پارسیان زبان عیلامی را دگرگون کردند

یکی از این تحقیقات درباره متون عیلامی باروی تخت جمشید است. درواقع برای مدت طولانی چنین تصور می‌شد کاتبان بومی عیلامی زبان، نویسنده متون عیلامی باروی تخت جمشید بودند، اما تحلیل دقیق‌تر زبان عیلامی هخامنشی نشان می‌دهد این زبان، گونه ایرانی شده زبان عیلامی بوده که به‌وسیله گویش‌وران پارسی باستان دگرگون شده است. این دسته از گویش‌وران، زبان عیلامی را به‌عنوان زبان دوم خود برای ثبت نوشته‌ها و به‌احتمال زیاد برقراری ارتباط با مراکز شهری در بخش پست (کم‌ارتفاع) منطقه عیلام برگزیدند. این‌گونه متأخر از زبان عیلامی، سرشار از عناصری است که از زبان پارسی باستان سرچشمه گرفته‌اند.
در بایگانی باروی تخت جمشید، عناوین قومی بسیاری مانند سکایی، سغدی و گنداری، مصری، تراکیه‌ای و یونانی به چشم می‌خورد؛ عنوان پارسی چندان معمول نیست چراکه بیشتر صحنه‌گردانان اقتصاد تخت جمشید پارسی بوده و نیازی به شناساندن خود به این شکل نداشته‌اند.
با وجود این هرگاه که ضرورت ایجاب می‌کرد، جهت ممانعت از آشفتگی احتمالی در اشاره به کاتبانی که متون عیلامی را به خط میخی روی الواح گلی می‌نوشتند، برای این که ابهامی در آن وجود نداشته باشد، کاتبان موردنظر را به‌عنوان پارسی می‌خواندند ؛ زیرا عیلامی، شیوه بیان مکتوب پارسیان بوده است. برای تشخیص کاتبانی که به زبان آرامی و به خط الفبایی می‌نوشته‌اند، قاعده بر این بوده که آنان را کاتبان بابلی بخوانند، به این دلیل که زبان آرامی به شکل گسترده‌ای در دوران هخامنشی در بابل تکلم و نوشته می‌شده است.