روایت دلسردی از نوع آمریکایی به ایران رسید

به گزارش مهر، کراوک «در جاده» را در سال 1951 نگاشت اما تا سال 1957 هیچ ناشری حاضر به انتشار آن نشد. این رمان در اصل روی طوماری بلند و 120فوتی تایپ شد که هم‌اکنون در موزه لاوِل واقع در ایالت ماساچوسِت که زادگاه کروآک است، نگهداری می‌شود و می‌توان آن را شمایلی از جاده در نظر گرفت. در جاده اثری زندگینامه‌ای است و براساس خاطراتی نگاشته شده که جک کروآک همراه دوستش نیل کسیدی که در رمان با عناوین (سل پارادایز و دین موریارتی معرفی شده‌اند) طی سفرهایی که در اواخر دهه‌ 40 و اوایل دهه‌ 50 به سراسر آمریکا داشتند، خلق کردند. در جاده، تنها یک رمان نیست بلکه نقشه‌ای از جغرافیای آمریکاست. چرا که به جرأت می‌توان گفت در هیچ رمانی، به این اندازه از شهرها و مناطق مختلف آمریکا یاد نشده است.کروآک در این مسیر، همسفر مهم‌تری نیز دارد و او کسی نیست جز خواننده کتابش. راوی، روایتش را به صورت گفتمانی دو سویه با مخاطب نوشته و به شکلی تمام‌عیار او را در سفرها و چالش‌های ذهنی خویش شریک ساخته است.نکته جالب این‌که کروآک در ابتدا از اسامی واقعی شخصیت‌ها در رمان بهره جست اما این امر با مخالفت ناشر مواجه شد و او به‌ناچار اسامی ساختگی را جایگزین‌شان کرد.

اصطلاح بیت را نخستین بار کروآک ابداع کرد و آن را از واژه‌ Beautitude به معنای (رستگاری) وام گرفت. نویسندگان بیت یا بیتنیک‌ها بیانگر حالتی بودند که در میان هنرمندان جوان آمریکا رواج یافته بود؛ حالتی از بی‌قراری، خشم، بی‌هویتی و به‌طور کل دلسردی از آنچه جامعه نامش را رویای آمریکایی گذاشته بود. آنها به نوعی اولین پایه‌گذاران گروه موسوم به «جوانان خشمگین» بودند. هنرمندانی سرکش که با ابراز خشم و نارضایتی از وضعیت حاکم بر جامعه و نظام سرمایه‌داری در آمریکا راه را برای جنبش‌های اعتراضی پس از خود هموار کردند. آوازه‌خوان‌هایی چون باب دیلِن، هیپی‌ها، جنبش صلح‌طلب و مخالف با جنگ ویتنام، پانک‌ها و حتی پیشگامان انقلاب دانشجویی ماه می‌1968 در فرانسه، همگی، از مکتب این نویسندگان شورشی سر برآوردند.