وجود آپارتمان های خالی در شهرهای بزرگ از جمله تهران ، یکی از معضلاتی است که می تواند به راه حلی برای مشکل بازار مسکن تبدیل شود، ولی هیچ گاه اقدام جدی در این خصوص انجام نگرفته است.
کد خبر: ۱۲۶۳۳۲
عباس اکبرپور، عضو هیات رئیسه انجمن عمران تهران و استاد دانشگاه در این باره به «جام جم» توضیح می دهد:
از آپارتمان های خالی در تهران بسیار صحبت می شود، چند درصد از آپارتمان هایی که ساخته شده اند خالی است؛
تعداد آپارتمان هایی که ساخته شده و در حال حاضر خالی است ، بسیار زیاد است ؛ به طوری که در مناطق مختلف شهرداری ، از 5 تا 40 درصد متغیر است. در حال حاضر بیشتر برجهایی که در شمال شهر تهران ساخته شده ، خالی است و در مناطق یک و دو تهران ، وجود آپارتمان های خالی به 35تا 40 درصد می رسد و دولت باید طرحهایی ارائه کند تا این آپارتمان های خالی به دست متقاضیان برسد و از وضعیت احتکار آپارتمان های ساخته شده ، جلوگیری شود.
دولت باید چه تمهیداتی به کار گیرد تا بتواند از احتکار آپارتمان ها جلوگیری کند؛
وضع قوانین مالیاتی سنگین تر می تواند برای جلوگیری از احتکار آپارتمان ها سهم بسزایی داشته باشد، به هر حال اگر قرار باشد بخش خصوصی ، آپارتمان های مختلفی بسازد و بدون مصرف بماند، اصلا منطقی نیست ؛ چراکه منابع مالی و مصالح فراوانی صرف ساخت یک آپارتمان می شود که می تواند به سمت شهرک سازی هدایت شود و در اختیار عامه مردم قرار گیرد. البته تقویت تعاونی های مسکن نیز در این زمینه بسیار تاثیرگذار است.
برخی کارشناسان معتقدند هزینه زمین در ساخت مسکن باید کاهش یابد یا حذف شود، در این باره چه نظری دارید؛
در بسیاری از کشورها این گونه است که زمین متعلق به دولت است و آن ارزش افزوده ای که ایجاد می شود، مهم است. اگر تمهیداتی اندیشیده شود که هزینه زمین به عنوان یک بخش عمده از ارزش ساختمان حذف شود، دور تسلسل قیمت کاهش پیدا می کند.
در خصوص وام پرداختی برای بخش مسکن چه نظری دارید؛
به نظر می رسد نرخ بهره وامهایی که برای خرید آپارتمان داده می شود، ثابت است ؛ در حالی که در دیگر کشورها نرخ بهره متغیر است و با کاهش نرخ بهره ، کسانی که وام خود را در سالهای گذشته دریافت کرده اند، نرخ بهره شان تعدیل می شود.
در خصوص برجهایی که در مناطق شمال شهر خالی است ، به دلیل مساحت و قیمت بالا فقط قشر خاصی توانایی خرید آن را دارند، راهکار پیشنهادیتان برای این مشکل چیست؛
شاید مناسب باشد شهرداری در این زمینه تمهیداتی بیندیشد و تعدادی از ساختمان هایی را که ساخته می شود با نرخ پایین تر به برخی نهادها ارائه کند و اجازه ندهد فقط قشرهای خاصی به خرید آن اقدام کنند.
همچنین می تواند به جای گرفتن حق تراکم از سازنده ، یک تعداد از واحدها را مثلا در حد 40-50درصد آن را خود در اختیار بگیرد و به قشر عام اختصاص دهد.