فوتبال و نیازهای دورونزدیک

پس از نخستین شکست ایران در جام جهانی می شد شرایط پس از بازی سوم را حدس زد. اوضاع تقریبا به همان شکلی درآمد که پیش بینی می شد. با عزل دادکان از فدراسیون فوتبال ، جو خاص 4 سال اخیر فوتبال از میان رفت.

کد خبر: ۱۰۳۰۸۹

فدراسیون به گونه ای برنامه ریزی نشده بود که همه چیز تا جام ملتها مشخص شده باشد و به همین دلیل با رفتن دادکان ، بار سنگینی به دوش افراد جدید گذاشته شد. این افراد، هم باید به طراحی نقشه یکساله می پرداختند و هم فردی را پیدا می کردند که با این برنامه سازگار باشد. برخلاف انتظار، فدراسیون افقی 6 ماهه ترسیم کرد تا دست مسوولان دایمی فدراسیون برای برنامه ریزی طولانی مدت باز باشد. آمدن داریوش مصطفوی ، یکی از این برنامه های کوتاه مدت بود و به ادعای مسوولان سازمان قرار نیست دایمی باشد. هاشمی تمام توان خود را به کار برد تا شکل از هم پاشیده و به هم ریخته فدراسیون که به دلیل استعفای دسته جمعی منصوبان دادکان ایجاد شده بود ، به شرایط عادی تغییر شکل دهد. جلسه علی آبادی و هاشمی با کارشناسان فوتبال یکی دیگر از برنامه هایی بود که برای یافتن راهی مناسب برای آینده نزدیک فوتبال پیاده و بلافاصله پس از آن قلعه نویی برای نشستن روی نیمکت تیم ملی معرفی شد. قلعه نویی در ماموریتی که به او سپرده شده وظیفه دارد از مجموع 15 امتیازی که از 2 بازی با کره جنوبی و سوریه و تنها دیدار مقابل چین تایپه پیش روی ماست ، آنقدر امتیاز جمع کند که ما به جمع 16 تیم مرحله نهایی جام ملتهای آسیا (که سال آینده در کشورهای عضو آ.سه.آن برگزار می شود) راه یابیم. نخستین بازی از این 5 دیدار، 25 مرداد در تهران مقابل سوریه و آخرین مسابقه 24 آبان در تهران مقابل کره جنوبی برگزار می شود و 3 دیدار دیگر به ترتیب در کره (11شهریور)، سوریه (15شهریور) و چین تایپه (19مهر) انجام خواهد شد. آنچه از صحبت های علی آبادی و هاشمی برمی آید این است که آنها عزم خود را برای استخدام یک مربی طراز اول خارجی جزم کرده اند تا آینده دور فوتبال ایران را به او بسپارند. با این پیش فرض ذکر چند نکته ضروری به نظر می رسد:

1- روزی که برانکو پس از ناکامی بلاژه ویچ با فوتبال ما قرارداد بست ، گفته شد فوتبال ما به اندازه پولی که دارد آش می خورد و نتیجه این شد که دیدیم. این مربی در جغرافیای آسیا مربی خوبی بود، اما خارج از این چارچوب به چشم نمی آمد. سازمان تربیت بدنی نخست باید هدف اول خود را مشخص کند. هدف آن است که نایب رئیس سابق فدراسیون گفت (همین که به جام جهانی برسیم کافی است)؛ یا هدف بزرگتری در سر داریم و می خواهیم متناسب با توانایی های فوتبال در دنیا ظاهر شویم. در این صورت باید مربی بزرگی در حد مورینیو یا لیپی استخدام کنیم مسلما این ورزش آنقدر پول دارد که چنین سرمایه گذاری موجه و معقولی صورت دهد.

2- ژاپن در آغاز راه فوتبال حرفه ای ، فیلیپ تروسیه را برای تیم نوجوانان خود استخدام کرد. 2 سال بعد همین تیم و همین مربی با نام تیم جوانان ژاپن جواز حضور در رقابت های قهرمانی جوانان جهان را دریافت کردند و در رقابت های جهانی تا فینال پیش رفتند. 2 سال بعد این تیم با نام تیم امید به المپیک 2000 سیدنی رفت و درخشید و همین تیم در جام جهانی 2002 ظاهر شد. اگر قرار بر برنامه ریزی طولانی مدت است ، این برنامه ریزی با این آستانه تحمل از سوی مسوولان ، بهترین و مناسب ترین راه به نظر می رسد.

3- در 4 سال اخیر، مربیان ایرانی مدام از سوی برخی افراد حاضر در فدراسیون و بخصوص برانکو تحقیر شده اند ؛ در حالی که همه معترفند برانکو هیچ چیز از مربیان خوب فوتبال ایران سر نداشت. نکته ای که در این میان دیده نشده و امیدواریم سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال ببینند، خواب دستگاه فوتبال و اهمال در نزدیک شدن دانش مربیان ایران به مربیان بزرگ دنیاست. آکادمی فوتبال که برای حضور مستمر مدرسان طراز اول فیفا و برپایی کلاسهای دایمی برای پرورش مدرس و مربی در فوتبال ساخته شد، در سالهای اخیر، خاک می خورد و گاهی با عنوان خوابگاه از آن استفاده می شود. ارتباط مداوم با فوتبال دنیا و زنده نگه داشتن آن آکادمی ، می تواند فوتبال و فوتبال دوستان ما را به نو و به روز شدن دانش مربیان داخلی امیدوار کند.

4- اگر قرار بر استخدام مربی خارجی است ، نخست باید راهبرد فوتبال مشخص و نظم خاصی بر لیگ حاکم شود تا مربی پس از ورود به ایران سرگیجه نگیرد ؛ اتفاقی که متاسفانه برای آریهان که یک مربی باشگاهی است رخ داده و امیدواریم با برقراری نظم در لیگ از میان برود.

از نان شب هم واجب تر

نکته اصلی درباره فوتبال ایران ، شرایطی است که هرچند وقت یکبار توسط موج های خاص این فوتبال ایجاد می شود. گاهی مربی ایرانی از اکسیژن هم لازم تر می شود و گاهی مربی خارجی از نان شب واجب تر. نمی دانیم در این اوضاع به کدام فرد امید و دل ببندیم. در شرایطی که همه از روی احساس صحبت می کنند، آیا امید بستن به رای متین و دور از احساس و منطقی یک مدیر ورزشی ، امیدی واهی است؛
حقیقت زلال فوتبال ما این است: مربی ایرانی خوب است اما نه آنقدر خوب که درجه یک های فوتبال دنیا را به خاطر آن نادیده بگیریم و مربی خارجه هم خوب است اما هر فردی که مربی است و البته خارجی ،از مربیان ایرانی بهتر نیست. لازم است با تفکیک این 2 حقیقت ، به برنامه ریزی برای آینده فوتبالمان بپردازیم. فوتبال ما در کوتاه مدت به همین تصمیمی که گرفته شد نیاز داشت اما 2 اتفاق تکمیلی در راه است که لغزش در هر کدام از انها می تواند به ضرر فوتبال تمام شود: انتخاب رئیس فدراسیون فوتبال که طراح اصلی سیاست های 4 سال آینده فوتبال ایران است و انتخاب سرمربی تیم ملی فوتبال ایران.