سیاست‌ دولت‌ها ضدتولید کاغذ بوده است

او افزود: طی ۲۰ سال اخیر اما کسی به این موضوع توجه نکرد. کاغذ با این که یک کالای فرهنگی و استراتژیک است، اما برای تولید داخلی آن کسی اهتمام و توجه لازم را ارائه نکرد. ما در 20 سال گذشته همه امکانات خود را در زمینه تأمین کاغذ در اختیار واردکنندگان آن قرار دادیم و منابع صرف این کار شدند.
روغنی ادامه داد: زمانی که پول نفت در ایران فراوان بود، واردات کاغذ منابع تولید داخلی آن را نابود کرد و حالا هم که وضعیت ارزی کشور طبیعی نیست باز صحبت از واردات است و راه‌حل این مساله نامیده می‌شود. این حرف‌ها غیرکارشناسی است و غیرقابل قبول. کشور ما در بحث کاغذ تحریر تقریبا ۳۸۰ هزار تن نیاز دارد و ما در ایران امکان تقریبی تولید ۱۸۰ هزار تن از آن را داریم.
او در پاسخ به این موضوع که انداختن همه تقصیرها به گردن دولت بی‌انصافی است، گفت: تولید‌کننده‌ها هم بی‌تقصیر نیستند و وضعیت فعلی معلول کار آنها نیز هست و البته مصرف‌کننده را نیز باید به مقصرها افزود. مصرف‌کننده‌ها یعنی صاحبان روزنامه‌ها و ناشران ترجیح دادند سراغ محصول وارداتی بروند.
او ادامه داد: عمر کاغذ روزنامه در ایران مگر بیشتر از چهار ساعت است؟ چرا باید برای این عمر کم بهترین کاغذ را از روسیه بیاوریم؟ برای تولید محصولی که عمر چندانی ندارد چرا باید متوسل به واردات شویم. آیا نمی‌شود به کاغذ تولید داخل برای این مساله متوسل شد؟
روغنی افزود: قبول دارم که کیفیت کاغذ ما به اندازه کیفیت نمونه‌های وارداتی نیست، اما تولید روزنامه که نیاز به کاغذ پرکیفیت خارجی ندارد. یا در زمینه کتاب‌های درسی، مگر عمر مفید کتاب درسی در ایران چقدر است؟ بیشتر از هشت ماه؟ چرا باید کاغذ وارداتی را که جزو بهترین کاغذهای دنیاست، برای انتشار آنها وارد کنیم؟ چرا در قد و قواره این کتاب‌ها کاغذ استفاده نمی‌کنیم؟ چرا متمرکز می‌شویم به کاغذ وارداتی که از نظر میزان شفافیت نیز برای چشم ضرر دارد؟ می‌بینید که چطور راه را برای نابودی تولید داخلی کاغذ هموار کرده‌ایم؟
او در پایان تاکید کرد: امروز وضعیت تولید کاغذ تحریر و روزنامه را با این نگاه‌های غلط به جایی رسانده‌ایم که تنها یک واحد تولیدی مازندران دست به تولید کاغذ تحریر می‌زند که آن هم از روی اجبار است.