نگاهی به ساختار یک برنامه طنز : "بدون شرح " متمایز از همنوعان

یک نمای باز با نور آمبیانس (محیط ) چند بازیگر که نشسته یا ایستاده دور هم جمع شده اند و تمام یا قسمتی از چهره آنها به سمت دوربین است به طوری که صورتشان دیده شود و یکدیگر را نپوشانند( ماسکه نکنند) این یک نمای آشنای 4 یا5 دقیقه ای

کد خبر: ۱۰۸۷۳

و گاهی بیشتر در اکثر برنامه های تلویزیونی است که معمولا به صورت روتین از شبکه های مختلف تلویزیون پخش می شود در این نوع نماها، بازیگران دیالوگ های خود را می گویند، پلان یا بهتر بگوییم سکانس ، بدون کمترین زحمتی برای بازیگران ، فیلمبردار و کارگردان فنی ضبط می شود. در این نوع ساختار، هم کارگردان راحت است و هم گروه تولید، هزینه ساخت نیز بشدت کاهش می یابد تهیه کننده این گونه برنامه ها چون هدفش رساندن برنامه به آنتن است ، کمتر به این نکته می اندیشد که گرفتن نماهای باز و طولانی ، بیننده را بشدت خسته می کند و از جذابیت برنامه می کاهد. بدون شرح ، برنامه طنزی است که مدتی از شبکه سوم سیما پخش می شود و هرچه زمان می گذرد، ساختار محکم این مجموعه خود را بیشتر نشان می دهد کارگردان "بدون شرح "اعتقاد راسخی به تقطیع دارد و از گرفتن نماهای عمومی و طولانی پرهیز می کند. این نوع دکوپاژ، "بدون شرح " را از یک برنامه نمایشی که معمولا با اتکا به داستان و دیالوگ ها پیش می روند، خارج کرده است. تقطیع های کوتاه یکی از اصولی است که بیننده را با روند قصه و تصویر همراه می کند این نوع کار دقت نظر و وقت کافی می طلبد؛ چون زمانی که روی "دکوپاژ" عمل می شود و کارگردان از نمای باز به سمت نمای بسته حرکت می کند، در هر قطع باید شرایط نوری و زاویه دوربین را عوض کند و این کار زمان ضبط را افزایش می دهد و از همه مهمتر این که بازیگر علاوه بر حفظ تداوم بازی خود در کل کار باید، در هر نما میمیک و بازی جدیدی از خود ارائه کند بدون شرح یک برنامه روتین شبانه است و انتخاب این نوع سبک و سیاق ، نشاندهنده این است که سازنده به ماندگاری اثر خود بیشتر می اندیشد تا ارائه یک کار زمان پرکن . سازندگان این برنامه باید هر شب یک قسمت از آن را برای نمایش آماده کنند بنابراین با روشی که در پیش گرفته اند، به مخاطب احترام می گذارند و بیشتر به خود زحمت می دهند و با یک برنامه ریزی دقیق به طراحی صحنه و رنگهای انتخابی برای لباسها، در و دیوار و اشیای صحنه فکر می کنند تصویربردار به نورپردازی می اندیشد و نورها را به گونه ای می چیند که با ایجاد سایه روشن های مناسب و زاویه دار بودن نور، از تخت شدن نماها جلوگیری کند در این شیوه چون دست تدوینگر در انتخاب نماها باز است ، می تواند به کار ریتم لازم را بدهد و سازنده را در همراه کردن مخاطب با برنامه یاری کند.