این زخم ها با نمک التیام نمی یابند

جام هجدهم با همه جزر و مدهایش به بایگانی تاریخ سپرده شد تا تب فوتبال پایین بیاید و میلیون ها انسان در کره خاکی ، موقت از دنیای توپ گرد رهایی یابند.

کد خبر: ۱۰۲۳۳۱

اما از یاد نبریم که جام جهانی 2006 به عنوان یک مدرسه یا یک دانشگاه بزرگ ، درسهای آموزنده و گرانبهایی پیش روی جهانیان بویژه ما قرار داد و از همه مهمتر این که ، بر این نظریه مهر تایید زد که باید د رچنین میدان های معظمی رفتار حرفه ای را باور کرد و از عوامل حیاتی فوتبال روز جهان الهام گرفت . برای سومین بار رایحه جام جهانی را چشیدیم اما چون آداب حرفه ای را نمی دانستیم و بیرق لجاجت برافراشته بودیم ، چوب این ندانم کاری را خوردیم تا دوباره کاسه چه کنم چه کنم در دست بگیریم و همچنان اندر خم یک کوچه بمانیم .زمانی که سنگ بنای جام جهانی در سال 1930 گذاشته شد ، کمتر کسی باور می کرد روزی برسد که نگاه میلیون ها میلیون انسان از 4 گوشه دنیا به توپ گرد و مستطیل سبز معطوف شود. فوتبال به عنوان یک ورزش جهانگیر و پرجاذبه ، امروزه تمامی مرزها را درنوردیده و حتی به جنگلهای آمازون و قبیله میندانائو هم رسیده است .شاید در نیم قرن گذشته ، حرارت فوتبال و جام جهانی این گونه بالا نبود و دنیای توپ گرد مختص به اروپا و امریکای جنوبی بود اما امروز سایه آن در قاره سیاه ، اقیانوسیه و حتی آسیا هم افکنده شده و خلاصه این که ، همه چیز را تحت تاثیر خود قرار داده است .با این اوصاف ، جام جهانی را نباید سرسری گرفت و اصول حرفه ای را نیز نباید فدای آرمان گرایی کرد. قاره سرسبز اروپا به سبب پایبند بودن به این عوامل مثبت ، امریکای جنوبی ، آفریقا و آسیا را پشت سر گذاشت و در جام هجدهم سر به آسمان سایید. توفیق ایتالیا ، فرانسه ، آلمان و پرتغال بسادگی حاصل نشد و کامیابی این دسته از کشورهای صاحب سبک و صاحب فوتبال به مدد عنایت ویژه به این رفتار بود.

واقعیت تلخ
پیش از شروع جام هجدهم ، صدها تن از اهالی فوتبال از فدراسیون کشورمان گرفته تا مدیران و مربیان باشگاه ها و مقامات سازمان تربیت بدنی و کارشناسان ، با ولع خاصی به دنبال دریافت ویزای سرزمین قیصر و تماشای بازیهای جام جهانی بودند. حضور این همه مدیر و مربی و کارشناس در جام جهانی نه تنها ایرادی ندارد بلکه مثبت نیز ارزیابی می شود؛ چراکه کمترین مزیت حضور آنان در این گونه میدان های بزرگ این است که اصول حرفه ای را از نزدیک می بینند اما پرسش ما این است که خداوکیلی ، کدام مدیر و مسوولی در کوران جام جهانی دست به رایزنی زد تا با همتایان اروپایی و اصولا کشورهای صاحب فوتبال تبادل اندیشه کند و از برنامه های آنان جویا شود؛ اگر پاسخ به این پرسش مثبت باشد و تعداد مدیران ما به انگشتان یک دست برسد ، باید کلاهمان را به هوا پرتاب کنیم و هورا بکشیم . چه خوب است که به جای منتقد بودن و این و آن را کوبیدن ، برای یک بار هم که شده ، کمر همت ببندیم و حرفه ای بیندیشیم و با حرفه ای ها همکلام شویم. در آلمان به عینه دیدیم که بسیاری از این آقایان ، فرصتهای طلایی را از کف می دادند و به گشت و گذار و خرید می پرداختند، غافل از این که جام جهانی محل تجمع هزاران نخبه و مدیر حرفه ای فوتبال است . آن دسته از مدیران و مربیانی که به اصل مراوده با کشورهای صاحب سبک معتقدند، چرا خود در آلمان به منظور ارتقای سطح دانش و تجربه خویش ، این چنین نکردند؛! متاسفانه این یک واقعیت تلخ و یک عادت بد است که بیشتر مدیران ، مسوولان و مربیان باشگاه های ما، خود را علامه دهر می دانند و بر خلاف ادعایشان ، اصول یادگیری را در باطن و در عمل قبول ندارند. بسنده کردن به تماشای چند سی دی نمی تواند گره گشا و آموزنده باشد. به هر حال باید با حرفه ای ها مراودات داشت و از آنها درسهای فراوانی آموخت که در آلمان این مساله مهم ، به بوته فراموشی سپرده شده بود.