فرمانده، مشاور و الگو

اگر ما در مقابل تصمیم‌های آنها انزجار یا ناامیدی بیش ازحد نشان دهیم، آن هم به خاطر این‌که تصمیماتشان منطبق با خواسته‌های ما نبوده است‏، والدین انحصارگری هستیم.

انعکاس دیگران

والدین باید در زندگی خود هدفی بزرگ‌تر از تبدیل کودکانشان به تعبیر رویاهای گذشته، داشته باشند. ما مسئول چیزهایی هستیم که خودمان به دست نیاورده‌ایم و صاحب چیزهایی هستیم که داریم همان طور که کودکان ما صاحب حال و آینده خویش هستند و ناچار نیستند برای تعبیر رویاهای ما زندگی کنند.

اگر می‌خواهید کودکان شما رهبران و مدیران و انسان‌های موفقی شوند‏، برای آنها هدفی بیش از رویاهای تحقق نیافته خود در نظر بگیرید. بگذارید رویاهای خود را محقق کنند و در این راه، راهنمای آنها باشید.

بچه‌ها به دنیا می‌آیند که خودشان باشند، نه نمونه مشابه ما. آنها حتی قرار نیست، شبیه دوستان یا خواهر و برادرشان باشند.

شما فقط می‌توانید کسی را نسبت به خودش مقایسه کنید.حتی وقتی شخصی را با خودش مقایسه کنید، ممکن است آرزو کند در روزهای گذشته باقی بماند که این یک لطمه شخصیتی به شمار می‌رود. روان‌شناسان می‌گویند، اگر کودک را با وضعیت قبلی خودش مقایسه می‌کنید، بهتر است زمانی باشد که می‌خواهید به او بگویید چقدر نسبت به قبل بهتر شده و چگونه از کودکی نا توان به آنچه امروز هست، تبدیل شده است. او را تشویق کنید تا نسبت به گذشته خود پیشرفت مناسبی داشته باشد، اما در این کار زیاده‌روی نکنید.

بازتاب خشن

بازتاب نقش ما به عنوان پدر و مادر در ساخت شخصیت فرزندانمان دیده می‌شود. بررسی روان‌شناسان و تحقیقات انجام شده در این زمینه نشان می‌دهد، هنگامی که ما انتقاد می‌کنیم، فریاد می‌زنیم یا سرزنش می‌کنیم‏، ‌فرزندان تبدیل به کودکانی منفعل یا تهاجمی می‌شوند و جلوی رشد شخصیت آنها گرفته می‌شود. آنها احساس حقارت و خشم می‌کنند و نمی‌توانند جلوی احساسات منفی فزاینده‌ای را که در مورد ما و خودشان و توانایی‌هایشان به وجود می‌آید، بگیرند.

این رفتارها می‌تواند احتمال شکست را در کودکان افزایش دهد و شادی آنها را به تاراج ببرد. فرزندان ما برای درک مهم‌ترین بخش زندگی به مشاوره ما نیاز دارند؛ بخشی که شامل مبارزه ارزشمند برای کشف معنا و هدف زندگی است.

همه ما از واجب بودن احترام به بزرگ‌ترها شنیده‌ایم، اما مگر کوچک‌ترها قابل احترام نیستند.

روان‌شناسان معتقدند در جهان امروز که کودکان اطلاعات و ارتباطات گسترده‌تری دارند، حقوق بیشتری برای خود متصور هستند و خیلی زود به احترام متقابل اعتقاد پیدا می‌کنند و تاکید بر احترام به بزرگ‌تر در حالی که خود احترام نمی‌بینند، برایشان خفقان‌آور و غیرقابل پذیرش است. آنها می‌گویند به شما احترام بگذارم فقط به خاطر این‌که بزرگ‌ترید و زور دارید؟ پس وقتی من بزرگ‌تر شدم و زور داشتم، نوبت من است.

‌مراقب باشیم در تربیت فرزندان این ادبیات مستولی نشود. بچه‌ها با شما همان رفتاری را دارند که از شما دیده‌اند، نه آنچه از شما می‌شنوند. به خودتان و آنها احترام بگذارید تا آنها حرمت داشتن و حرمت گذاشتن را بیاموزند.