ادامه جنایت تکفیری‌ها در میرزا اولنگ

در پی شکست نیروهای امنیتی در حفظ روستای میرزا اولنگ، گروه طالبان شنبه گذشته پس از 48 ساعت درگیری موفق به تصرف روستای میرزا‌اولنگ شد و پس از تصرف این روستا واقع در شهر «صیاد» ولایت «سرپل»، 52 غیرنظامی شیعه را به صورت «فجیعی» به شهادت رساند و دست‌کم 150 خانواده را گروگان گرفت که 235 نفر از آنها پس از چهار روز با میانجیگری ریش‌سفیدان آزاد شدند. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در گزارشی حمله به میرزا اولنگ را مصداقی از جنایت علیه بشریت دانست.

یک هفته پس از این فاجعه، عملیات نظامی در میرزا اولنگ پنجشنبه گذشته آغاز شد، اما مقامات امنیتی در شمال افغانستان اعلام می‌کنند که با گذشت چهار روز از آغاز عملیات بازپس‌گیری میرزا اولنگ، نیروهای امنیتی این کشور هنوز وارد این روستا نشده‌اند.

به گزارش منابع محلی در افغانستان، نصرت‌الله جمشیدی، سخنگوی پایگاه 209 «شاهین» افغانستان اعلام کرد که نیروهای امنیتی این کشور از چهار روز گذشته به این سو عملیات بازپس‌گیری روستای میرزا اولنگ را آغاز کرده‌اند، اما به دلیل کوهستانی بودن منطقه با احتیاط بیشتری حرکت می‌کنند.

وی افزود: در جریان این عملیات 17 شورشی از جمله دو فرمانده این گروه کشته و هشت نفر دیگر نیز زخمی شده‌اند.

جمشیدی گفت: نیروهای امنیتی افغانستان تلاش می‌کنند از تلفات افراد غیرنظامی که هنوز در منطقه حضور دارند، جلوگیری شود و در نتیجه این باعث کند شدن روند عملیات می‌شود.

جنایت در سایه سکوت معنادار

از طرف دیگر، سکوت معنادار دولت مرکزی افغانستان و نیروهای خارجی درباره فاجعه میرزا اولنگ حاوی پیام‌های مختلفی است. این سکوت به این معناست که در حالت بدبینانه، فاجعه صورت گرفته با هماهنگی خارجی‌ها انجام شده و در حالت خوشبینانه، در سایه نظامیان خارجی رخ داده است. البته فرقی نمی‌کند این حوادث با حمایت یا نظارت خارجی‌ها انجام شده باشد، آنچه در این میان مهم است این است که خارجی‌ها، یکی از ضلع‌های اصلی ناامنی در افغانستان هستند و مقوله ناامنی در افغانستان به‌صورت مستقیم به آنها ارتباط پیدا می‌کند.

دولت افغانستان با برخی کشورهای خارجی از جمله آمریکا به عنوان اصلی‌ترین کشور خارجی مستقر در افغانستان پیمان امنیتی دارد و آمریکا متعهد است به دولت افغانستان کمک کند تا با تروریسم مبارزه کند و امنیت را برای منطقه به ارمغان آورد. با توجه به سیطره نظامیان خارجی در سراسر افغانستان، نه‌تنها آنان از فاجعه منطقه میرزا اولنگ بی‌اطلاع نیستند؛ بلکه لحظه به لحظه هواپیماهای بدون خلبان آنها منطقه را رصد می‌کنند و با این وصف این سوال مهم مطرح است که چرا آنها به کمک مردم نمی‌شتابند و تروریست‌ها را بمباران نمی‌کنند؟ این سوالی است که گمانه‌ها درباره نقش نظامیان خارجی در حمایت از تروریسم را تقویت می‌کند.

این بی‌توجهی در کنار اخبار موثق منابع محلی مبنی بر تجهیز گروه‌های تروریستی در مناطق تحت تصرف آنها با بالگردهای ناشناس، این شائبه را در ذهن ایجاد می‌کند که ممکن است پیشروی‌های تروریست‌ها و حمایت نکردن از اهالی میرزا اولنگ، برنامه‌ریزی‌شده باشد. گاهی تصور می‌شود که پروژه سوریه‌سازی افغانستان و ایزدی‌سازی شیعیان افغانستان ممکن است از میرزا اولنگ کلید بخورد. تحلیلگران مسائل افغانستان همگی اتفاق نظر دارند که سقوط سرپل به دست تروریست‌ها می‌تواند همه استان‌های شمالی افغانستان را تحت تاثیر قرار دهد و به تبع آن، زمینه تاثیرگذاری تروریست‌ها در کشورهای آسیای مرکزی را فراهم کند.