خون‌بازی لندن در جهان اسلام

با توجه به شرایط منطقه و با توجه به سیاست‌های کلی آمریکا برای کاهش حضورش در منطقه، انگلستان تلاش کرده از این شرایط سوءاستفاده کند. این سیاست، سیاست متعارف انگلیس در جهت اختلاف‌اندازی و بهره‌برداری از امکانات موجود تلقی می‌شود و قطعا نمی‌تواند تاثیری بر مسائل امنیتی منطقه داشته باشد، چراکه اگر تهدیدی وجود داشته باشد این تهدید از سوی تروریسم و عامل این تهدیدات هم مشخص است، تولیدکننده منابع این تهدیدات هم در درون کشورهای شورای همکاری کشورهای حاشیه خلیج‌فارس است.
بنابراین انگلستان جز یک نمایش سیاسی به منظور بهره‌برداری اقتصادی از امکانات شورای همکاری کار دیگری نمی‌توانست انجام دهد.

متهم کردن ایران به حمایت ار تروریسم در منطقه از سوی انگلیس درحالی که این کشور و متحدان عربی آن در حال حمایت از تروریسم هستند دقیقا عمل به سیاست فرافکنی است و اعلام این‌که در یک بازار شلوغ و پرتنش فریاد زدن «آی دزد» طبیعتا می‌تواند خود دزد را تا زمانی در گرد و غبار این تنش مخفی و پنهان کند، اما بسیار روشن است روند عملیات تروریستی از کجا نشأت می‌گیرد و هدفش کدام کشورها و حامیانش کدام‌ها هستند و چه کشوری واقعا به طور جدی علیه تروریسم مبارزه و ایستادگی کرده است.

سیاست تاریخی انگلیس در دو قرن اخیر که همان در تاریخ معاصر منطقه حمایت از افراد یا خاندان‌ خاصی جهت تسلط بر سرنوشت ملت‌ها و کشورها بوده است در ایران قبل از انقلاب و در یک قرن و نیم‌پیش در واقع این سیاست هم با حمایت از خاندان معین و در اختیار گرفتن تمام امکانات و قدرت اقتصادی یک کشور اعمال می‌شد. همین سیاست در عربستان، بحرین و کشورهای شورای همکاری خلیج فارس اعمال شده است. در عراق هم تا دهه 1950 اعمال می‌شد، در اردن اعمال شده و هنوز هم ادامه دارد و اسرائیل هم نمونه دیگری از این دخالت‌ها و سیاست‌های مخرب انگلیس بوده و زمانی که با مشکلی مواجه می‌شود تلاش می‌کند با راه‌انداختن موجی از اختلافات و درگیری‌ها دوباره سوار آن موج شود و قدرت و نفوذش را در منطقه بازسازی و تقویت کند.

از این‌که حضور جمهوری اسلامی ایران و نفوذناپذیری ایران برای انگلیس یک معضل و مشکل جدی شده با راه‌اندازی موج‌های تبلیغاتی و سیاسی سعی می‌کند این اختلافات را در سطح وسیع‌تری مطرح کند و با استفاده از عنصر ایجاد ترس و نگرانی در طرف مقابل امتیازگیری کند.

واضح است انگلستان به لحاظ اقتصادی و صنعتی تقریبا به مرحله‌ای از ضعف و ناتوانی رسیده، اما در بخش صنایع تسلیحاتی و نظامی همچنان خود را نگه داشته و خیلی از تسلیحات ممنوعه به لحاظ قوانین و مقررات جهانی هم هنوز متاسفانه در انگلستان ساخته می‌شود و به همین کشورهای دیکتاتوری و حکومت‌های دیکتاتورمآب صادر می‌کند همچنین تسلیحات ضد مردمی که به در جهت جنگ‌های خیابانی، آشوب‌ها و اعتراضات خیابانی و داخلی به کار برده می‌شود به طوری که در بحرین در داخل خود عربستان هم استفاده می‌شود همچنین سلاح‌هایی که علیه یمن توسط عربستان در حال حاضر استفاده می‌شود.

اینها دو منشأ اصلی دارد یا انگلیسی یا آمریکایی یا اخیرا اسرائیلی است که از طرف این کشورها به عربستان تحویل داده می‌شود. بنابراین تسلیحات یک منبع درآمد اقتصادی شده و با کشتار مردم، انگلستان سعی می‌کند خزانه خود را پر کند و عملا بسیاری از مقررات بین‌المللی هم تخطی کرده و فراتر رفته است.

دکتر صباح زنگنه/ کارشناس مسائل خاورمیانه