کشتار حدیثه ادامه کشتار ویتنام

ارتش امریکا در حالی خود را از اتهام کشتار غیرنظامیان در شهرک اسحاقی عراق تبرئه کرد که کارشناسان ، تحقیقات انجام شده در این زمینه را غیرشفاف و مبهم می دانند.

کد خبر: ۹۸۵۵۴

این در حالی است که دولت مالکی اینک خواستار ارائه پرونده تحقیق درباره کشتار حدیثه شده است و بسیاری از صاحبنظران براین باورند که کشتار حدیثه بی شباهت به کشتار مالای ویتنام در سال 1968 نیست و تفنگداران امریکایی به منظور انتقام جویی دست به این اقدام زده اند.
دکتر عباس خامه یار ، کارشناس مسائل بین الملل در گفتگو با جام جم بر این باور است که این گونه عملکرد ارتش امریکا مربوط به رویکرد فعلی سران کاخ سفید نیست و عملکردی است که از گذشته در برنامه دولت واشنگتن وجود داشته است.

در حالی که امریکا مدعی ایجاد یک جامعه آزاد و وجود نهادهای دموکراتیک در عراق است ، رفتار متناقض دولت این کشور در ارتباط با عملکرد نظامیان امریکایی در عراق چگونه تعبیر می شود؛
این اظهارات از سوی مقامات امریکایی تنها یک ادعا است و البته ارتباطی هم به هیات حاکمه فعلی کاخ سفید و نومحافظه کاران ندارد. این سیاستی بود که از گذشته وجود داشته و مروری به جنایات این کشور در نقاط مختلف جهان شاهدی براین مدعاست . در دهه 70 و 80 میلادی تمامی زندان های رژیم های عربی با همکاری سیا اداره می شد و مردم در این زندانها شکنجه می شدند که در زمان رژیم گذشته ایران نیز این امر صورت گرفت . اما در حال حاضر با وجود رویکرد جدید نو محافظه کاران با وجود بحث خاورمیانه بزرگ و ادعای صدور ارزشهای دموکراتیک که تهاجم به عراق نیز با همین رویکرد صورت گرفت ، دروغ پردازی سران این کشور رو شده است . جنایات زندان گوانتانامو ، زندان های سری و مخفی امریکایی و اروپایی ، زندان ابوغریب و حوادثی نظیر حدیثه عراق نمونه هایی از افشای چهره واقعی این کشور است و چه بسا افشای مواضع متعددی در آینده می تواند اثباتی برای سلطه و حاکمیت بر عراق باشد. امریکا بنابر بیانات رهبرمعظم انقلاب 300 میلیارد دلار هزینه کرد تا حکومتی دست نشانده در عراق ایجاد کند و از این طریق سیاستهای امریکا را در منطقه اعمال نماید اما این اتفاق نیفتاد و مردم عراق موضع ضد امریکایی و ضداشغالگرایانه به خود گرفتند و امریکایی ها را در مقابل عمل انجام شده قرار دادند ، از این رو آنها مجبور به حفظ وجهه خود در عراق شدند و اینک شاهد به چالش کشیده شدن ادعاهای امریکا در عراق هستیم . در عین حال بسیاری از صاحبنظران عقیده دارند که حوادث اخیر در افغانستان و عراق با توجه به اعتراف ضمنی امریکایی ها به مذاکره با گروههای مسلح عراقی از جمله تکفیری ها ، بعثی های سابق و زرقاوی ها ، نتیجه این مذاکرات است و آنها در صددند که با این نوع مذاکرات راهی برای تسلط بر دولت های فعلی یابند و به نحوی دولتهایی را که منافع آنها را تضمین می کنند بر سر کار آورند.

آیا وجود نظامیان امریکایی در عراق و حضور اشغالگران در این کشور خود به نحوی موجب تقویت نیروهای افراطی نیست؛
عملیات عراق و اشغال این کشور تنها توجیهی برای نیروهای افراطی مسلح در این کشور و انجام عملیات تروریستی آنهاست . آنها با توجیه این که برای خروج اشغالگران تلاش می کنند دست به این نوع عملیات می زنند در حالی که اگر نیروهای نظامی داخلی و رسمی حکومتی عراق تامین امنیت این کشور را به عهده می گرفتند، چنین بهانه ای برای آنها وجود نداشت . امریکایی ها با حضور خود و مذاکره با این گروهها خود عامل تحریک و ایجاد بحران هستند. در عین حال آنها به طور غیرمستقیم نیروهای افراطی را تشویق می کنند تا این نوع عملیات را ادامه دهند؛ بنابر این از طرفی وجود اشغالگران خود ماشین تولید تروریسم در عراق است و همکاری متقابل آنها ابزاری برای این نوع عملکرد است . شاهد این وضعیت اصرار دولت جعفری و مالکی و سران احزاب سیاسی در عراق است که اصرار بر ارائه جدول زمان بندی شده داشتند و خواستار خروج اشغالگران هستند. حوادث بصره بلافاصله بعد از اعلام حالت فوق العاده در بصره صورت گرفت و در نتیجه نوع برخورد نیروهای امریکایی به دنبال اظهارات دولت مالکی بود.

با توجه به ادعای رعایت حقوق بشر از سوی امریکا چرا نهادهای بین المللی حقوق بشری تنها در حد محکومیت با این کشور برخورد می کنند؛
این نهادها به 2 دسته تقسیم می شوند. اول نهادهای مردمی و NGOها هستند که نهادهای غیرحکومتی بوده و اوج فعالیت آنها را اینک در تظاهرات و راهپیمایی های اعتراض آمیز، جلسات و همایش ها در سراسر کشورها بخصوص کشورهای اروپایی می بینیم و اخیرا در کشورهای عربی نیز این نوع اعتراضات رادر حوادث مصر، تونس و مراکش شاهد هستیم ، اما از طرف دیگر شاهدیم که سازمان ملل و سازمان های وابسته دیگر به این سازمان که ابزار کافی برای برخورد با این مسائل را دارند به گونه ای چیده شده اند که عملا نمی توانند با ناقضین حقوق بشر برخورد کنند. بحرین ، عربستان و تونس در این کمیته و نهادهای رسمی عضویت دارند ولی خود ناقض حقوق بشراند. همچنین عملکرد کمیته ویژه برای پیگیری زندان های مخفی امریکا در اروپا و زندان گوانتانامو صرفا محکومیتی بود که نشان داد این ابزار در دست آنها قرار ندارد، بلکه در اختیار قدرتهایی است که بر این نوع سازمان ها مسلطاند.