رویکردهای تازه ، باورهای کهنه

دور رفت والیبال برتر باشگاه های کشور با پیشتازی یک تیم شهرستانی به پایان رسید.

کد خبر: ۱۲۶۸۷۳

از سال 1353 که مسابقه های باشگاهی در ایران راه اندازی شد تاکنون فقط یک تیم شهرستانی به چنین عنوانی دست پیدا کرده بود ؛ آبگینه قزوین که سال 1972 با برخورداری از ملی پوشانی چون ایرج مظفری ، فرشاد سعیدی ، حسین گوهری و... قهرمان شده بود. اما امسال پس از 13 سال تیمی از خطه کویری کرمان به نام گل گهر در میان مدعیان خودنمایی کرد و بدون شکست درصدر نیم فصل قرار گرفت.

دلایل موفقیت گل گهر را باید در یارگیری حساب شده دانست که اولا بازیکنانی را برگزید که از نظر تکنیک و مهارت های فردی کم عیب هستند ، در ثانی چون بیشتر آنها از اردوهای تیم ملی خط خورده بودند ، با انگیزه های زیادی در جهت اثبات شایستگی های خود دل به تمریناتی طولانی دادند و همبستگی عاطفی و روحی میان کادر فنی و سرپرستی تیم خلیل آزمون مربی گنبدی ، شهرام رادفر و... حمایت مسوولان باشگاه شرایط مطلوبی را برای تشکیل یک تیم بدون حاشیه فراهم کرد که امروز همه را انگشت به دهان کرده است.
رحمان محمدی راد ، محسن عندلیب ، مهران زارع ، سعید مصطفی وند ، حمدی حمدوی ، رامین بابایی ، روح الله کولیوند و مسعود افتخاریان (لیبرو) در 11 هفته ای که پیکار کرده اند ، فقط 8 ست از دست داده اند و حالا با فاصله ای که از مدعیان گرفته اند ، به دور برگشت امیدوارانه نگاه می کنند. کرمانی ها که برای نخستین بار حضور در سطح بالای والیبال کشور را تجربه می کنند ، رکورددار پیروزی و رکورددار حضور تماشاگر در والیبال ایران هستند ، آنها هر هفته سه چهار هزار تماشاگر را به سالن امام علی (ع) می کشانند و دو سه هزار نفر را هم پشت درهای سالن نگه می دارند و این یعنی سرمایه گذاری و انگیزش عالی برای جذب جوانان آن هم در یک خطه کویری که رویکردی دلپذیر به ورزش والیبال دارد. نیم فصل اول برای تیمهای صاحب نام تلخی های زیادی در برداشت.
پیکان ، سایپا ، پگاه و برق از جمله این تیمها بودند. پیکان 2 بار باخت و سایپا با 3 شکست به نیمه راه رسید و پگاه که دیر دست به کار شد ، عاقبت سرمربی سالهای اخیرش ابراهیم وطنی پرست را قربانی کرد. مصدومیت و کم رمقی بازیکنان ملی پوش در هفته های گذشته واقعا آزار دهنده بود ، بازیکنانی که بیشترشان هنوز آثار روحی ناکامی در بازیهای آسیایی را با خود دارند و اگرچه برخی پندارها مارک فسیل ها و تمام شده ها را به بازیکنان پرافتخار دهه اخیر چسبانده اند ، اما وقتی در والیبال حرفه ای امروز بازیکنان 34ساله ای چون ساموئل پاپی یا ماریسیو لیمای 40 ساله اوشاکوف 38 ساله و دهها نمونه دیگری رو پا بازی می کنند ، چرا پیمان اکبری ، محمد ترکاشوند ، امیر حسینی ، محمد شریعتی و... نتوانند؛
باشگاه های ما اگر نگاه اصولی به بحث روان شناسی و بدن سازی علمی داشته باشند ، ضایعات کمتری را تحمل خواهند کرد ، البته شکست نامدارها در والیبال برتر کم سابقه نبوده و سال گذشته هم تیمی چون پیکان با 5 شکست به قهرمانی رسید و دیدیم که در جام باشگاه های آسیا هم طلا گرفت و با این برداشت حتم داریم دور برگشت لیگ برتر که از دوره ششم بهمن ماه آغاز خواهد شد ، شاهد بیداری تجربه داران و تقابل دیدنی آنها با جوان ترها خواهد بود ؛ اما از تیمهای جوانی که در دور نخست جلب توجه کردند ، اتکاء بود. یک گروه جوان و بی ستاره که خوب و طولانی تمرین کرد و بازیکنانش با درک صحیح از یک ورزش گروهی چون والیبال بهترین تیم از نظر ارائه کارهای گروهی بودند.
این تیم که مربیگری اش را ابراهیم وادی از مربیان زنده به عهده دارد ، جلوی قدرتهای سنتی والیبال ما قد علم کرد و حتی در دیدارهایی هم که شکست خورد هم بازنده سر بلند بود. در این تیم جوانانی چون حمید سوسن آبادی پدیده بودند. سوسن آبادی در حضور بازیگردانان نامی والیبال یک استثناء بود و نوید تولد پاسوری جدید را داده است. میثم تیموری ، احمد بابایی ، حسام بخششی دیگر جوانانی هستند که در تیم اتکاء خودنمایی کرده اند.
بخششی بدون تردید به عنوان یک بار سرعتی طرف توجه مربیان تیم ملی قرار خواهد گرفت ، اگر چه تیم ملی فعلا مربی ندارد و مربیان قبلی تیم ملی هم حتی برای یک بار به سالن مسابقه ها نیامده بودند تا استعدادهای جوان را بشناسند.
با این حال ، اگر لیگ را بستری برای رشد نسل جوان می دانیم باید استفاده از بازیکنان جوان را در ارنج اصلی تیمها اجباری کنیم ، هر چند پتروشیمی ماهشهر با مربیگری ناصر شهنازی میدان خوبی به مصطفی شریفات ، رحمان داوودی ، پوریا فتح اللهی داد و پگاه ارومیه با عادل غلامی و جواد محمدنژادی و آذرپیام با حامد رضایی موقعیت ایده آلی را در اختیار والیبالیست های آینده دار قرار داده اند ، اما فضا و نگرش به این چهره ها باید جدی تر باشد و حالا که والیبال ملی ما به جوانگرایی تمایل پیدا کرده باید شرایط هم مساعد شود و گرنه جوان بدون تجربه تیم ملی را به بیراهه خواهد کشاند.
از جلوه های خوب لیگ برتر در نیم فصل اقبال تماشاچیان بود. سالنهای ورزشی ارومیه ، گنبد و سیرجان همیشه پر و پیمان بودند و اما در برخی مسابقه ها میهمان آزاری باعث رنجش مربیان و ورزشکاران شد که فدراسیون و حتی مسوولان شهری را به واکنش واداشت و دیدیم گنبدی ها که پایتخت والیبال ایران را در اختیار دارند یک بار در سالن خالی از تماشاچی مسابقه دادند ، کار فرهنگی در ورزش مقوله ای است که باید به طور ریشه ای پیگیری شود ، از جامعه آغاز و به جوامع کوچکتری چون مکانهای ورزشی تسری پیدا کنند.

