عمو شلبی با شیر معروفش

یکی از قصه‌های محبوب او که اتفاقا بارها هم در ایران ترجمه و منتشر شده، «لافکادیو» است؛ لافکادیو نام یک شیر است که از دنیای حیوانات دل می‌کند و به اجتماع انسان‌ها می‌آید. مثل انسان‌ها لباس می‌پوشد و غذا می‌خورد. اما پس از مدتی در برزخ بین انسان یا شیر بودن گرفتار می‌شود.

حالا چرا یاد عموشلبی و این داستان معروفش افتاده‌ایم؟ عرض می‌کنیم.

*دو سه روزی است یک گروه تئاتری ایرانی براساس این اثر شل سیلور استاین، نمایشی را برای بچه‌ها روی صحنه برده‌اند در سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران. مترجم و کارگردان این اثر که لافکادیو نام دارد، احمد تیموری است و سپیده زینلی، عطا مقیمی و پویا یزدانجو هم بازیگران آن هستند.

اگر می‌خواهید دست بچه‌ها را بگیرید و به تماشای این نمایش ببرید، تا 31 خرداد وقت دارید هر روز ساعت 18. البته شنبه و سه‌شنبه را از برنامه‌تان حذف کنید که به در بسته می‌خورید. در این دو روز این نمایش اجرا نمی‌شود.

*درباره لافکادیو بارها نوشته شده است. مهم‌ترینشان شاید این باشد: داستان لافکادیو با موضوع ازخودبیگانگی و کشف هویت واقعی و درونمایه روان‌شناسی ـ اجتماعی با بیان خودمانی و طنز سیلور استاین، داستانی باورپذیر است. تصاویر کتاب با خطوط سیاه قلم و چیره‌دستی در بیان محتوای طنز به شکل کاریکاتور، از ساده‌ترین و هنرمندانه‌ترین تصاویر استاین است. تصویر روی جلد، ظاهر رقت‌بار شیر درمانده‌ای را نشان می‌دهد و بیننده را برای همدردی با او آماده می‌کند.