با طراوت مثل جوان ها

موضوع این هفته پارازیت ازدواج در آیتمی با عنوان 15 30، زن و مرد جوانی که گزارشگران برنامه هستند، میان جوانان می روند و پرسشهای غیرقابل پیش بینی درباره موضوع برنامه از آنها می پرسند و آنقدر این پرسش و پاسخ را بدون لفافه و خودمانی انجام می دهند که پاسخهای غیرمنتظره ای هم از جوانان می شنویم ، پاسخها و حرفهایی که شاید برای رعایت برخی مرزها و خطوط قرمز، کمتر زده شود...اما بعد از هر آیتم ، گوینده باز حرف خودش را می زند و تو را از فضای آیتم جدا می کند و وادارت می کند به چیزی فکر کنی که او می خواهد، گاهی بین داد و فریادهایش که دیگر بعد از گذشت نیم ساعت از برنامه ، به آن عادت کرده ای یک سوال اساسی می کند، مثل این: راستی چرا سن ازدواج در کشور ما بالا رفته؛ البته نمی دانم این سوال در برنامه پارازیت مطرح شد یا نه ، به هر حال چیزی شبیه به همین بود.
بنفشه رافعی ، گوینده جوان برنامه پارازیت به لحظه حرف می زند، به لحظه رفتار می کند و همان طور که احساس می کند می گوید، شاید به همین خاطر است که یکی از شنونده ها می پرسد: خود خانم رافعی ازدواج کرده اند؛! وقتی بعد از برنامه می بینمش ، متوجه می شوم وقت آمدن تصادف کرده ، خودش می گوید همان طور و با همان حس وارد استودیو شده ، اما من وقتی برنامه را می شنیدم ، اصلا فکر نمی کردم این گوینده تصادف کرده باشد و ناراحت است و عصبانی و....
رافعی درباره پارازیت می گوید: سبک اجرایی پارازیت متفاوت است ، یعنی یک جور مستندگویی و مستندمحوری. در پارازیت کاملا مطابق با واقعیت های روز حرف می زنم. درست همین لحظه که رافعی از تطابق با واقعیت های روز می گوید، یاد آن لحظه از برنامه می افتم که گفت: «نه اینو نمی خوام قدش زیادی بلنده / اون؛ اون دیگه خیلی کوتاهه / والله خونه نداره من چه جوری قبولش کنم...و...» بنفشه رافعی ادامه می دهد: «فضاهای طبیعی ، همه آنچه را که اتفاق می افتد، با در نظر گرفتن معیارهای رسانه در برنامه می آوریم ، سهم خنده شنونده از این برنامه زیاد است ، مثل آیتم «داستان های باور نکردنی» درست فضای برنامه ای مثل همین در ذهنم تداعی می شود و صدایی که می گوید: «داستان های باور نکردنی قسمت ±537اما حین اجرای خوب بازیگر مساله اصلی برنامه مطرح می شود که همان ازدواج است ، درست مثل آیتم «ضدحال». در آیتم ضدحال یک ترانه محبوب جوانها در این روزها پخش می شود. اما بعد از هر چند ثانیه موزیک قطع می شود و صدای کسی را می شنوی که بی توجه به ترانه ، بحث برنامه را از زاویه دیگری بررسی می کند. مثل جوانی که با خودش درگیر است ، یا کسی که دیگری را خطاب قرار داده است.
آیتمهای این برنامه بسیار متنوع است و زهرا عبدالله زاده با هنرمندی تمام فضای بین آنها را پر می کند. از تلفیق موسیقی و کلام و گاه فریاد، لذت می بری / می گویم فریاد چون یکی از آیتمهای این برنامه فقط جایی است برای این که هر کس هر صحبتی دارد بکند حتی اگر ربطی به موضوع برنامه نداشته باشد / صادق داوری فر، سردبیر «پارازیت» را با آن شتاب و بی خیالی همیشگی باید دید تا به این سوال رسید که با این همه آشفتگی چه نظمی به این برنامه زنده 90 دقیقه ای داده است. تعادلی که در همه آیتمها بین موضوع ، کلیت و نوع اجرای برنامه برقرار است ، آن را شنیدنی می کند. در آیتم منفی در منفی خصوصیات پسرها از دخترها و خصوصیات دختران از پسران پرسیده می شود مثل روزی که موضوع برنامه SMS بود. از دختران پرسیده می شد: به نظرتون پسرا برای کی SMS می فرستند؛ یا از پسران پرسیده می شد: به نظرتون دختران توی SMS هاشون چی می گن؛» این که بدون سانسور حرفای شفاف جوانها را می شنوی ، برایت جالب است.
یکی از خصوصیات دیگر برنامه «پارازیت» همان طور که در بالا هم گفته شد، تنوع و تعدد آیتمهاست ، داوری فر در گفتگویی کوتاه ، حداقل یازده آیتم را نام برد، اما وقت رفتن می گفت : «همش یادم نیست ، باز هم هست» یک آیتمی که هنوز موفق نشدم ، بشنوم «قصه غصه» است ، داوری فر می گوید: «در این آیتم برای دختر پسرهایی که تا ساعت 11خوابند، قصه می گوییم.»
برنامه «پارازیت» در مقایسه با انواع مشابهش یک جور پیشروی و قالب شکنی به شمار می آید، حال آن که این قالب شکنی تا چه اندازه موفق و تا چه حد با توجه به نگاههای کارشناسانه استاندارد است ، نیازمند نگاهی منتقدانه و کارشناسانه است ؛ چرا که در اینجا از نگاه یک شنونده کمابیش حرفه ای رادیو به «پارازیت» پرداختیم. اما آنچه به آسانی و قاطعیت گفتنی است ، شنیدنی بودن «پارازیت» است. همین که یک برنامه یک ساعت و نیمه رادیویی را تا انتها بشنوی ، دلیل خوبی بر این مدعاست.