وقتی آقای کارگردان شاکی می شود!

او در این باره به یکی از رسانه‌ها گفت: در شرایطی که تولیدات سینمای ایران برای عرضه و نمایش، بازار امن ندارد طرح این مسائل به اعتقاد من رفتن به حاشیه و بازی‌های تشریفاتی رسانه‌ای است. در روزهایی که ما امنیت نداریم، تولیدات‌مان در بازار امنیت ندارد؛ چرا باید تمام حواس، مدیریت و انرژی و بودجه‌مان صرف برگزاری یا ادغام دو جشنواره شود؟! در شرایطی که در اکران در سطح کشور با کمبود سالن روبه‌رو هستیم، در گیشه با وجود تکنولوژی‌های موجود سهم صاحب فیلم خورده می‌شود، همه مملکت فیلم‌هایمان را در شبکه نمایش خانگی می‌بینند اما شمارگان مان ناچیز است، تلویزیون نه فیلم ما را می‌خرد و نه آن را تبلیغ می‌کند، اینترنت فیلم‌هایمان را برای پهنای باند حراج می‌کند، شبکه‌های ماهواره‌ای فیلم‌مان را مجانی نمایش می‌دهد تا فلان کرم درد بی‌درمانش را دم در خانه مشتری برساند، اتوبوسرانی، کشتیرانی، هتل‌ها، بیمارستان‌ها و قطار و... آن را مجانی پخش می‌کنند و... در این شرایط برایمان چه نفعی دارد که بخواهیم دنبال این مسابقه باشیم که کدام وضعیت جشنواره بهتر است؟ این بحث‌ها آدرس غلط دادن و منحرف کردن اذهان عمومی از مسأله اصلی سینما یعنی ناامنی بازار است.