به کارگیری تعداد بیشتری از داوران موجب شد سرنوشت هیچ مسابقه ای به دلیل وضعیت داوری تغییر نکند

به هر روی در تهران نیز با این که حس کشمکش بین هیات تهرانی و اداره کل تربیت بدنی بر سرانجام دیدارهای لیگ برتر در تالار شهدای هفتم تیر مدتی سوژه رسانه ها شده بود ، هفته به هفته بر تعداد علاقه مندان و سکونشینان اضافه می شد و فدراسیون والیبال باید با همفکری مدیرکل تربیت بدنی استان به طور کلی این مشکل را حل کند. انتقال مسابقه ها به تالار آزادی اگرچه از نظر نور ، کفپوش استاندارد و محیط تمیز و بهداشتی بی مانند است ، اما به دلیل بعد مسافت و نبودن وسایل نقلیه عمومی والیبال دوستان را از صحنه دور می کند ؛ بنابراین چه بهتر که سالن شهدای هفتم تیر را از دست ندهیم.
داوری ها در نیم فصل اول در مجموع خوب بودند. سرنوشت هیچ مسابقه ای به دلیل وضعیت داوری تغییر نکرد. شاید تقسیم داوران و به کارگیری تعداد بیشتری از آنها این فرجه را به وجود آورده بود که خستگی کمتر به سراغ آنان بیاید ؛ اما در جمع داوران ما با توجه به مسابقه های سنگینی که قضاوت کرده اند ، اسماعیل صباغ ، فرهاد شاهمیری ، خلیل یگانه مجد و بهروز جعفری بهترین بودند و داوران جوانی همانند محسن ترابی ، علیرضا قریب ، محسن ترابی هم خوب عمل کرده اند. از سوی دیگر میان بازیکنان تیمها نیز فرهاد نظری افشار ، محمد سلیمانی ، محسن عندلیب ، مهدی مهدوی ، رحمان محمدی راد، سعید معروف ، کاشف منصور، محمد عمده غیاثی ، احمد مساجدی ، سعید مصطفی زاده ، مهران زارع ، فرهاد کاوه ، مسعود افتخاریان ، یاشار شاهینی ، عادل غلامی ، مهدی پرستاری و... عملکرد مطلوبی داشتند. لیگ در دور اول با حضور 2 بازیکن پاکستانی ، کاشف منصور و عرفان نواز و 2 صربستانی ، ویلکو پتکوویچ و ابدین اسکوتریچ و یک فرانسوی ، دیوید بلبون گرفته شد. حضور حدود 11 بازیکن خارجی در سالهای گذشته باعث شده بود هر هفته شاهد تورنمنت هایی در حد بین المللی باشیم.
اگرچه برخی از این بازیکنان در حدی نبودند که الگوی فنی خوبی برای والیبال ما باشند ، اما در ایجاد جذابیت در لیگ برتر بسیار موثر بوده اند و فکر می کنیم امسال ویلکو پتکوویچ که پاسور دوم تیم ملی صربستان در مسابقه های جهانی ژاپن بود ، می تواند دست کم پاسورهای ما را به رقابت بیشتری بکشاند.
از مربیان جوان هم بگوییم ؛ مردانی که بیشتر آنها بازیکن تیم ملی بوده اند. خلیل آزمون (گل گهر) ابراهیم وطن پرست و ابراهیم قادر (پگاه) ، مجید ساداتی (آذرپیام) ، اکبر نائینی و فرشاد سعیدی (برق) ، حمید موحدی و محمد معصومیان (سایپا) ، بای محمددوجی (استقلال گنبد) ، بهزاد بزرگراد (اصفهان) ، محمد مستوفی (آبدانه )، احمد لاهوتی و مسعود آرمات (بانک کشاورزی). این رویکردی کم نظیر در والیبال باشگاهی کشور است که سدهای انحصار را می شکند ، اما این مربیان جوان که بعضی از آنها نخستین حضور در لیگ برتر را تجربه می کنند ، نیاز به بازآموزی و جانبداری و پشتیبانی دارند و اگر واقعا مورد حمایت واقع شوند ، سرمایه گذاری ارزشمندی را در زمینه مربیگری انجام داده ایم و به باورهای کهنه ای که مربیگری را در تیول عده ای خاص می داند ، پایان داده ایم.