برزیل ، محتاج خانه تکانی است

در جام جهانی 1970 برزیل با فوتبال زیبا و تهاجمی خود قهرمان شد و جام ژول ریمه را برای همیشه به دست آورد. در آن دوره از جام جهانی در تیم برزیل ستاره هایی چون په له ، جرسون ، جرزینیو، کارلوس آلبرتو و توستائو بازی می کردند.

کد خبر: ۱۰۴۰۷۱

توستائو در آن جام خوش درخشید، اما پس از جام جهانی به خاطر ناراحتی چشم از فوتبال کناره گیری کرد و نتوانست در جام جهانی 1974 تیم کشورش را همراهی کند.
توستائو بعد از آن به دنیای مربیگری رو نیاورد، بلکه نویسنده مطبوعات شد. او در روزنامه «فولیا دی سائوپائولو» ستون ثابتی دارد و در آنجا یک روزنامه نگار بلندآوازه است. دیدگاه های توستائو درباره فوتبال در این روزنامه چاپ می شود و در میان تمام روزنامه های برزیل منحصر به فرد است. در پایان جام جهانی 2006 سایت جام جهانی با او درباره تیم برزیل ، آینده این تیم و بازیکنانش گفتگو کرد.
شما یکی از بازیکنان برجسته برزیل بودید و در جام جهانی 1970 درخشیدید. می توانید توضیح دهید بازیکنانی مثل رونالدینیو چرا انتظارات را برآورده نکردند؛ این موضوع فقط به بازی مقابل فرانسه مربوط نمی شود. در تمام مسابقه های خود این گونه بودند. چرا؛
اول این که وقتی تیم به عنوان یک مجموعه قوی نیست ، بازیکنان آن طور که انتظار می رود، نمی درخشند. این تصور غلط است که بگوییم بازیکنان به تنهایی سبب می شوند تیم بدرخشد. وقتی تیم خوب بازی می کند و ترکیب خوبی در زمین دارید و وقتی خوب سازمان یافته اید، در آن وقت ستاره های تیم می درخشند. نکته دوم این است که پریرا هرگز یک سیستم و سبک بازی را که برای رونالدینیو یا کاکا یا دیگر ستاره ها درست باشد، به کار نگرفت. هر یک از آنها برای باشگاه خود نوع بازی متفاوتی دارند. نقش آنها در تیم ملی با نقش آنها در تیم باشگاهی شان فرق داشت.
در بارسلونا رونالدینیو برای حمله آزاد است. اما موضوع مهمتر این است که بارسلونا با سبکی کاملا متفاوت از برزیل بازی می کند. می دانستم برای برزیل غیرممکن است که از سبک بازی بارسلونا تقلید کند. اما امیدوار بودم رونالدینیو به عنوان یک بازیکن فردی تاثیرگذارتر بازی کند. نومیدی واقعی بود. این نمایش ضعیف از کیفیت کار او دور نمی شود و در کارنامه اش ثبت شده است. البته مردم به خاطر چند بازی عقیده خود را نسبت به او تغییر نمی دهند؛ حتی اگر آن بازیها در جام جهانی باشد. او در مدتی طولانی درخشیده است. از حالا به بعد مردم از او تقاضای بیشتری دارند. حالا او و کاکا باید همان اعتباری را دوباره به دست آورند که پیش از جام جهانی به آن رسیده بودند.
برزیل و بویژه بازیکنانش در جام جهانی نکته های مثبتی داشتند که شما پسندیده باشید؛
بازیکنانی که خوب ظاهر شدند، کسانی نبودند که رقابت ها را در جایگاه فوق ستاره آغاز کرده باشند. دو مدافع میانی ، لوسیو و خوان خوب بازی کردند و دیدا هم خوب بود. زی روبرتو نیز با وجود محدودیت ها خوب عمل کرد. هر چه را که مربیان از آنها خواسته بودند، انجام دادند. این 4 نفر تنها بازیکنان موفق برزیل بودند.
برزیل در آینده به چه چیز می تواند امیدوار شود؛
گاهی باید در جام جهانی ببازید تا برخی بازیکنان که در دوره قبلی برجسته بودند، کنار بروند. البته موضع پریرا نسبت به بازیکنانی مثل کافو، روبرتو کارلوس و حتی رونالدو برایم قابل درک است. همه ، حتی رسانه ها، فکر می کردند آنها در جام جهانی خوب بازی کنند. فقط پریرا این طور فکر نمی کرد. کافو و روبرتو کارلوس همان نمایش ضعیف خود در تیمهای باشگاهی شان را نشان دادند. بنابراین تیم نیازمند تغییر است. عقیده ام این است که این بازیکنان به همراه امرسون دیگر در تیم ملی نخواهند بود. رونالدو هم با وجود این که 29 سال دارد، نباید دوباره انتخاب شود. زیرا بخت او برای بازی در جام جهانی بعد، بسیار کمرنگ است. مصدومیت های زیادی را که دیده ، سبب شده تا مسن تر از سن خود به نظر بیاید. او شتاب سابق را ندارد و تحرکش به قسمت کوچکی از زمین محدود شده است. بنابراین آنچه نیاز داریم ، تغییر بزرگ است. رونالدینیو و کاکا هنوز امیدهای بزرگ ما برای جام جهانی بعدی هستند. باید منتظر بازیکنان برجسته تازه باشیم. احتمالا نیاز به تغییر مربی هم خواهد بود تا فضای نومیدکننده اطراف تیم و این جام جهانی از میان برود. فکر نمی کنم این اقدام بدی باشد.