، با وجودی که هر روز در تمرینات سنگین فشرده شرکت می کند و مرتب در مسابقات حاضر می شود ، دوستان آفریقایی اش را فراموش نمی کند. او ماهی دست کم یک بار با پسران آفریقایی در باشگاهی آفریقایی در لندن شبی لذت بخش را می گذراند و آنها به گپ زدن و خوردن شام با هم مشغول می شوند. در جمع این پسران ، هم تیمهای دیدیه و حتی بازیکنان تیمهای دیگری چون آرسنال به چشم می خورند. برخی از آنها عبارتند از ابوئه ، کولو توره و امانوئل آده بایور.


مترجم: جهانگیر چراتی
منبع: ماهنامه آبزرور / فوریه

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها